Episode 04 : เพื่อนรัก

[ชูใจ]

~ครืนนนนนนนนนน~ ~ครืนนนนนนนนนนน~

“ใบหม่อนวีดีโอคอลมาเหรอ?”

(นี่ชูใจ! เธอนี่มันจริงๆ เลยนะ) เสียงของใบหม่อนพูดแทรกขึ้นมาทันทีที่ฉันกดรับสาย นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ฉันโดนเพื่อนรักตะคอกใส่แบบนี้ ในบรรดาพวกเธอ 3 คนใบหม่อนถือว่าเป็นคนที่ใจเย็นที่สุดในกลุ่ม ถ้าฉันเดาไม่ผิดเธอคงรู้เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนแล้วอย่างแน่นอน

“อะ เอ่อ...นี่ใบหม่อนอยู่กับฟองเบียร์เหรอ” ฉันเอ่ยถามปลายสายออกไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ เวลาใบหม่อนโกรธเธอดูน่ากลัวราวกับคนละคนกับใบหม่อนที่ฉันรู้จัก แต่ฉันก็เข้าใจเธอเป็นอย่างดีที่เธอต้องเอ็ดฉันกับฟองเบียร์แบบนี้ก็เพราะเธอเป็นห่วงพวกเรา

(ถ้าเราไม่คาดคั้นเอาความจากเบียร์เราก็คงไม่รู้ว่าเมื่อคืนเพื่อนรักของเราทั้งสองคนไปทำอะไรกันมา)

“อะ เอ่อ”

(ทำไมพวกเธอต้องเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงกันขนาดนั้นด้วย) ใบหม่อนพูดขึ้นพร้อมกับมองไปยังหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างๆ สลับกับมองมาที่ฉันด้วยสายตาดุดันกว่าทุกครั้ง

“อะ เอ่อคือว่า...”

(เดี๋ยวเราเล่าเอง) ฟองเบียร์ที่นั่งอยู่ข้างกายของใบหม่อนพูดขึ้น พร้อมกับส่งยิ้มแห้งๆ มาให้กับฉัน ฉันจึงทำได้เพียงพยักหน้าให้กับเธอเล็กน้อย และนั่งเงียบๆ สงบปากสงบคำเอาไว้

ในตอนนี้ฉันกับฟองเบียร์ทำได้เพียงก้มหน้าก้มตาเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืนให้ใบหม่อนฟัง พร้อมกับสำนึกผิดในความกล้าบ้าบิ่นของตัวเองไปด้วย

(ไอ้บาส ไอ้เลว...คนอย่างมันต้องไม่หยุดแค่นี้แน่ๆ) ใบหม่อนพึมพำออกมาพร้อมกับลูบลงที่หัวของฟองเบียร์เบาๆ ใบหม่อนมองไปยังใบหน้าสวยหวานของหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วง

คนภายนอกอาจจะดูไม่ออกแต่ฉันที่เป็นเพื่อนสนิทของทั้งสองคนมานานหลายปีมีเหรอที่ฉันจะดูไม่ออกว่าพวกเธอกำลังมีใจให้กันและกันอยู่ เหลือแค่รอเวลาให้ใครเป็นคนพูดก่อนเท่านั้น

(ชูใจเองก็เหมือนกัน ไปทำมันเจ็บขนาดนั้นมันไม่ปล่อยไว้แน่...ช่วงนี้ชูใจต้องระวังตัวเองให้มากๆ นะ) ใบหม่อนเอ่ยบอกกับฉันเสียงอ่อนด้วยความเป็นห่วงไม่ต่างกัน

(ขอโทษนะชูใจที่เราทำให้ชูใจต้องลำบากไปด้วยเลย) ฟองเบียร์เอ่ยบอกกับฉันอย่างรู้สึกผิด

“ไม่ต้องโทษตัวเองเลยนะเบียร์ และก็ไม่ต้องห่วงเราด้วย เราจะดูแลตัวเองอย่างดี ยุงไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอมเลยล่ะ” ฉันเอ่ยบอกกับเพื่อนรักทั้งสองคนออกไปด้วยน้ำเสียงที่สดใสอย่างเช่นทุกครั้ง พร้อมกับส่งยิ้มหวานไปให้กับพวกเธอเพื่อหวังว่ามันจะทำให้พวกเธอผ่อนคลายลงได้บ้าง

(ไม่ห่วงไม่ได้หรอก เราเป็นคนดึงชูใจเข้ามาทำให้ชูใจต้องเดือดร้อนไปด้วย)

“ไม่เอาไม่ต้องคิดอะไรแล้วเราเป็นเพื่อนรักกันนะเบียร์ เพื่อนจะช่วยเพื่อนเสมอ...”

(ขอบคุณนะ...เราไม่รู้ว่าจะตอบแทนชูใจกับใบหม่อนยังไงดี ขอบคุณที่ช่วยเหลือเราเสมอมาเลยนะ)

“ไม่ต้องตอบแทนอะไรทั้งนั้นเพราะทั้งหมดที่พวกเราทำ ไม่ได้หวังอะไรตอบแทนเลย ขอแค่เราได้เห็นเพื่อนรักของเรามีความสุข และได้อยู่อย่างปลอดภัยแค่นี้ก็พอแล้ว” ฉันเอ่ยบอกกับร่างบางตรงหน้าออกไปอีกครั้ง พร้อมกับส่งยิ้มหวานไปให้กับพวกเธอ

(ไม่เอาไม่ต้องดราม่ากันแล้ว...เราอยากรู้เรื่องนี้มากกว่า เมื่อคืนฟองเบียร์มาหาเราที่ห้อง แล้วชูใจล่ะกลับบ้านยังไงเหรอ?)

