ตอนที่ 5 ไม่เล่นด้วย

3 วันต่อมา...

“ก่อนซ้อมดรัมเราไปกินข้าวหลังมหาลัยกันดีไหม” เอวาเก็บหนังสือเรียนเข้ากระเป๋าผ้าของตัวเองก่อนที่เธอจะหันไปถามเพื่อนรักด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง

“ดี...เราก็อยากกินอยู่พอดีเลย” ซีลีนหยิบกระเป๋าเป้ขึ้นมาสะพายเอาไว้ ก่อนที่เธอจะตอบรับคำเชิญชวนของเพื่อนรักออกมาเสียงดังฟังชัด

ร้านอาหารตามสั่งหลังมออร่อยสมคำล่ำลือ แต่ซีลีนไม่ค่อยได้ออกไปบ่อยนัก เนื่องจากเธอถูกพี่ชายทั้ง 2 คน สั่งห้ามเอาไว้โดยเฉพาะ พวกเขาให้เหตุผลว่าหลังมหาลัยค่อนข้างอันตรายนักศึกษาทั้งในและนอกมหาลัยมักจะมีเรื่องกันบริเวณนั้นเป็นประจำ ด้วยความเป็นห่วงพวกเขาจึงไม่อยากให้น้องสาวเพียงคนเดียวของพวกเขาออกมาหลังมหาวิทยาลัยหากไม่มีพวกเขาไปด้วย

“แต่จะไม่เป็นไรเหรอ”

“ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วง วันนี้พี่เซนต์กับพี่เซบบ์ไม่อยู่มหาลัย...ทางสะดวก” ซีลีนยกยิ้มออกมาพร้อมกับตอบเพื่อนรักกลับไปเสียงดังฟังชัดกว่าเดิม

“จริงเหรอ”

“จริงสิ พี่เซนต์จะมารับเราตอน 5 ทุ่มหลังซ้อมเสร็จ”

“ถ้าอย่างนั้นสาวๆ ก็ออกไปเฉิดฉายกันได้แล้วน่ะสิ”

“ลุย”

ซีลีนกับเอวาพากันเดินออกมายังประตูด้านหลังมหาวิทยาลัย ก่อนที่ทั้งคู่จะรีบพากันวิ่งไปยังร้านอาหารที่อยู่ไม่ไกลด้วยใบหน้าที่แต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้มหวานของเด็กสาววัยแรกแย้มที่กำลังจะได้กินของอร่อยในอีกไม่กี่นาทีต่อจากนี้ แต่แล้วความฝันที่จะได้กินของอร่อยของทั้งคู่จะพังทลายทันทีที่พวกเธอเห็นกลุ่มของรุ่นพี่คณะวิศวะกำลังยืนสูบบุหรี่กันอยู่ระหว่างทางที่ซีลีนกับเอวาจำเป็นจะต้องเดินผ่าน

“อย่าไปสนใจ”  

“อืม”

“เราแค่รีบเดินผ่านไปก็พอ” เอวากระซิบบอกกับเพื่อนสาวพร้อมกับกอดแขนเรียวของซีลีนเอาไว้แน่น

ซีลีนทำตามที่เพื่อนรักบอกในขณะที่มือบางอีกข้างหนึ่งของเธอก็พยายามต่อสายหาแฟนหนุ่มของเธอไปด้วย แต่ไม่ว่าเธอจะโทรไปกี่สายก็ไม่มีวี่แววว่าเขาจะรับโทรศัพท์เธอเลยแม้แต่น้อย

“จะรีบไปไหนกันเหรอครับคนสวย” ชายร่างสูงใหญ่เดินตามมาคว้ากระเป๋าเป้ของซีลีนเอาไว้ พร้อมกับกระชากกระเป๋าของหญิงสาวเข้าหาตัวเขาอย่างแรงจนร่างบางเซถลาเข้าไปหาเขา แต่ยังดีที่เอวาคว้าแขนเรียวของเพื่อนรักเอาไว้ได้ทันไม่อย่างนั้นซีลีนคงได้เข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของชายคนนั้นพร้อมกับกระเป๋าของเธออย่างแน่นอน

“พวกเราจะไปไหนแล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณด้วย”

“เอากระเป๋าฉันคืนมาค่ะ” ซีลีนเอ่ยบอกกับร่างสูงตรงหน้าเสียงเรียบ ถึงแม้ว่าหัวใจดวงน้อยๆ ของเธอจะเต้นโครมครามราวกับว่ามันจะหลุดออกมาจากอกเสียให้ได้ก็ตาม

