ตอนที่ 8

ภูผาเดินเข้ามาในร้านเหล้าพร้อมกับสาวสวยที่เดินขนาบข้างร่างสูงมาด้วย พลางควงแขนของชายหนุ่มด้วยความสนิทสนม ทั้งสองคนเรียกความสนใจของแขกในร้านได้เป็นอย่างดี เพราะสายตาทุกคู่แทบจะหันมามองหนุ่มหล่อสาวสวยกันแทบตาไม่กะพริบ

"สวัสดีค่ะบอส มาดื่มที่ร้านนี้เหมือนกันหรือคะ"

"อ้าว พวกเธอฝ่ายการตลาดนี่ มาดื่มกันทั้งแผนกเลยหรือ"

"สวัสดีครับบอส วันนี้ผมพาน้อง ๆ ที่แผนกมาเลี้ยงเพื่อต้อนรับพนักงานน้องใหม่น่ะครับ"

ข้าวหอมเพิ่งได้เห็นใบหน้าของสามีในรอบหนึ่งสัปดาห์ เนื่องจากเขาไม่ได้กลับไปนอนที่คอนโดเลยตั้งแต่เกิดเรื่องในตอนนั้น เธอมองไปที่คนทั้งสองเล็กน้อย ผู้หญิงคนนั้นดูเหมาะสมกับเขามาก ก่อนที่จะรีบก้มหน้าไม่สบตาเขา เพราะเธอกลัวว่าทุกคนจะรู้ถึงความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับผู้ชายคนนั้น ความลับที่เธอต้องเหยียบเอาไว้ จะให้ใครรู้ไม่ได้เด็ดขาด

"มากันทั้งแผนกเลยหรือ"

"ครับบอส พอดีวันนี้เป็นวันศุกร์ด้วย ก็เลยจะเลี้ยงให้เต็มที่เลย เพราะยังไงพรุ่งนี้ก็เป็นวันหยุดน่ะครับ"

"งั้นพวกเธอทุกคนก็ดื่มกันให้เต็มที่เลยนะ วันนี้ฉันเลี้ยงเอง"

"เอ่อ...บอสครับ จะดีหรือครับ คือว่าผมไม่อยากรบกวนบอสเลย เพราะที่ผมชวนน้อง ๆ มาที่นี่มันไม่ได้เกี่ยวกับงานบริษัทอยู่แล้วครับ ผมแค่อยากให้น้องใหม่คุ้นเคยกับพนักงานในแผนกไว ๆ แค่นั้นเอง"

"นายจะไปกังวลทำไมล่ะ ทุกคนในนี้ก็เป็นพนักงานในบริษัทของฉันเหมือนกัน ถ้าฉันอยากจะเลี้ยงพนักงานของฉันมันผิดด้วยหรือไง"

"ไม่ผิดเลยครับบอส ไม่ผิดครับ แต่ผมแค่เกรงใจบอสครับ เพราะเดิมทีผมก็เป็นคนออกตัวขอเลี้ยงน้อง ๆ ในแผนกเอง ไม่อยากให้มันวุ่นวายถึงบอสเลยครับ"

"ก็ไม่เห็นเป็นไรนี่ นายจะเกรงใจอะไรล่ะเพราะทุกคนในนี้ก็คือพนักงานในบริษัทของฉันทั้งหมด นาน ๆ ทีก็ให้ฉันเลี้ยงบ้างเถอะ ก็เอาตามนี้นะ แล้วก็ไม่ต้องปฏิเสธด้วย งั้นฉันก็ขอตัวล่ะ "

"แล้วบอสไม่มานั่งดื่มด้วยกันหรือคะ ไหน ๆ ก็เลี้ยงพวกเราทุกคนแล้ว บอสก็มานั่งสนุกกับพวกเราเถอะค่ะ

"นั่นสิคะ มานั่งด้วยกันนะคะบอส ให้แฟนบอสมานั่งด้วยก็ได้นะคะ"

"เปล่า เธอไม่ใช่แฟนฉันหรอก เชิญทุกคนตามสบายเลย ฉันจองโต๊ะไว้แล้วน่ะสิ ไปล่ะ"

"นี่เธอไปเสียมารยาทถามบอสแบบนั้นได้ไงยะ"

"เรื่องอะไรล่ะ"

"ก็เรื่องแฟนน่ะสิ บอสมีแฟนที่ไหนกัน"

"จะรู้ไหมล่ะ ก็เห็นเดินควงสนิทสนมขนาดนั้นนี่นา แถมทั้งคู่ยังดูเหมาะสมกันมาก ๆ ด้วย"

