จุดเริ่มต้นของรักซ้อน

กลิ่นกาแฟคั่วสดหอมกรุ่นลอยอบอวลไปทั่วร้าน ลูกค้านั่งจับจองโต๊ะ พูดคุยกันเบาๆ ภายใต้แสงไฟสีอุ่นที่ตกกระทบบนโต๊ะไม้

เพลงผ้า กำลังยุ่งอยู่กับการจัดเตรียมเครื่องดื่มหลังเคาน์เตอร์ ร่างบางขยับตัวคล่องแคล่ว ขณะที่เสียงเครื่องบดกาแฟทำงานเป็นจังหวะ

เสียงกระดิ่งตรงประตูดังขึ้นเบาๆ บ่งบอกถึงการมาถึงของลูกค้าคนใหม่

เธอเงยหน้าขึ้น และพบกับสายตาคุ้นเคยของใครบางคน

ภูวดล...ชายหนุ่มที่ช่วยเธอตามหาเด็กชายวันก่อน วันนี้เขาไม่ได้สวมชุดออกกำลังกายอีกแล้ว แต่เป็นเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตา กางเกงสแลคสีน้ำเงินเข้ม เขาดูเหมาะกับลุคของนักธุรกิจที่เต็มไปด้วยเสน่ห์

“สวัสดีครับ”

เสียงทุ้มของเขาทำให้เพลงผ้าชะงักเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มตอบ

“คุณ… คุณคือ…”

“ภูวดลครับ” เขาเดินมายืนหน้าเคาน์เตอร์ “จำกันได้ไหม?”

เพลงผ้าหัวเราะเบาๆ

“จำได้ค่ะ คุณช่วยฉันตามหาแม่ของน้องปันเมื่อวันก่อน”

 “ผมบังเอิญรู้จากแม่ของน้องปันว่า คุณทำงานที่ร้านนี้ เลยแวะมาลองกาแฟหน่อย”

เธอยิ้มบาง “งั้นจะรับอะไรดีคะ?”

“แล้วแต่คุณเลย ผมไม่ค่อยมีเมนูโปรด”

เพลงผ้าหัวเราะ “แต่ลูกค้าประจำของร้านนี้ มักจะสั่งเมนูเดิมเสมอนะคะ”

“งั้นผมก็ต้องเริ่มเป็นลูกค้าประจำสินะ” เขาพูดติดตลก ก่อนจะนั่งลงที่โต๊ะมุมร้าน และเฝ้ามองเธอขณะทำเครื่องดื่ม

เขาเริ่มสนใจเธอมากขึ้น… มากขึ้นทุกที

สนามบินสุวรรณภูมิคลาคล่ำไปด้วยผู้คนที่เดินขวักไขว่ เสียงประกาศเที่ยวบินดังเป็นระยะ แสงไฟสลัวจากเพดานสะท้อนกับพื้นหินอ่อนขัดเงา บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความรีบร้อนของนักเดินทาง

แต่สำหรับอธิป วราธิป... เวลาราวกับหยุดนิ่ง

ร่างสูงในชุดสูทเรียบหรูนั่งอยู่ภายในเลานจ์สายการบิน ดวงตาคมกริบจับจ้องอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ สีหน้าเรียบนิ่งที่มักใช้รับมือกับการเจรจาธุรกิจหายไปแทนที่ด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่เขาแทบไม่รู้ตัวว่ากำลังเผยออกมา

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นเบาๆ และเมื่อปลายนิ้วของเขาเลื่อนกดเข้าไปอ่านข้อความ หัวใจกลับเต้นแรงขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว

PLANG PHA:“พี่อธิปคะ~ หนูคิดถึงจังเลย ”

ริมฝีปากของเขากระตุกยิ้มบาง ดวงตาฉายแววอ่อนโยนขณะไล่อ่านข้อความซ้ำอีกครั้ง

เธอช่างน่ารัก… หวาน และทำให้หัวใจเขาสั่น

อธิป:“พี่ต้องไปดูงานที่ภูเก็ตหลายวัน คิดถึงพี่ขนาดนั้นเลยเหรอ?”