“ไม่อยากอยู่คุยกันก่อนเหรอครับ...น้องซีลีน” เสือเดินขึ้นมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าของซีลีนและเอวา ก่อนที่เขาจะเอ่ยถามหญิงสาวออกมาด้วยเสียงอ่อนหวานผิดไปจากทุกครั้ง

“ฉันไม่มีอะไรจะคุย เอากระเป๋าฉันคืนมาค่ะ”

“น้องซีลีนไม่มี แต่พวกพี่มีนี่ครับ”

“ถ้าคุณอยากได้กระเป๋าของฉันมากก็เอาไป...เราไปกันเถอะ” ซีลีนทำใจดีสู้เสือ หญิงสาวเอ่ยบอกกับคนตรงหน้ากลับไปก่อนที่เธอจะจูบมือของเพื่อนรักให้เดินตามเธอออกไปให้ห่างจากกลุ่มของเสือ

“เดี๋ยวสิจ๊ะ พี่เสือยังคุยกับพวกน้องไม่จบเลยนะจ๊ะ” หนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกันกับซีลีนและเอวาเดินอ้อมมาขวางทั้งคู่เอาไว้ ก่อนที่เขาจะมองไปยังคงตัวเล็กตรงหน้าอย่างจงใจจะลวนลามเธอทางสายตา

“แต่พวกฉันไม่มีอะไรจะคุย” เอวาที่ยืนเงียบอยู่นานตะคอกตอบชายตรงหน้ากลับไปเสียงดังลั่นจนคนแถวนั้นหันมามองที่กลุ่มของเสือเป็นตาเดียว แต่ไม่มีใครสักคนที่คิดจะช่วยพวกเธอ เพราะรู้ดีว่าครอบครัวของเสือมีอิทธิพลในย่านนี้

“ปากดีแบบนี้พวกพี่ช๊อบชอบ...”

“กิ่วววววว...”

“ออกไปนะ” ซีลีนร้องออกมาเสียงสั่นด้วยความหวาดกลัว

“ไปครับน้องซีลีน เชิญไปคุยกับพี่ตรงโน้นดีกว่า...” เสือเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำ ก่อนที่เขาจะเอื้อมมือออกมาจับไหล่มนของซีลีน แต่ก่อนที่มือสกปรกคู่นั้นจะโดนร่างบางของเธอ ร่างของเสือก็ถูกกระชากออกอย่างแรงจนเขาเซถลาล้มลงไปนอนกองอยู่ที่พื้น

“ใครวะ”

“ผู้หญิงเขาไม่เล่นด้วยพวกมึงก็ยังไม่เลิกตอแยสักที” เฮคเตอร์เดินเข้ามาขวางร่างบางของซีลีนและเพื่อนสาวของเธอเอาไว้ ก่อนที่เขาจะเอ่ยบอกกับชายตรงหน้าออกมาเสียงเรียบ ตาคมจ้องมองไปยังชายฉกรรจ์ตรงหน้าอย่างรอคำตอบ

“แล้วมึงเข้ามาเสือกอะไรด้วย”

“กูก็ไม่ได้อยากเสือก แต่เสียงร้องของยัยนี่มันหนวกหูว่ะ” เฮคเตอร์เอ่ยบอกกับชายหนุ่มตรงหน้าเสียงเรียบ เขายกมือขึ้นมาเกาหูของตัวเองเบาๆ  ในขณะที่ตาคมยังคงจ้องมองไปยังคนตรงหน้าอย่างไม่มีความเกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย

“เฮ้ยยย พวกมึง” เสือเรียกพวกพ้องของเขาพร้อมกับมุมปากหนาค่อยๆ แสยะยิ้มร้ายออกมาอย่างเหนือกว่า เด็กหนุ่มตรงหน้ากล้ามากที่เข้ามาหาเรื่องพวกเขาด้วยตัวคนเดียว และยังตัวเปล่าอีกต่างหากวันนี้มันไม่มีทางรอดออกไปได้อย่างแน่นอน

“แค่ไอ้เด็กเมื่อวานซืนคนเดียว มึงคิดว่าพวกกูจะกลัวมึงรึไงวะ” เสือมองไปยังพวกพ้องของตัวเองที่เดินออกมาพร้อมกับอาวุธเป็นไม้เบสบอล ชายฉกรรจ์ทั้ง 10 คนเดินมาล้อมเฮคเตอร์และสาวๆ เอาไว้

“พวกสวะนี่น่ารำคาญชิบหาย” ฟาโรห์เอ่ยออกมาเสียงเรียบพร้อมกับผลักไหล่ลูกน้องของเสือจนกระเด็นออกไปคนละทิศ ก่อนที่เขาจะมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าของซีลีนและเอวา