"มันก็จริง แต่ผู้หญิงพวกนั้นน่ะก็แค่คู่นอนของบอสเท่านั้นแหละ"

"ทำไมถึงพูดแบบนั้นล่ะ"

"พนักงานที่ทำงานอยู่ที่บริษัทนี้นาน ๆ ต่างก็รู้กันหมดแหละว่าบอสเปลี่ยนผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า แล้วก็ไม่คิดผูกพันกับใคร เธอเพิ่งมาทำงานได้ไม่ถึงปีก็ยังไม่ค่อยรู้น่ะสิ"

"ก็บอสสมบูรณ์แบบขนาดนี้ แถมยังรูปหล่อ ฐานะร่ำรวย แถมยังทำงานเก่ง ผู้ชายครบเครื่องขนาดนี้ถ้าไม่มีคนชอบก็แปลกน่ะสิ"

"พวกเธอเลิกนินทาบอสแบบนั้นได้แล้ว เรามาสนุกกันนะ จะคุยเรื่องอื่นกันทำไม เอาล่ะ ไหน ๆ บอสก็เลี้ยงแล้วก็เต็มที่เหมือนเดิมนะ" พศินรีบปรามลูกน้องที่แอบซุบซิบเรื่องเจ้านายทันที ก่อนจะหันไปทางข้าวหอมที่นั่งจิบค้อกเทลไปเรื่อย ๆ

"เห็นจิบตั้งนานแต่ไม่พร่องสักที นี่จิบจริง ๆ หรือเปล่าน่ะ"

"จิบค่ะหัวหน้า แต่รสชาติมันฉุนไปเลยค่อย ๆ จิบเอาค่ะ"

"นี่ข้าวหอม วันนี้เธอเป็นแม่งานนะ ยังไงก็ดื่มกับพวกพี่สักแก้วเถอะ" รุ่นพี่ผู้หญิงในแผนกเดินวนมาที่ด้านหลังตรงที่นั่งของข้าวหอม ก่อนจะยื่นแก้วเหล้าที่ผสมเครื่องดื่มให้

"พี่เอ๋คะ ข้าวไม่เคยดื่มจริง ๆ นะคะ กลัวว่าจะกลับห้องไม่ไหวน่ะค่ะ กลัวว่าถ้าดื่มแล้วจะเป็นภาระของทุกคนจังเลย"

"ทำไมถึงคิดมากแบบนั้นล่ะ ไม่มีใครคิดอะไรยุ่งยากแบบนั้นหรอก ลองมองดูรอบโต๊ะสิ ทุกคนสนุกสนานกันแค่ไหน พี่เห็นเธอจิบแต่ค้อกเทลแก้วนั้นจนละลายหมดแล้วมั้ง วันนี้เป็นงานเลี้ยงต้อนรับเธอนะ ยังไงก็ต้องดื่มบ้างล่ะ"

"แต่ว่า..."

"เอาน่า แค่แก้วเดียวเอง ทุกคนก็อยากให้เธอดื่มกันทั้งนั้น แต่ไม่กล้าพูดแค่นั้นเอง เอาสิ อันนี้เป็นเหล้าผสมโค้ก รสชาติไม่แรงหรอก เธอน่าจะดื่มได้นะ"

"พี่เอ๋คะ ข้าว..."

"เอาเลย เอาเลย ดื่มเลย ดื่มเลย"

"เห็นไหม ทุกคนเชียร์กันใหญ่เลย อย่าให้ความคาดหวังของทุกคนสูญเปล่าสิ เอาน่า แค่แก้วนี้แก้วเดียวเท่านั้น เอาล่ะทุกคน มาชนแก้วกับแม่งานหน่อย แม่งานจะดื่มแล้วนะ"

หลังจากที่ทุกคนเอาแก้วไปชนกับเธอแล้ว ข้าวหอมกลั้นใจกระดกเหล้าที่ขมจนบาดคอเข้าไปจนหมดแก้ว ก่อนจะรีบคว้าน้ำเปล่ากลืนตามลงไปแทบไม่ทัน

เสียงเฮฮาจากโต๊ะของพนักงานก็ทำให้ภูผาต้องมองไปที่โต๊ะนั้นอยู่บ่อย เขากำลังมองกลุ่มคนที่กำลังรุมล้อมผู้หญิงที่เขาต้องแต่งงานด้วย หนึ่งสัปดาเต็ม ๆ ที่เขาไม่อยากเจอหน้าผู้หญิงที่มารดาหาให้ จึงไปเปิดโรงแรมนอนเพื่อจะได้ไม่ต้องเจอใบหน้าของผู้หญิงที่เขาแสนรังเกียจคนนั้น แต่ก็ดันมาเจอเธอในสถานที่แบบนี้อีก ยิ่งทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดใจเข้าไปใหญ่

