เปลี่ยนชุด

ดาวเหนือเข้าไปนั่งสงบสติอารมณ์ในห้องน้ำ รอให้ความโกรธในใจคลายลงเธอจึงเปิดประตูออกมาล้างหน้าล้างตา เธอใช้ผ้าเช็ดหน้าที่พับอยู่ในกระเป๋าเสื้อพนักงานออกมาเช็ด

บนแก้มของเธอยังทิ้งรอยแดงของฝ่ามือไว้ มีพนักงานคนหนึ่งเดินเข้ามา ดาวเหนือจึงใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดแก้มด้านที่เป็นรอยแดงเพื่อไม่ให้เธอสังเกตุเห็น

พนักงานหญิงเข้ามาแต่งหน้าเพิ่ม ดาวเหนือจึงยืมคุชชั่นของเธอมาทาปกปิดรอยช้ำ หญิงสาวรวบผมขึ้นมาม้วนเก็บไว้ใหม่ จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วกลับออกไปโดยที่ไม่ลืมขอบคุณเธอ

“บอสให้ผมเชิญคุณไปทานข้าวครับ”

ดาวเหนือเจอเข้ากับเลขาของเจเคน เขาได้รับหน้าที่มาชวนเธอไปทานข้าวเที่ยงด้วยกันชั้นบน ดาวเหนือยังไม่ได้ทานอะไรลงท้อง เพราะเสียเวลาไปกับการทะเลาะกับคุณพ่อ

หญิงสาวเดินตามหลังคิมหันต์ไป พวกเขาใช้ลิฟต์ส่วนตัวของผู้บริหารดังนั้นจึงไม่มีใครเห็นเธอ

ชั้นบนสุดยังมีห้องส่วนตัวอยู่ มีกระทั้งแม่บ้านส่วนตัว อาหารแต่ละมื้อถูกคิดขึ้นโดยนักโภชนาการ ดังนั้นเขาจึงเป็นคนละเอียดมาก กระทั่งอาหารที่ทานเข้าไปต้องมีประโยชน์

“เดี๋ยวคุณแม่จะหาว่าฉันรังแกเธอ” เมนูตอนเที่ยงของวันนี้เป็นแซลมอนย่างกับซอสส้มและข้าวกล้อง

หญิงสาวตรงหน้าก้มหน้าก้มตาทานโดยไม่สนใจเขา เจเคนมองใบหน้าขาวเนียนที่แต่งแต้มเครื่องสำอาง ดวงหน้าของเธอจึงดูน่ามองอีกแบบ

เธอเป็นคนผิวขาวเนียนอยู่แล้วตอนไม่แต่งหน้าดูสะอาดตาราวกับหยกขาว เมื่อแต่งแต้มเครื่องสำอางจึงดูเย้ายวน

เจเคนมองริมฝีปากสีชมพูกินแซลมอนย่างเข้าไป ลำคอขาวค่อยๆ กลืนมันลงไปที่ละชิ้น ชายหนุ่มรู้ตัวอีกทีก็เผลอหลงไหลไปกับรูปโฉมงดงามของหญิงสาวตรงหน้าแล้ว เขาถอนสายตากลับมาสนใจอาหารในจานตัวเอง

“วันนี้เลิกงานเร็วหน่อย สามโมงเย็นมารอที่รถ” เสียงทุ้มพูดเสียงเบาแฝงไปด้วยความหนักแน่น

“ค่ะ”

ดาวเหนือกลับมาทำงานของตัวเองต่อ ช่วงบ่ายลูกค้าบางรายโทรเข้ามาสอบถามกันค่อนข้างเยอะ บางรายก็จองคิวล่วงหน้า เธอจดจำรายละเอียดของเพื่อนร่วมงานที่สอนงานเธออย่างขึ้นใจ

หญิงสาวเคยมีประสบการณ์ทำงานมาก่อนถึงสี่ปี แต่งานที่ทำอยู่ตอนนี้กับงานที่ทำมาก่อนหน้ามีรายละเอียดแตกต่างกัน

ตอนนั้นเธอเรียนการสื่อสารแต่เข้าทำงานในบริษัทการเงิน เธอต้องใช้เวลาปรับตัวนานกว่าพนักงานคนอื่น ในใจของเธอรู้สึกนึกถึงใครบางคนขึ้นมา เวลานั้นไม่รู้ว่าการได้เจอกับวาคิมเป็นเรื่องที่โชคดีหรือเปล่า แต่เธอคิดว่าในตอนนั้นเธอโชคดีจริงๆ

เขาคอยสอนงานให้เธอทุกอย่าง ตอนนั้นเขาเป็นเพียงผู้จัดการตำแหน่งเล็กๆ เป็นชายหนุ่มที่ยึดมั่นในอุดมการณ์ เธอรู้สึกนับถือเขา จนค่อยๆ พัฒนาความสัมพันธ์ขึ้นมา

กระทั่งเขาได้กลายมาเป็นรองผู้บริหารของบริษัทการเงิน ดาวเหนือจึงเลือกเรียนต่อปอโท เพื่อให้โปรไฟล์ของเธอดูดีขึ้น สะสมประสบการณ์และพัฒนาตัวเองอยู่ตลอด จนได้กลายเป็นเลขาของรองผู้บริหาร

