EPISODE 03 ผู้มีพระคุณ

31 ปีต่อมา...

ก๊อก!! ก๊อก!! ก๊อก!!

“คุณท่านคะ บัวเองคะ”

“เชิญครับ”

“มีจดหมายส่งมาถึงคุณท่านค่ะ” แม่บ้านคนเก่าคนแก่ประจำตระกูลเอ่ยขึ้นมาอย่างนอบน้อม ก่อนที่ร่างอ้วนท้วมจะเดินเข้ามาพร้อมกับยื่นซองกระดาษสีขาวสะอาดตาให้กับร่างสูงตรงหน้า

“ขอบคุณครับ”

“ถ้าไม่มีอะไรแล้วบัวขอตัวก่อนนะคะ”

“ครับ”

“จดหมายจากใครเหรอคะ?” แมรี่ที่งนั่งอ่านหนังสืออยู่ไม่ไกลลุกขึ้นมายืนอยู่ข้างสามี ก่อนที่เธอจะเอ่ยถามเขาออกไปด้วยความสงสัย ปัจจุบันนี้การติดต่อสื่อสารทันสมัยขึ้นมากแล้ว ยังมีคนที่ใช้การติดต่อหากันทางจดหมายอยู่อีกอย่างนั้นหรือ...?

“พี่ก็ไม่แน่ใจเหมือนกันครับ?”

พอลตอบภรรยาของเขากลับไปก่อนที่มือหนาจะค่อยๆ เปิดซองจดหมายตรงหน้าออก ตาคมค่อยๆ กวาดสายตาอ่านตัวหนังสือตรงหน้าไปทีละบรรทัดจนกระทั่ง...

“.../...” ทั้งคู่หันมามองหน้ากันทันทีที่อ่านจดหมายตรงหน้าจนจบ ก่อนที่หมอพอลจะต่อสายประสานงานกับทางโรงพยาบาล ADA โรงพยาบาลเอกชนขนาดใหญ่ที่เขาเป็นเจ้าของในทันที

“เดี๋ยวแมรี่ขอตัวไปเปลี่ยนชุดก่อนนะครับ”

“ครับ”

พอลขานรับคำของภรรยาเล็กน้อยก่อนที่เขาจะต่อสายหาลูกชายเพียงคนเดียวของเขาในทันที เขาวางมือจากอาชีพหมอมาเกือบปีแล้วตั้งแต่ลูกชายเพียงคนเดียวของเขาสามารถทำหน้าที่แทนเขาได้ทุกอย่าง

เพิร์ชประสบความสำเร็จในอาชีพแพทย์ตั้งแต่อายุยังน้อย และเขายังเป็นผู้บริหารที่มีไหวพริบและฉลาดหลังแหลม ภายในระยะเวลา 3 ปีที่เพิร์ชบริหารงานของโรงพยาบาล เขาสามารถสร้างผลงานออกมาได้อย่างยอดเยี่ยม เขาสามารถยกระดับโรงพยาบาลของเราให้มีชื่อเสียง และเป็นที่รู้กันในวงกว้างไม่ใช่แค่ในประเทศ แต่ชาวต่างชาติก็เดินทางเข้ามารักษากับทางโรงพยาบาลของเขาอย่างมากมาย

(ครับคุณพ่อ)

“ได้รับเรื่องแล้วใช่ไหมเพิร์ช”

(ครับพ่อ...ไม่ต้องห่วงครับผมส่งเฮลิคอปเตอร์ไปรับคนไข้แล้วอีกไม่เกิน 1 ชั่วโมงคนไข้จะเดินทางมาถึงครับ)

“ฝากด้วยนะลูก เดี๋ยวพ่อกับแม่จะรีบตามไปสมทบ”

(ครับพ่อ)

1 ชั่วโมงผ่านไป...

“ส่งซีทีเอรึยัง?”

“พึ่งส่งมาค่ะ...นี่ค่ะคุณหมอ”

หมอเพิร์ชรับเอกสารมาจากพยาบาลตรงหน้า ก่อนที่เขาจะก้มอ่านเอกสารในมือพร้อมกับคิ้วหนาที่ขมวดผูกกันจนเป็นปมอย่างเคร่งเครียด

“เตรียมห้องผ่าตัดให้พร้อม”

“ค่ะคุณหมอ”

อีกด้าน...

