จุดเริ่มต้นของแผนร้าย

กลิ่นหอมของกาแฟคั่วสดอบอวลไปทั่วร้าน เสียงเครื่องบดกาแฟดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ผสานกับเสียงพูดคุยของลูกค้าที่นั่งอยู่ตามโต๊ะ

เพลงผ้ายืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ สวมผ้ากันเปื้อนสีดำสนิท เธอขยับมือหยิบแก้วกระดาษขึ้นมา ก่อนจะหันไปเติมน้ำแข็งลงในเครื่องดื่มที่เพิ่งเสร็จเรียบร้อย

"เอสเปรสโซ่เย็น ไม่หวาน"

เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นจากฝั่งตรงข้ามเคาน์เตอร์ หญิงสาวเหลือบตาขึ้นมองก่อนจะพยักหน้ารับโดยอัตโนมัติ

"รับทราบค่ะ รอสักครู่นะคะ"

เธอคุ้นเคยกับเสียงนี้ดี

อธิป วราธิป นักธุรกิจหนุ่มในวัยสามสิบกลางๆ สวมสูทเรียบกริบ ดวงตาคมจับจ้องเธออย่างพินิจพิเคราะห์

"ดูคุณจะทำงานหนัก" เขาพูดขึ้น พลางมองนาฬิกาข้อมือของตนเอง แล้วพาดแขนไว้บนเคาน์เตอร์

เพลงผ้าไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากงาน เธอเพียงแค่ยิ้มสุภาพ ก่อนจะวางแก้วกาแฟตรงหน้าเขา

"ขอบคุณค่ะ"

แทนที่อธิปจะหยิบแก้วขึ้นมา เขาหยิบ นามบัตรสีทอง ออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท วางมันลงบนเคาน์เตอร์ช้าๆ

"ผมสนใจคุณ"

ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาขยับเลื่อนไปแตะนามบัตร ก่อนจะพลิกมันกลับด้านให้ตัวอักษรหันเข้าหาเพลงผ้า

เธอชะงัก ดวงตาสีเข้มกวาดมองไปยังแผ่นกระดาษตรงหน้า ก่อนจะเลื่อนสายตากลับไปยังใบหน้าของชายหนุ่มตรงหน้า

"ขอบคุณค่ะ แต่ฉันคงไม่มีเวลาติดต่อไป"

เธอตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพและเรียบนิ่ง

อธิปมองเธอครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อย รอยยิ้มบางจางลงไปเล็กน้อย แต่ยังคงแฝงไว้ด้วยความมั่นใจ

"เข้าใจครับ"

เขาวางนามบัตรไว้ที่เดิมและคว้าแก้วกาแฟขึ้นเดินออกจากร้านขณะที่ทุกอย่างจบลง หญิงสาวอีกคนที่นั่งอยู่มุมร้าน มองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยแววตาสั่นระริก

แพรไหม น้องสาวต่างแม่ของเพลงผ้าเธอขยับนิ้วลากไปตามขอบแก้วกาแฟที่ถืออยู่ในมือ ดวงตาเต็มไปด้วยความคุกรุ่น และริมฝีปากขยับเป็นรอยยิ้มมุมปาก

"สนใจพี่สาวฉันงั้นเหรอ?" เธอพึมพำเบาๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาสไลด์หน้าจอไปมา

บางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นในหัวของเธอ

ห้องของแพรไหม: จุดเริ่มต้นของแผนร้าย

แสงจากหน้าจอโทรศัพท์ส่องกระทบใบหน้าของหญิงสาวในห้องมืดสลัว ร่างของแพรไหมนั่งเอนตัวพิงพนักเตียง ผ้าห่มสีเทาถูกร่นไปกองอยู่ที่ปลายเท้า มือเรียวค่อยๆ หมุน นามบัตรสีทอง ในมือ พลิกดูชื่อที่พิมพ์บนแผ่นการ์ดอย่างพิถีพิถัน

อธิป วราธิป

ริมฝีปากบางกระตุกเป็นรอยยิ้มมุมปาก ขณะที่ปลายนิ้วไล่ไปตามตัวอักษรสีทองประทับบนแผ่นกระดาษ

"พี่สาวแสนดีของฉัน... เธอไม่ต้องการมันใช่ไหม?"