"คุณภูผาดูไม่สนุกเลยนะคะ มีอะไรหรือเปล่า"

"เปล่านี่"

"แต่วีวี่เห็นคุณมองแต่โต๊ะของพนักงานตรงนั้นตลอดเลยนี่คะ มีอะไรหรือเปล่า หรือว่าอยากจะไปสนุกกับพนักงานของคุณ งั้นเราก็ไปสนุกกับพวกเขาก็ได้นะคะ เพราะดื่มกันหลายคนก็น่าจะสนุกดี"

"ฉันไม่ได้สนใจคนพวกนั้นสักหน่อย"

"แต่คุณดูไม่สนใจฉันเลยนี่ค่ะ ก็วีวี่อยากให้คุณมองแค่วีวี่คนเดียว ไม่อยากให้คุณมองที่อื่น โอกาสฉันจะได้เจอคุณแบบนี้มันไม่ได้มีบ่อยนี่คะ อีกอย่างฉันก็รอวันนี้มาตลอดเลย จนในที่สุดวันนี้ก็มาถึงจนได้ ฉันไม่อยากพลาดโอกาสค่ะ"

"งั้นเธอก็ควรรู้ไว้นะว่าฉันไม่ชอบให้ใครมายุ่มย่ามและออกคำสั่งกับฉัน หวังว่าคงจะเข้าใจนะเพราะฉันไม่ชอบผู้หญิงที่นิสัยจุกจิกและน่ารำคาญ"

"ขอโทษค่ะ ฉันนี่มันแย่จริง ๆ คุณอย่าเพิ่งรำคาญฉันเลยนะคะ วีวี่ทราบแล้วล่ะค่ะ แล้ววีวี่จะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว"

สามชั่วโมงผ่านไป ข้าวหอมก็โดนเพื่อนในแผนกให้ดื่มเหล้าอีกหลายแก้ว ซึ่งเธอก็ไม่สามารถปฏิเสธได้ตามนิสัยของคนขี้เกรงใจ จนเริ่มรู้ว่าร่างกายตัวเองไม่ไหวก็ได้แต่คิดในใจว่าต้องหยุดดื่มเพียงเท่านี้

"ข้าวดื่มไม่ไหวแล้วล่ะค่ะพี่ ๆ พอแค่นี้เถอะนะคะ"

"จริงด้วย ดูเธอตาปรือแล้วนะ มือใหม่ก็แบบนี้แหละ คออ่อนเป็นธรรมดา งั้นก็พอแค่นี้แล้วกัน"

"ขอบคุณค่ะ งั้นข้าวขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ"

"ให้พี่ไปเป็นเพื่อนไหมล่ะ"

"ไม่เป็นไรค่ะพี่เอ๋ ข้าวไหว ขอบคุณมากนะคะ" ยังไม่ทันที่ข้าวหอมจะก้าวออกจากเก้าอี้ ร่างเล็กก็เซจนใบหน้าเกือบล้มคะมำที่โต๊ะ ถ้าหัวหน้าแผนกไม่รับตัวเธอไว้ก่อน

"เดาไว้แล้วล่ะว่าไม่ไหว ดีนะที่รับตัวไว้ทัน มือใหม่หัดดื่มถ้าจะเมาจนลุกไม่ไหวก็ไม่แปลกหรอก"

"ขอบคุณนะคะหัวหน้า แต่ฉันคงจะไม่ไหวแล้วล่ะค่ะ อาจจะต้องขอตัวกลับก่อนทุกคนเลยนะคะ"

"แล้วพักอยู่แถวไหนล่ะ เดี๋ยวฉันไปส่งเอง กลับทั้งสภาพแบบนี้อันตรายนะ"

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ จากที่นี่ไปที่พักไม่ไกลเลย เดินไปก็ยังได้เลยค่ะ"

"เอาตามที่หัวหน้าบอกนั่นแหละ อย่าให้พวกเราต้องเป็นห่วงเลย ให้หัวหน้าไปส่งดีกว่านะ"

"ไม่เป็นไรจริง ๆ ค่ะพี่เอ๋ ข้าวว่าจะไปล้างหน้าให้สดชื่นก่อน แล้วค่อยนั่งพักสักหน่อยก็น่าจะดีขึ้นค่ะ"

"งั้นเดี๋ยวพี่พาเธอไปห้องน้ำดีกว่านะ ไปล้างหน้าล้างตาให้สร่างเมาหน่อยก็ดีเหมือนกัน

"ขอบคุณมากค่ะพี่เอ๋"