“สวัสดีค่ะน้องน้ำหนึ่ง” เสียงแมรี่ดังขึ้นมาก่อนที่เจ้าของเสียงจะเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าของหญิงสาวร่างเล็กที่เธอเคยพบเจอเมื่อ 31 ปีก่อน

แมรี่ในวัยเกือบ 60 ปี แต่ยังคงความสาว และความสวยไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าไรก็ไม่สามารถทำอะไรเธอได้เลยแม้แต่น้อย ริมฝีปากบางยกยิ้มออกมาพร้อมกับเดินเข้าไปกอดหญิงสาวอย่างอ่อนโยน

“พี่แมรี่เหรอคะ”

“ใช่ค่ะ”

“พี่แมรี่สวัสดีจ้ะ พี่พอลสวัสดีจ้ะ” น้ำหนึ่งไหว้ทั้งสองคนตรงหน้าอย่างนอบน้อม พร้อมกับยกยิ้มกว้างออกมาด้วยความยินดีที่ได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง

“สวัสดีค่ะ / สวัสดีครับ” ทั้งสองคนรับไหว้หญิงสาวตรงหน้าอย่างอ่อนน้อมไม่ต่างกัน

“ไม่ได้เจอกันตั้งนานพี่พอลกับพี่แมรี่ยังดูดีเหมือนสมัยหนุ่มๆ สาวๆ ไม่เปลี่ยนเลยนะจ๊ะ”

“จริงเหรอ? น้ำหนึ่งก็ดูไม่เปลี่ยนเลยนะเนี่ย”

“แต่แม่ของหนึ่ง...” น้ำหนึ่งเอ่ยเสียงหงอยก่อนที่เธอจะหันกลับไปมองยังประตูห้องตรวจที่ยังคงปิดสนิดอยู่ตรงหน้า เธออยู่กลับแม่ของเธอมาทั้งชีวิตภาพที่เธอเห็นมาตลอดก็คือ แม่ของเธอมีสุขภาพร่างกายที่แข็งแรง อายุ 70 แล้วแต่ยังคงทำงานพร้อมกับรักษาคนไปด้วยทุกวัน ไม่มีวันไหนเลยที่แม่ของเธอจะบ่นว่าเหนื่อยจนกระทั่งเมื่อ 3 วันที่แล้ว...

“ขอบคุณนะหนึ่งที่ส่งจดหมายมาหาพี่”

“...?...” น้ำหนึ่งหันกลับมามองหน้าร่างสูงตรงหน้าอีกครั้งอย่างไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูด

“ขอบคุณหนึ่งทำไมเหรอคะ? หนึ่งต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายขอบคุณ ถ้าไม่ได้พี่พอลกับพี่แมรี่ไม่รู้ว่าป่านี้แม่จะ...”

“พี่แม้นจะต้องปลอดภัย เพิร์ชเป็นหมอที่เชี่ยวชาญทางด้านนี้โดยเฉพาะพี่เชื่อว่าเขาจะต้องหาสาเหตุของโรค และรักษาได้อย่างแน่นอนไม่ต้องเป็นห่วงนะ”

“ใช่แล้วครับ และก็ไม่ต้องกังวลเรื่องอะไรทั้งนั้น พี่จะดูแลพี่แม้นและครอบครัวเอง”

“ขอบคุณพี่ๆ ทั้งสองคนมากนะคะ” น้ำหนึ่งยกมือขึ้นมาไหว้ทั้งสองคนอีกครั้ง ก่อนที่น้ำสีใสจะไหลออกมาอาบแก้มทั้งสองข้างของเธอ

“พวกเราคนกันเองทั้งนั้น ไม่ต้องขอบคุณอะไรให้มากความหรอกค่ะ”

“แม่จ๋า แม่...”

