บทที่ 4 ข่าวร้าย

จังหวัดน่าน

ไร่ชาบนไหล่เขาในจังหวัดน่านที่ห่างไกลจากตัวเมือง บรรยากาศแสนเงียบสงบเหมาะแก่การหลบหนีผู้คนมาอยู่ 

ณัฐนรีผู้หญิงคนหนึ่งที่ไร้ญาติขาดมิตร มีเพียงน้องสาวที่สติไม่สมประกอบเพียงคนเดียวจึงหอบน้องสาวหลบหนีเจ้าหนี้ และอดีตอันแสนเจ็บปวดมาพักพิงที่นี่ หลังจากที่ต้องพาน้องระหอกระเหินมาหลายจังหวัดทั้งชุมพร สมุทรปราการ และอีกหลายจังหวัด

สายลมยามเย็นพัดเอากลิ่นใบชาสดโชยปะปนกับกลิ่นดินหลังฝน ดวงอาทิตย์คล้อยต่ำ ทิ้งแสงสีส้มอ่อนพาดผ่านแนวเขาสลับซับซ้อน ณัฐนรีนั่งลงบนขอนไม้เก่าใต้ต้นไม้ใหญ่หลังจากเก็บใบชามาทั้งวัน ไม่ไกลจากเธอน้องสาวนั่งกอดเข่าอยู่บนผืนหญ้า สายตามองเหม่อไปยังท้องฟ้า แรงขับเคลื่อนเดียวที่ทำให้เธอยังมีแรงลุกขึ้นสู้ในทุก ๆ วัน

เธอลอบถอนหายใจออกมาเบา ๆ มือที่ด้านสากจากการทำงานหนักล้วงไปหยิบโทรศัพท์เครื่องเก่าออกมาจากกระเป๋า หน้าจอมีรอยร้าวมุมหนึ่ง

 แบตเหลือน้อย สัญญาณอินเทอร์เน็ตกระตุกเป็นช่วง ๆ 

เธอกดเข้าเฟซบุ๊กซึ่งเป็นบัญชีปลอมที่สร้างขึ้นเพื่อส่องดูความเคลื่อนไหวของผู้ชายคนนั้นผ่านโซเชียลเงียบ ๆ ไม่กล้าแสดงตัวตน หรือติดตามอย่างเปิดเผย นิ้วเรียวจิ้มลงที่ช่องค้นหา ชื่อภารัณ ไกรอัศวนนท์ บัญชีที่เธอเข้ามาค้นหาทุกวันก็เด้งขึ้นอัตโนมัติ

บัญชีของเขาเปิดสาธารณะ ยอดผู้ติดตามนับแสน ภาพหน้าปกเป็นโลโก้บริษัท ภาพโปรไฟล์เป็นรูปเขาในชุดสูท สีหน้าเรียบนิ่งไร้อารมณ์ และเหตุผลที่เธอเข้ามาส่องทุกวันหวังเพียงว่าจะได้เห็นภาพลูกชายผ่านเฟซบุ๊กของเขาบ้างในสักวันหนึ่ง แม้ความหวังจะแสนริบหรี่เพราะผ่านมาหนึ่งเดือนแล้วบนเฟซบุ๊กยังไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ เลย โพสต์ล่าสุดคือสองเดือนที่แล้ว 

เธอค่อย ๆ เลื่อนหน้าฟืดดูอย่างช้า ๆ ก่อนหัวใจของเธอเหมือนถูกกระชากอย่างรุ่นแรง โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุน ลมหายใจขาดห้วง มือสั่นจนแทบถือโทรศัพท์ไม่อยู่เมื่อเห็นโพสต์ใหม่ของเขาเมื่อสองชั่วโมงก่อน มันเป็นรูปงานศพกรอบรูปใบใหญ่ที่ตั้งหน้าโลงศพเล็ก ๆ คือภาพของลูกชายที่เธอจำได้อย่างชัดเจน

เขียนแคปชั่นสั้น ๆ ว่า ไปเป็นเทวดาอยู่บนสวรรค์นะครับ และปิดท้ายด้วยอีโมจิคอนรูปเด็ก ไม่มีอธิบายถึงสาเหตุการเสียชีวิต หรือเรื่องอื่นใดอีก

"ไม่จริง…"

เสียงหลุดออกมาจากริมฝีปากที่สั่นระริก เธอส่ายหัวช้า ๆ พยายามปฏิเสธสิ่งที่เห็นพร้อมกับน้ำตาหยดแรกที่ตกลงบนหน้าจอ และหยดแล้วหยดเล่าที่ไหลพรากออกจากดวงตาไหวระริก แต่เสียงสะอื้นกลับถูกกลืนกลับเข้าไปเพราะไม่อยากให้น้องได้ยิน 