ไม่นานนัก… ข้อความตอบกลับก็ปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว

PLANG PHA:“ใช่ค่ะ หนูเหงาแย่เลย…”

อธิปเอนกายพิงพนักโซฟา สูดลมหายใจเข้าเบาๆ รู้สึกเหมือนมีใครบางคนกำลังรอคอยเขา… เป็นห่วงเขา…

มันเป็นความรู้สึกที่เขาแทบไม่เคยได้รับจากใครมานานแล้ว

แต่ก่อนที่เขาจะทันได้พิมพ์ตอบ เสียงแจ้งเตือนอีกครั้งก็ดังขึ้น แต่คราวนี้ไม่ใช่ข้อความแต่เป็นวิดีโอที่ถูกส่งมา

คิ้วเข้มขมวดเล็กน้อยก่อนปลายนิ้วจะกดเปิดเล่น

เสียงหวานนุ่มดังขึ้นทันที

“พี่อธิปคะ… หนูกำลังนั่งคิดถึงพี่เลย รู้ไหมว่าหนูชอบตอนที่พี่เล่าเรื่องธุรกิจให้ฟังจัง…”

เสียงหัวเราะแผ่วเบาที่ดังขึ้นจากปลายสายทำให้เขารู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกระตุกหัวใจ ความอ่อนโยนเจืออยู่ในน้ำเสียงนั้น มันฟังดู… จริงใจ และแฝงไปด้วยเสน่ห์ที่ไม่อาจปฏิเสธได้

ก่อนที่วิดีโอจะจบลง อีกไฟล์หนึ่งถูกส่งต่อมา

ภาพของเธอในชุดนอนสีขาวบางเบา ผมยาวสยายอยู่บนหมอน แสงไฟสลัวในห้องสะท้อนให้เห็นผิวเนียนละเอียด ดวงตาหวานฉ่ำที่ดูเหมือนจะกำลังเฝ้ามองมาทางเขา

อธิปกลืนน้ำลายเล็กน้อย ความร้อนแปลกๆ แล่นวาบไปทั่วร่าง

แรงดึงดูดของเธอ… มันรุนแรงขึ้นทุกวัน

ปลายนิ้วเลื่อนจ้องมองภาพนั้นเนิ่นนาน ใบหน้าคมก้มลงเล็กน้อยก่อนจะพ่นลมหายใจแรงๆ อย่างคนที่พยายามควบคุมความรู้สึกตัวเอง

“โธ่เว้ย… ทำไมฉันต้องคิดถึงเธอขนาดนี้”

เขาขยับตัวไปด้านหลัง มือข้างหนึ่งยกขึ้นนวดขมับเบาๆ

ไม่ว่าเธอจะเป็นใคร… แต่ตอนนี้… เขาหลงเธอจนถอนตัวไม่ขึ้นแล้ว

ภายในห้องพักเล็ก ๆ ที่มีเพียงแสงไฟสีส้มอ่อนจากโคมไฟหัวเตียง เพลงผ้านั่งอยู่บนฟูกเก่า ๆ บนเตียงไม้ มือของเธอถือโทรศัพท์ไว้อย่างหลวม ๆ สายตาจับจ้องหน้าจอขณะเลื่อนนิ้วไปมาบนแอปพลิเคชันโซเชียลมีเดีย

เธอไม่ได้เป็นคนติดโซเชียลมากนัก นอกจากใช้เพื่อติดตามข่าวสารและดูรูปภาพของคนรู้จัก แต่ค่ำคืนนี้กลับแตกต่างจากทุกคืนที่ผ่านมา

ข้อความหลายข้อความปรากฏขึ้นในช่องแชตของเธอ—มากกว่าปกติ

"พี่เพลง วันนี้ดูสดใสมาก เหมือนในโพสต์เมื่อวานเลย"

"เพลงผ้า ผมชอบข้อความที่เธอโพสต์มากเลยครับ"

" ฉันไม่รู้เลยว่าเธอชอบถ่ายรูปดอกไม้"

คิ้วของเพลงผ้าขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว ดวงตาสั่นไหวเล็กน้อยขณะอ่านข้อความเหล่านั้น

เธอไม่ได้โพสต์อะไรเลยในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา

มือของเธอกระชับโทรศัพท์แน่นขึ้น ก่อนจะรีบกดเข้าไปที่หน้าโปรไฟล์ของตัวเอง

ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม ไม่มีโพสต์ใหม่ ไม่มีรูปภาพที่เธออัปโหลดเพิ่มเติม ทุกอย่างเงียบงัน ราวกับไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

แต่หากเป็นเช่นนั้น แล้วทำไมคนเหล่านั้นถึงพูดเหมือนกับว่าเธอเพิ่งโพสต์อะไรบางอย่าง?

ลมหายใจของเธอเริ่มติดขัด มือของเธอเย็นเฉียบแม้จะอยู่ในอากาศอบอ้าวของค่ำคืน

หรือว่ามีใครบางคน... กำลังสวมรอยเป็นเธอ?