“.../.../...” ทั้งสามคนหันกลับไปมองตามเสียงเรียกเป็นตาเดียวก่อนที่เด็กสาวร่างบางจะวิ่งเข้ามาหาน้ำหนึ่งผู้เป็นแม่ของเธออย่างร้อนใจ

“ย ยายเป็นยังไงบ้างคะ?” ร่างบางเอ่ยถามมารดาออกไปเสียงสั่น เธอกลัวเหลือเกินกลัวว่ายายของเธอจะเป็นอะไรไป ภาพที่หญิงชราเป็นลมล้มลงไปต่อหน้าต่อตาของเธอยังคงติดตาเธออยู่เลย

“คุณหมอกำลังตรวจยายอยู่น่ะลูก”

“นี่น้ำมนต์”

“จ๋าแม่”

“ทักทายลุงพอลกับป้าแมรี่ก่อนสิลูก พวกเขาเป็นผู้มีพระคุณของเราถ้าไม่ได้ทั้งสองไม่รู้ว่าป่านี้ยายจะเป็นยังไง”

“สวัสดีค่ะคุณลุง สวัสดีค่ะคุณป้า”

“สวัสดีครับ / สวัสดีค่ะลูก”

“นี่คือน้ำมนต์ ลูกของหนึ่งเองจ้ะ” น้ำหนึ่งแนะนำลูกสาวเพียงคนเดียวของเธอให้กับทั้งสองคนได้รู้จัก  

“หนูน้ำมนต์ สวยจังเลยลูก สวยเหมือนแม่สมัยสาวๆ เลยลูก”

“...” น้ำมนต์ยกยิ้มออกมาอย่างเขินอาย พร้อมกับก้มหน้าลงเล็กน้อยให้กับผู้ใหญ่ทั้งสองคนตรงหน้า

“น้องน้ำหนึ่งครับ” พอลเอ่ยเรียกน้ำหนึ่งออกมาด้วยน้ำเสียงที่เข้มกว่าเดิม พร้อมกับมองไปยังหญิงสาวตรงหน้านิ่งๆ แต่สายตาของเขาก็เต็มไปด้วยความเอ็นดูไม่เคยเปลี่ยน

“คะ?”

“เราสองครอบครัวไม่ถือว่าเป็นผู้มีพระคุณกันหรอกนะครับ ถ้าวันนั้นไม่ได้หนึ่งกับพี่แม้นช่วยพวกเราเอาไว้ วันนี้พวกเราทุกคนคงไม่ได้มายืนอยู่ตรงนี้”

“จ้ะ...”

แอ๊ดดดดด!!! แอ๊ดดดดด!!!

“เพิร์ช...” แมรี่เอ่ยเรียกลูกชายของเธอออกมาก่อนที่ทุกคนจะรีบเดินเข้าไปหาหมอเพิร์ชที่พึ่งเดินออกมาจากห้องตรวจในทันที ยกเว้นเด็กสาวคนหนึ่งที่ยืนนิ่งอึ้งไม่กล้าขยับไปไหน เธอไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นไปมองชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ตรงหน้าเลยด้วยซ้ำ

“ผลตรวจพบว่าหลอดเลือดแดงใหญ่โป่งพอง มีการแตกบางไปส่วน โชคดีที่มีลิ้มเลือดอุดอยู่”

“0.0/0.0”

“ผมแนะนำให้ผ่าตัดโดยด่วนครับ ถ้าปล่อยไว้นานกว่านี้อันตรายถึงชีวิตได้ครับ”

“ผ่าเลยจ้ะ ไม่ว่าจะใช้เงินเท่าไหร่น้าก็ยอมขอแค่ช่วยแม่น้าให้ได้ก็พอจ้ะ”

“ไม่ต้องห่วงครับ ผมจะทำให้เต็มที่” เพิร์ชเอ่ยบอกกับหญิงสาวตรงหน้าอย่างนอบน้อม ก่อนที่เขาจะขอตัวออกไปเตรียมตัวที่ห้องผ่าตัด ในขณะที่น้ำหนึ่งและน้ำมนต์ก็ต้องตามพยาบาลไปเซ็นเอกสารยินยอมให้ทำการรักษาที่ห้องรับรองของโรงพยาบาล

“ขอบคุณมากนะลูก”

“ครับ” เพิร์ชก้มหัวให้หญิงสาวตรงหน้าเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะเดินจากไปตาคมเหลือบมองไปยังเด็กสาวที่ยืนอยู่ไม่ไกล คิ้วหนาขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัยในสายตาของเธอ สายตาที่มองมาอย่างหวาดกลัวจนไม่กล้าสู้หน้ากับเขา การกระทำของเธอมันทำให้ชายหนุ่มสงสัย ‘ฉันดูน่ากลัวขนาดนั้นเลยรึไง?’

