บทที่ 3 แผนล่อเหยื่อ

จากวันนั้นเวลาล่วงเลยมาเกือบหนึ่งเดือนเต็ม ๆ แต่การตามหาผู้หญิงคนนั้นยังคงไร้ผล

ทุกวันภารัณจะได้ยินลูกน้องรายงานซ้ำ ๆ ด้วยสีหน้าอึดอัดว่าไม่มีเบาะแสใหม่ ไม่มีร่องรอย ไม่มีผู้หญิงคนนั้นในระบบใด ๆ นอกจากข้อมูลการคลอดลูกของเธอที่โรงพยาบาลรัฐแห่งหนึ่งในจังหวัดชุมพรเมื่อหนึ่งเดือนก่อนเท่านั้น แต่พอลูกน้องออกตามหาจนแทบจะพลิกจังหวัดชุมพรกลับไร้เงาของเธอ

ภารัณยืนนิ่งอยู่หน้าเตียงเด็กมองใบหน้าเล็กที่หลับไม่รู้เรื่องรู้ราว หัวใจแน่นอึ้งด้วยความหงุดหงิดและความหวังที่แสนริบหรี่ 

สมองคิดไม่ตกว่าควรจะทำยังไงดีเพราะเวลาดำเนินไปเรื่อย ๆ ไม่เคยคอยท่า จะทำยังไงถึงหาผู้หญิงคนนั้นเจอโดยเร็วที่สุดในเมื่อตอนนี้เขาก็ทำทุกทางแล้ว

ไม่รู้ว่านานแค่ไหนที่เขายืนมองหน้าลูกพร้อมกับจมอยู่ในความคิดมากมาย กระทั่งคิดอะไรได้ เกือบหนึ่งปีเต็มที่ผู้หญิงคนนั้นหายไปแล้วจู่ ๆ ก็โผล่มา เอาลูกมาทิ้งไว้หน้าบ้านของเขา

"มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ" เขาพึมพำกับตัวเองถ้าเธอไม่รู้อะไรเลย ถ้าเธอไม่ติดตามความเคลื่อนไหวของเขาเธอจะมั่นใจได้ยังไงว่าเอาเด็กมาทิ้งให้เขาแล้วจะปลอดภัย

แววตาคมวาบขึ้นเมื่อความคิดหนึ่งแล่นผ่านสมองอย่างเฉียบขาด บางทีตอนนี้เธออาจยังติดตามความเคลื่อนไหวของเขาผ่านช่องทางต่าง ๆ อยู่อีกก็ได้ หากไม่ลองก็คงไม่รู้ว่าสิ่งที่เขาคิดเป็นจริงหรือเปล่า

ความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในสมอง มือหนาล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงกดเปิดกล้องถ่ายรูปลูก แล้วส่งให้ลูกน้อง จากนั้นก็โทรตามหลังไปเพื่อให้ลูกน้องจัดการอะไรบางอย่าง หลังวางสายลูกน้องก็มองหน้าลูกน้อยอีกครั้ง ในใจได้แต่ภาวนาให้แผนครั้งนี้สำเร็จ

ครืดดด~

ผ่านไปราวสองชั่วโมงโทรศัพท์เครื่องหรูก็แผดเสียงดังขึ้น ภารัณรีบหยิบออกมาดูเห็นเบอร์ลูกน้องจึงรีบกดรับสาย

(เตรียมทุกอย่างเรียบร้อยแล้วครับ)

"อืม..ถ่ายรูปส่งมาให้ฉันหน่อย เอาแบบเห็นรูปที่ตั้งหน้าโล่งศพแบบชัด ๆ แล้วก็ระดมคนของเขาไปเฝ้าที่นั่นไว้ด้วย"

(ครับนาย)

หลังวางสายภารัณก็จัดการโพสต์รูปที่ลูกน้องส่งมาให้ลงเฟสบุ๊คทันทีโดยเขียนแคปชั่นว่า "ไปเป็นเทวดาอยู่บนสวรรค์นะครับ" ตามด้วยอีโมจิรูปเด็กผู้ชาย ซึ่งรูปที่เขาโพสต์ลงโซเชียลคือรูปงานศพของลูกชายที่เขาโทรสั่งให้ลูกน้องจัดฉากก่อนหน้านี้เพื่อล่อผู้หญิงคนนั้นออกมา 

เขากดปิดหน้าจอหลังโพสต์เสร็จ โน้มใบหน้าลงไปกระซิบชิดกระจกตู้อบเสียงนุ่มนวล "เดี๋ยวพ่อกลับมานะครับ" 

จากนั้นก็ออกากห้องเดินทางไปยังวัดที่จัดงานศพปลอม ๆ ของลูก

งานศพถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายที่วัดแห่งหนึ่งนอกเมืองไม่มีผู้คนมากมาย บรรยากาศเงียบงัน สงบ และเย็นชาอย่างจงใจ

หน้าศาลาตั้งกรอบรูปใบใหญ่เป็นรูปเด็กทารกใบหน้าชัดเจน ชัดเจนพอจะไม่มีทางเข้าใจผิด พวงหรีดสีขาวเรียงรายมีป้ายชื่อเล็ก ๆ แขวนอยู่ด้านหน้า ภารัณไม่เข้าไปในศาลาที่มีโล่งศพเล็ก ๆ ตั้งอยู่เพียงยืนองอยู่ไม่ไกลในชุดสีดำ สีหน้าเรียบเฉยจนแทบไร้อารมณ์ ไม่มีน้ำตา ไม่มีความเศร้าแสดงออกมา มีเพียงสายตานิ่งลึกที่จ้องมองไปด้านหน้าเพื่อเฝ้ามองการปารกฏตัวของผู้หญิงคนนั้น

ถ้าเธอยังมีหัวใจ และยังมีหัวใจของความเป็นแม่อยู่แม้เพียงนิดเดียวเธอจะต้องมาไม่วันนี้ก็เร็ว ๆ นี้ เขากำหมัดแน่นรู้ดีว่าสิ่งที่ตัวเองทำโหดร้าย สกปรก และไร้ความปรานี ยอมทำแม้กระทั่งใช้ชีวิตลูกเป็นเหยื่อล่อ แต่ทั้งหมดเป็นเพราะผู้หญิงชั่วร้ายคนนั้นทำให้เขาไม่มีทางเลือก

ถ้าเขาไม่หาตัวเธอให้เจอลูกของเขาจะไม่มีโอกาสมีชีวิตต่อ...