เสียงแผ่วเบาหลุดรอดออกมาจากริมฝีปากของเธอ ดวงตาสีเข้มเปล่งประกายบางอย่าง

แพรไหมเห็นทุกอย่างตั้งแต่ต้น เห็นอธิปพยายามเข้าหาเพลงผ้า เห็นพี่สาวของเธอเมินเฉยต่อโอกาสทองที่หล่นลงมาตรงหน้า และสุดท้าย เพลงผ้าหยิบนามบัตรขึ้นมา ก่อนจะทิ้งมันลงถังขยะอย่างไม่ใยดี

เธอยืนมองภาพนั้นอยู่ในมุมมืด ริมฝีปากเม้มแน่น เล็บจิกลงบนฝ่ามือของตัวเอง

ทำไมเธอถึงทิ้งมันง่ายๆ แบบนั้นล่ะ

คนอย่างเพลงผ้า ไม่คู่ควรกับโอกาสที่หล่นมาถึงมือ

และคนอย่างแพรไหมไม่เคยปล่อยให้โอกาสดีๆ หลุดมือ

เธอหยิบโทรศัพท์ กดค้นหาชื่อของ ‘อธิป วราธิป’ บนอินเทอร์เน็ต นิ้วเรียวพิมพ์ลงบนแป้นสัมผัสช้าๆ และกดค้นหา

หน้าจอโทรศัพท์เต็มไปด้วยข้อมูลมากมายเกี่ยวกับชายหนุ่ม

อธิป วราธิป ชายหนุ่มวัยสามสิบห้าปี ผู้บริหารระดับสูงของ กลุ่มบริษัทวราธิป อาณาจักรธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ขนาดใหญ่ในประเทศ เขามีทุกอย่าง ทั้งอำนาจ เงินทอง และชื่อเสียง ยังโสด ไม่เคยแต่งงาน ไม่เคยมีความสัมพันธ์ที่ยืนยาวกับผู้หญิงคนไหนเคยให้สัมภาษณ์ว่า ยังไม่เจอผู้หญิงที่ถูกใจ และถ้าเจอเขาจะเป็นฝ่ายเข้าหาเสมอไม่มีผู้หญิงคนไหนอยู่กับเขาได้นานเกินสามเดือน ใช้ชีวิตเรียบง่าย ไม่ออกสื่อมากนัก

แพรไหมอ่านข้อมูลทั้งหมดด้วยสายตาที่เปล่งประกาย

นี่มันไม่ใช่แค่ บ่อเงินบ่อทองแต่เป็นเหมือน บ่อเพชร บ่อน้ำมันหากเธอจับเขาได้... เธอจะมีทุกอย่างที่เธอต้องการ

แพรไหมใช้เวลาหาข้อมูลอย่างละเอียด ยิ่งกว่าอ่านหนังสือสอบ ไม่ได้รีบร้อน เธอรู้ดีว่า เกมที่ดีต้องใช้เวลา

กดเข้าไปที่โปรไฟล์ของอธิป ส่องทุกโพสต์ ทุกข่าว ทุกข้อมูลที่เกี่ยวข้องเธอใช้เวลาทั้งคืนในการไล่ดูโพสต์ที่เขาเคยแชร์ คอมเมนต์ของเขา ไลฟ์สไตล์ของเขาจนเริ่ม เข้าใจ ว่าเขาเป็นคนแบบไหน

เขาชอบผู้หญิงที่มีความเป็นตัวของตัวเอง เธอจะไม่ทำ

ให้ตัวเองดูเหมือนผู้หญิงที่ต้องการเขามากเกินไป

เขาชอบคนที่พูดจาฉลาด เธอต้องทำให้เขารู้สึกว่าเธอ

"น่าสนใจ" ไม่ใช่แค่ "น่ามอง"

เขาไม่ชอบออกงานสังคม ไม่ชอบให้ผู้หญิงเข้าหาแบบจง

ใจ เธอจะใช้วิธี ‘ทำให้เขาเข้าหาเธอเอง’

แพรไหมสร้าง "บัญชีโซเชียลใหม่" โดยใช้ชื่อว่า ‘PLANG PHA’ เธอเลือกรูปจากโปรไฟล์จริงของเพลงผ้า เพื่อให้ดูสมจริงที่สุด ค่อยๆคัดเลือกภาพที่ดู อ่อนโยนแต่มีเสน่ห์ ต้องเป็นภาพที่ทำให้ผู้ชายสนใจ แต่ไม่ดูจงใจล่อลวง เธอโพสต์เนื้อหาที่ดู มีรสนิยม ให้เหมือนผู้หญิงฉลาดและมีระดับ

จากนั้นค่อยๆ ไลก์โพสต์เก่าๆ ของอธิป อย่างเป็นธรรมชาติ ไม่ให้ดูเหมือนตั้งใจเกินไป และกดขอเขาเป็นเพื่อน แลเธอวางโทรศัพท์ลง รอคอยการตอบรับอย่างใจเย็น

แพรไหมยกขาขึ้นไขว้กัน มือเรียวเอื้อมไปหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุด สูดมันเข้าปอดช้าๆ ก่อนจะพ่นควันออกมาไม่ได้ร้อนรน ไม่ได้รีบเร่ง เธอรู้ดีว่า นักล่าที่แท้จริง ต้องเฝ้ารอเหยื่อให้ติดกับดักด้วยความใจเย็น

เขาจะต้องกดตอบรับแน่นอนเธอไม่สงสัยเรื่องนั้นเลยแม้แต่น้อย ริมฝีปากบางขยับเป็นรอยยิ้มเยือกเย็น

"เกมเริ่มแล้ว อธิป วราธิป..."