ในขณะที่พอลขอตัวออกไปคุยกับลูกชายของเขา โดยปล่อยให้ภรรยาคอยดูแลน้ำหนึ่งและน้ำมนต์อยู่ในห้องรับรอง

“ไม่ต้องห่วงนะหนึ่ง หนูน้ำมนต์ พี่แม้นจะต้องไม่เป็นไร” แมรี่เอ่ยบอกกับทั้งสองคนตรงหน้า พร้อมกับกุมมือของทั้งสองคนเอาไว้ไม่ยอมห่าง

“จ้ะ”

“ขอโทษนะคะ ทำไมยอดรวมตรงนี้ถึงเป็นศูนย์ล่ะคะ?” น้ำมนต์เงยหน้าขึ้นมาก่อนที่เธอจะถามพยาบาลสาวออกมาด้วยความสงสัย

“ชำระค่าใช้จ่ายทั้งหมดเรียบร้อยแล้วค่ะ”

“คะ?/ห๊ะ?”

“คุณท่านชำระค่าใช้จ่ายทั้งหมดเรียบร้อยแล้วค่ะ”

“.../...” น้ำหนึ่งและน้ำมนต์หันไปมองยังหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงหน้าเป็นตาเดียวอย่างรอคำตอบ

“ขอบคุณมาก เดี๋ยวที่เหลือฉันจัดการเองจ้ะ”

แม่รี่เอ่ยบอกกับพยาบาลสาวตรงหน้า ก่อนที่เธอจะหันกลับมาส่งยิ้มหวานให้กับน้ำหนึ่งและน้ำมนต์อีกครั้ง

“หมายความว่ายังไงจ๊ะพี่แมรี่”

“ก็หมายความตามที่พยาบาลบอกนั่นแหละค่ะ”

“แต่ยอดรวมมันเป็นล้านเลยนะคะคุณป้า” น้ำมนต์ที่นั่งฟังอยู่นานตัดสินใจเอ่ยขึ้นมาอย่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตัวเองได้ยิน ถึงแม้ว่าครอบครัวของเธอจะไม่ใช่ครอบครัวที่ร่ำรวยอะไร แต่เธอก็มั่นใจว่าเธอจะสามารถหาเงินมารักษายายของเธอได้

น้ำมนต์มีพรสวรรค์ทางด้านการวาดรูปมาตั้งแต่เด็ก และตอนนี้รูปที่วาดก็เริ่มจะสร้างรายได้ให้กับเธอได้แล้ว ถึงจะไม่มากแต่ถ้าเธอรับงานเพิ่มบวกกับพัฒนาฝีมือของตัวเองไปด้วยไม่ว่ายังไงเธอก็สามารถหาเงินล้านมาได้อย่างแน่นอน

“ไม่ว่ามูลค่าของเงินมันจะมากแค่ไหนก็เทียบกับชีวิตคุณยายของหนูไม่ได้หรอกนะจ๊ะ”

“.../...”

“ไม่ต้องคิดมาก ตอนนี้พวกเรามาเอาใจช่วยพี่แม้นกันดีกว่านะ”

“ขอบคุณมากนะจ้ะ ถ้าไม่ได้พวกพี่...”

“ไม่เอาไม่ต้องขอบคุณแล้ว ตั้งแต่มาที่นี่ไม่รู้ว่าหนึ่งกับหนูน้ำมนต์พูดคำนี้ออกมาจนป้านับไม่ถ้วนแล้วนะคะ” แมรี่เอ่ยบอกกับทั้งสองคนเสียงอ่อน พร้อมกับมือบางของเธอลูบลงที่หัวน้อยๆ ของหญิงสาวตรงหน้าอย่างเอ็นดู เธอรู้สึกถูกชะตากับหญิงสาวตรงหน้าตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน

“อะ เอ่อค่ะคุณแมรี่”

“เรียกป้าสิลูก เรียกคุณดูห่างเหินไป”

“ค่ะคุณป้า”

“หึหึ เด็กดี”

หลายชั่วโมงผ่านไปน้ำหนึ่งและน้ำมนต์ยังคงนั่งรออย่างมีความหวัง ถึงพอลกับแมรี่จะคอยพูดให้กำลังใจอยู่ไม่ห่าง แต่พวกเธอก็ไม่สามารถวางใจได้อยู่ดีตราบใดที่คุณหมอยังไม่ออกมาจากห้องผ่าตัด และบอกกับพวกเธอด้วยปากของเขาเอง

ก๊อก!! ก๊อก!! ก๊อก!!