“...” ฟาโรห์ยกยิ้มหวานออกมาให้กับพวกเธอ ก่อนที่เขาจะหันหลังให้กันทั้งคู่รวมถึงเพื่อนรักของเขาด้วย สายตาที่เขามองไปยังชายตรงหน้าก็เปลี่ยนไปในทันทีราวกับคนละคน

“ไอ้เฮคเตอร์ ไอ้ฟาโรห์ปีสองอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาเชียวนะพวกมึง”

“มาก็ดีกูอยากจะกระทืบพวกมึงมานานล่ะ อยากจะรู้จริงๆ ว่าเลือดปากไฮโซอย่างพวกมึงจะสีอะไร”

“ฮ่าฮ่าฮ่า นี่มึงฝันอยู่เหรอวะ”

“ไอ้เด็กเชี้ย!!” เสือพึมพำออกมาพร้อมกับกระโจนเข้าใส่เฮคเตอร์ แต่ยังไม่ทันที่ร่างสูงของเสือจะถึงตัวชายหนุ่ม เขาก็ถูกเฮคเตอร์ถีบจนกระเด็นถอยห่างออกไปหลายก้าว

ตุบ!!

“ถอยไป” เฮคเตอร์หันมาบอกซีลีนกับเอวา ก่อนที่เขาจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับศัตรูที่ยืนอยู่ตรงหน้าอีกครั้ง มุมปากหนาจะค่อยๆ แสยะยิ้มร้ายออกมา

“.../...” ซีลีนกับเอวาทำตามที่ชายหนุ่มสั่งอย่างว่าง่าย พวกเธอยืนดูเฮคเตอร์กับฟาโรห์สู้กับพวกของเสือ ถึงแม้ว่าทั้งคู่จะเหนือกว่า แต่เธอก็อกเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดี

ตุบ!! ตุบ!! ตุบ!!

“ไอ้เฮคเตอร์”

“ระวัง!!” ซีลีนร้องบอกกับเฮคเตอร์ออกมาเสียงดังลั่นด้วยความตกใจ

“มึงตาย...” เสือแย้งไม้เบสบอลมาจากเพื่อนของเขา ก่อนที่จะง้างไม้ในมือขึ้นหมายจะฟาดลงที่หัวของเฮคเตอร์ในจังหวะที่เขาเผลอ แต่ด้วยความไวและความแข็งแรงกว่าของชายหนุ่มทำให้เขาคว้าไม้นั้นไว้ได้ทัน ก่อนจะแย้งมันมาถือเอาไว้ได้อย่างง่ายดาย

ตุบ!! ตุบ!! ตุบ!!

“หึหึ” เฮคเตอร์โยนไม้เบสบอลในมือให้กับซีลีนที่ยืนหลบอยู่ไม่ไกล ก่อนที่เขาจะหันกลับมาชกหน้าเสือเต็มแรง และหันกลับไปถีบลูกน้องของเสือที่กำลังวิ่งเข้ามาช่วยลูกพี่ของมัน

ตุบ!! ตุบ!! ตุบ!!

ในขณะที่ทางฟาโรห์เองก็ต่อสู้อยู่กับลูกน้องของเสืออย่างชำนาญไม่ต่างกัน ทั้งคู่มีความชำนาญในการป้องกันตัวและตอบโต้กลับคู่ต่อสู้ตรงหน้า จนพวกของเสือที่มีเยอะกว่ามากไม่สามารถทำอะไรพวกเขาทั้งคู่ได้เลย

ปรี๊ดดดดด!! ปรี๊ดดดดดด!!

“ทำอะไรกัน” อาจารย์ฝ่ายปกครองเป่านกหวีดของตัวเองดังมาแต่ไกล ก่อนที่เขาและสารวัตนักศึกษาอีกหลายคนจะรีบวิ่งเข้ามาห้ามกลุ่มของนักศึกษาที่กำลังทะเลาะวิวาทกันอยู่ที่ถนนหลังมหาวิทยาลัย

“ไปโว้ย...” กลุ่มของเสือรีบวิ่งหนีไปในทันที ในขณะที่เฮคเตอร์กับฟาโรห์ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม

“...”

“ออกมาได้แล้ว” เฮคเตอร์หันกลับไปมองหน้าซีลีนก่อนที่เขาจะเอ่ยบอกกับเธอเสียงเรียบ ซีลีนจูงมือเอวาออกมาจากจุดที่ทั้งคู่หลบซ่อนอยู่ ก่อนที่พวกเธอจะยกมือไหว้อาจารย์อย่างนอบน้อม

“พวกเธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” อาจารย์เอ่ยถามทั้งคู่ออกมาด้วยความสงสัย

“คะ คือว่า”

“ไปคุยกันที่ห้องปกครองก็แล้วกัน”

“ค่ะ/ค่ะ/.../...”