ดวงตาที่พร่าเบลอด้วยหยาดน้ำสีใสมองหน้าจอมือถือที่สว่างวาบจากการแจ้งเตือนคอมเมนต์ใหม่ ใต้โพสต์นั้นเต็มไปด้วยคำถามว่าเด็กคนนี้คือใคร คำปลอบใจ ความเสียใจ และความสงสาร

  เธอปิดโทรศัพท์ลงแล้วกอดเข่าแน่น เสียงร้องไห้แผ่วเบากลืนหายไปกับสายลม ท้องฟ้ายามค่ำคืนเริ่มมีดาวส่องแสงสว่างไสว แต่หัวใจของเธอกลับมืดมิดยิ่งกว่าครั้งไหนในชีวิต สมองยังปฏิเสธซ้ำ ๆ ว่านั่นไม่ใช่ความจริงลูกของเธอยังไม่ตาย ลูกของเธอต้องไม่ตายเพราะตอนคลอดหมอบอกว่าเด็กสมบรูณ์ และแข็งแรงดีทุกอย่างแล้วลูกเธอจะตายได้ยังไงกัน

เธอไม่เชื่อจนกว่าจะได้เห็นกับตาตัวเองเท่านั้น

วันรุ่งขึ้นเธอจึงฝากน้องสาวให้ป้าซึ่งเป็นคนงานในไร่ชาที่เธอไว้ใจให้ช่วยดูแล แล้วเดินทางไปยังวัดตามโลเคชันที่ชายหนุ่มโพสต์ไว้แม้ในใจจะรู้สึกกลัวมากแค่ไหนก็ตาม

เธอเดินทางมาถึงวัดก็ค่ำพอดี วัดแห่งนี้ตั้งอยู่นอกเมืองไม่ค่อยเป็นที่รู้จักมากนัก อดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมคนรวยอย่างเขาถึงเลือกจัดงานศพลูกที่นี่ หรือเป็นเพราะไม่ต้องการให้ใครรู้ หรือมาวุ่นวาย และถามถึงที่มาที่ไปของเด็กคนนี้

แต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรเธอไม่มีเวลามาคิดมาก และไม่คิดเอะใจอะไรทั้งนั้น เธอสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ พลางใช้มือกดหมวกแก๊ปให้ต่ำลงอีกนิด แล้วกระชับกากหน้าให้แน่นกว่าเดิม จากนั้นก็ค่อย ๆ เดินเข้าไปในวัดอย่างระมัดระวัง ขณะที่สายตาสอดส่องไปทั่วหากเจอใครจะได้หลบทัน

หัวใจของเธอสั่นไหวขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผลในตอนที่กำลังก้าวเท้าเดินเพราะบรรยากาศภายในวัดเงียบสงัดจนทำให้รู้สึกหนาวเหน็บไปถึงขั้วหัวใจ ความกลัวคืบคลานเข้ามาแต่เธอก็พยายามข่มมันเอาไว้เดินมาหลบหลังอาคารที่เยื้องกับศาลา

 จากมุมนี้ทำให้เธอเห็นกรอบรูปที่ตั้งในศาลาอย่างชัดเจน นั่นคือรูปลูกชายของเธอน้ำตาพลันไหลออกจากดวงตากลมอย่างกลั้นไม่อยู่ ขามันอ่อนจนแทบยืนไม่ไหว หัวใจของแม่คนหนึ่งแตกสลายลงอย่างสมบูรณ์ เธอยกมือขึ้นกดอกตัวเองเพราะรู้สึกเจ็บจนหายใจไม่ออก ภาพใบหน้าทารกในความทรงจำซ้อนทับกับภาพในงานศพอย่างโหดร้าย

เธออยากจะเดินเข้าไปหาลูก แต่ก็กลัว กลัวสายตาของคนอื่น กลัวผู้ชายคนนั้น กลัวความผิดในอดีตจะย้อนกลับมาเล่นงานตัวเองจึงทำได้แค่ยืนอยู่ตรงนี้

ทว่าเธอไม่รู้เลยว่าตั้งแต่วินาทีที่เธอก้าวเท้าเข้ามาในบริเวณวัดก็มีใครบางคนกำลังจับตามองอยู่ สายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธ ความเกลียดชังจากอีกฝั่งของศาลา