ในเวลานั้นเธอมีความกระตือรือร่นที่จะเอาชนะ ให้เขาเห็นว่าเธอเก่งแหละฉลาดพอที่จะอยู่เคียงข้างเขาพวกเราวางแผนอนาคตไว้ว่าอีกสองปีข้างหน้าจะแต่งงานกัน แต่สุดท้ายที่บ้านเธอก็เกิดปัญหาขึ้นซะก่อน

ตอนนี้เธอไม่มีความเป็นตัวเองอย่างวันนั้น ไม่มีความอยากเอาชนะ ไม่มีความกระตือรือร้นใดๆ ทั้งสิ้น เป็นเหมือนคนไร้จุดหมาย ทำทุกอย่างตามที่ครอบครัวต้องการ

เรื่องราวเหล่านั้นกลายเป็นวันวานระหว่างพวกเขา เขาจะสงสัยไหมว่าเธอหายไปไหน เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงไม่กลับไปสิงคโปร์

ช่วงสามโมงเย็นผู้จัดการบอกให้เธอกลับไป ดาวเหนือกลับมาออกมารอเขาอยู่ที่โรงจอดรถตามคำสั่ง ไม่นานเขาก็ออกมากับเลขาคนสนิท

เขาพาเธอมายังร้านชุดแห่งหนึ่ง เมื่อก้าวเข้ามาพนักงานทุกคนก็รีบนำชุดสำหรับใส่ออกงานให้เขาดู มีทั้งของผู้หญิงและของผู้ชาย

“ของคุณมาลินทางเราส่งไปให้แล้วค่ะ” พนักงานหญิงคนหนึ่งเอ่ยบอกเขาเสียงไม่ดังมาก เขาพยักหน้าให้เป็นคำตอบ

มาลินดูเหมือนจะสำคัญกับเขามาก เป็นแฟนของเขา จะซื้อให้แฟนก็ไม่แปลก พนักงานนำเธอเข้าไปในห้องลองชุด ดาวเหนือถูกจับสวมชุดสิบกว่าชุด จนกว่าจะเจอชุดที่เข้ากับตัวเธอ

ผ้าม่านสีดำถูกเปิดออกให้ชายหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างอยู่เบื้องหน้าดู หากเขาพูดว่าพอใจก็เสร็จเรียบร้อย

“เปลี่ยน” ชุดที่เธอใส่เนื้อผ้าบางไป แถมยังรัดรูปร่างกระโปรงยังแหวกขึ้นมาจนถึงต้นขาอ่อน โชว์ต้นขามากเกินไป

พนักงานรีบเปลี่ยนชุดให้เธอเป็นชุดสีแดงเว้าแผ่นหลัง มีริบบิ้นผูกไว้บนต้นคอดูเซ็กซี่ไปอีกแบบ

“เปลี่ยน” เขาโบกมือให้พวกพนักงานกลับไปเปลี่ยนชุดให้เธอใหม่ ขนาดเธอเป็นคนลองชุดยังรู้สึกเหนื่อย

อีกชุดคือสีขาวแบบเรียบหรู เป็นทรงเข้ารูปช่วงบน มีดีไซน์คอสูงแบบฮอลเตอร์ท็อป ส่วนบนมีผ้าพลิ้วตกแต่งที่ไหล่อย่างประณีต กระโปรงเป็นทรงหางปลายาวจรดพื้น

คราวนี้เขาไม่ได้บอกให้เปลี่ยนชุดแต่พยักหน้าให้พนักงานอีกคน จากนั้นขั้นตอนต่อไปเธอจึงถูกจับแต่งหน้าทำผม

ผมยาวถูกเซ็ตเป็นลอน ทำหน้าม้าปัดข้างจัดแต่งให้ดูเรียบร้อย มีการถักเปียบางส่วน และตกแต่งด้วยเครื่องประดับผมสีทองและสีขาวอ่อน

ตั้งแต่เปลี่ยนเสื้อผ้าจนมาถึงขั้นตอนการแต่งหน้าและทำผมก็กินเวลาไปหลายชั่วโมงแล้ว

หญิงสาวมีรูปหน้ารูปไข่ ผิวขาวเนียน คิ้วเรียงตัวเป็นธรรมชาติ ดวงตากลมโต พนักงานจึงแต่งหน้าอ่อนๆ ให้เธอ

ใช้สีโทนน้ำตาลอ่อน ปัดแก้มสีพีชเบาๆ ริมฝีปากทาลิปสติกสีส้มอมชมพู ดูเป็นธรรมชาติ เป็นการแต่งหน้าที่ดูเรียบง่าย เน้นความเป็นธรรมชาติ และช่วยขับผิวให้ดูสว่างสดใส แต่หลายขั้นตอน

ดาวเหนืออดทนแต่งตัวแต่งหน้าแต่งจนเสร็จ เธอจึงเดินออกมา เขาเองก็เปลี่ยนชุดเรียบร้อยแล้ว เป็นชุดสูทสีดำปกติทว่ามีกลิ่นอายนักธุรกิจน่าเกรงขามแฝงอยู่รอบตัวเขา ท่าทางของเขาดูสง่าเหนือกว่าคนอื่น

ดวงตาดำขลับผุดประกายคมกริบ เขามองเธออย่างละเอียดอีกครั้ง เมื่อแน่ใจว่าเรียบร้อยแล้วจึงกลับออกไปขึ้นรถ พนักงานช่วยกันถือกระโปรงที่ยาวจรดพื้นให้เธอก้าวขึ้นรถอย่างสะดวก