“ขออนุญาตค่ะคุณท่าน”

“เชิญจ้ะ”

“ตอนนี้คนไข้ผ่าตัดเรียบร้อยแล้วนะคะ อีกสักครู่อาจารย์หมอจะเข้ามาแจ้งอาการอีกทีค่ะ”

“จริงเหรอคะ!!!”

“จริงค่ะ...”

แอ๊ดดดดด!!!

พยาบาลยังไม่ทันได้พูดอะไรออกมาน้ำมนต์ก็วิ่งออกไปจากห้องรับรองทันทีด้วยความดีใจ

น้ำมนต์รีบวิ่งไปยังห้องผ่าตัดทันทีโดยไม่ได้สนใจเสียงเรียกของผู้ใหญ่ในห้องเลยแม้แต่น้อย ใบหน้าสวยหวานยกยิ้มออกมาด้วยความดีใจ พร้อมกับมือบางทั้งสองข้างของเธอถูกยกขึ้นมาปาดน้ำตาที่ไหลลงมาอาบทั้งสองแก้มของตัวเอง ก่อนที่...

ปึกกกก!!!

“อะ โอ้ยยย!! ขอโทษค่ะ คุณเจ็บตรงไหนรึเปล่า...คะ?” น้ำมนต์รีบวิ่งจนไม่ทันได้ระวังชนเข้ากับร่างสูงใหญ่เข้าอย่างจัง เธอรีบยกมือขึ้นมาไหว้ขอโทษเขาในทันทีก่อนที่เธอจะเงยหน้าขึ้นมามองร่างสูงที่กำลังจะก้มลงมาช่วยเธอ...

“เป็นอะไรรึเปล่าครับ?”

“0.0” ดวงตากลมโตเบิกโพลงขึ้นมาทันทีที่เห็นหน้าของเขา เธอรีบลุกขึ้นพร้อมกับขาเรียวค่อยๆ ก้าวถอยหลังห่างออกจากเขาอย่างอัตโนมัติ ก่อนที่ดวงตาเจ้ากรรมจะเหลือบไปเห็นเงาดำของผู้หญิงคนหนึ่งยืนเกาะอยู่ที่ด้านหลังของเขา

น้ำมนต์หันหน้าหลบไปอีกด้านทันทีด้วยความตกใจ ก่อนที่ดวงตาของเธอจะเบิกกว้างขึ้นกว่าเดิม เพราะรอบๆ บริเวณที่เธอกำลังยืนอยู่เต็มไปด้วยเงาดำของสิ่งที่ไม่มีชีวิต

“คุณครับ?”

“อะ อ่อไม่เป็นไรคะ ฉันไม่เป็นไร”

“...”

“ฉะ ฉันขอตัวก่อนนะคะ” น้ำมนต์ก้มหน้าลงพร้อมกับพึมพำออกมาเบาๆ ก่อนที่เธอจะวิ่งกลับไปยังทางเดิมที่เธอพึ่งเดินผ่านมา

“ทำไมกัน?” หญิงสาวหยุดวิ่งพร้อมกับทิ้งตัวพิงเสาอย่างหมดแรง มือบางลูบลงที่อกข้างซ้ายของตัวเองเบาๆ น้ำมนต์สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือน หัวใจดวงน้อยๆ ของเธอกำลังเต้นโครมครามราวกับว่ามันจำหลุดออกมาเสียให้ได้...

“วันนี้ก็ไม่ใช่วันพระสักหน่อยนี่...” ริมฝีปากบางเอ่ยออกมาในขณะที่เธอยังคงก้มหน้ามองพื้นอยู่อย่างนั้น ตั้งแต่ที่เธอจำความได้ทุกวันพระเธอจะมีสัมผัสที่ 6 เธอจะเห็นสิ่งที่คนทั่วไปมองไม่เห็น เธอสามารถเห็นวิญญาณ ทูต ผี และสิ่งที่หลายๆ คนเรียกมันว่าปีศาจ แต่เธอจะเห็นมันเฉพาะวันพระเท่านั้น แล้วนี่ทำไม...?