(นั่นสิเราตกใจแทบแย่ที่เห็นพวกมันตามชูใจไป)

“คะ คือว่าเราหลบพวกมันที่มุมตึกน่ะ พอมั่นใจว่าพวกมันไปแล้วเราเลยรีบหนีออกมา...”

(เราขอโทษ...)

“ไม่เอาไม่ต้องขอโทษเราแล้วนะ เปลี่ยนจากคำขอโทษเป็นเลี้ยงไอติมเราสักโคนก็พอ” ฉันเอ่ยแทรกปลายสายขึ้นมาทันที ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าฟองเบียร์จะเอ่ยอะไรกับฉัน

เราทั้งสามคนพูดคุยกันต่ออีกสักพักก่อนที่ทุกคนจะแยกย้ายกันไปใช้ชีวิตของตัวเอง

~ครืนนนนนนนนน~ ~ครืนนนนนนนนนนน~

ฉันวางสายจากเพื่อนรักไปได้ไม่นานก็มีเบอร์ที่ฉันไม่คุ้นเคยโทรเข้ามา ฉันหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมาถือเอาไว้พร้อมกับพิจารณามันอยู่สักครู่...

ตลอดช่วงเช้าของวันนี้ฉันรับสายที่โทรเข้ามาจากพวกแก๊งคอลเซนเตอร์ไม่ต่ำกว่า 2 สายมันทำให้ฉันลังเลอยู่บ้างว่าจะรับดีหรือไม่ แต่ก็เลือกที่จะรับอยู่ดีเพราะนี่อาจจะเป็นเบอร์ของบริษัทสักแห่งที่อาจจะเรียกฉันเข้าไปสัมภาษณ์ก็ได้

“สวัสดีค่ะ” ฉันกดรับโทรศัพท์ทันทีถึงแม้ว่าจะไม่รู้ว่าปลายสายเป็นใคร ก่อนที่ฉันจะเอ่ยทักทายออกไปอย่างเป็นมิตร

(ดิฉันเรียนสายอยู่กับคุณชูใจ บุญทวีใช่รึเปล่าคะ?) ปลายสายเอ่ยถามฉันออกมาด้วยน้ำเสียงที่เป็นมิตรไม่ต่างกัน แต่คนฟังอย่างฉันได้แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆ เพราะคิดว่าคงจะไม่พ้นพวกแก๊งคอลเซนเตอร์อีกตามเคย

“ใช่ค่ะ…”

(ดิฉันเป็นฝ่ายบุคคลของบริษัท…)

ฉันเอ่ยตอบปลายสายกลับไปก่อนที่จะดึงโทรศัพท์ที่แนบหูของตัวเองออก และเตรียมจะกดตัดสายไปแต่โชคดีที่มือของฉันช้ากว่าประโยคที่ปลายสายที่เอ่ยออกมา ทำให้ฉันได้ยินคำพูดของปลายสายเต็มสองหู ‘ใช่แล้ว...นี่คือสายที่ฉันเฝ้ารอมาตลอดหลายวัน’

“บะ บริษัทอะไรนะคะ?”

(บริษัท เคพี พร็อพเพอร์ตี้ กรุ๊ปค่ะ ตอนนี้ทางเรามีตำแหน่งเลขานุการที่ยังว่างอยู่ ซึ่งอาจจะไม่ตรงกับที่คุณชูใจสมัครเข้ามา ดิฉันอยากสอบถามค่ะว่าตำแหน่งนี้คุณชูใจสนใจไหมคะ?)

“สนใจค่ะ แต่หนูไม่มีประสบการณ์เลยนะคะ” ฉันเอ่ยบอกกับปลายสายออกไปตามความจริง บริษัท เคพี พร็อพเพอร์ตี้ กรุ๊ปเป็นบริษัทอสังหาริมทรัพย์ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ ไม่มีใครไม่รู้จักชื่อเสียงที่โด่งดังของบริษัทนี้

ถ้าฉันได้ทำงานที่นี่จริงๆ ก็ถือว่าเป็นประสบการณ์ที่ดีเพื่อให้ฉันได้นำความรู้ไปต่อยอดในอนาคต แต่ที่ฉันยังลังเลอยู่ในตอนนี้ก็เพราะฉันยังไม่มั่นใจว่าจะทำงานที่ตัวเองไม่คุ้นชินออกมาได้ดีรึเปล่า

(ไม่ต้องห่วงนะคะทางเรามีคนคอยเทรนงานให้คุณอยู่แล้ว ถ้าคุณชูใจสนใจวันจันทร์ที่จะถึงนี้คุณสะดวกเข้ามาสัมภาษณ์ไว้ก่อนไหมคะ?)

“สะดวกค่ะ”

หลังจากนั้นปลายสายก็บอกรายละเอียดต่างๆ กับฉัน ก่อนที่เธอจะกดตัดสายไป ฉันวางโทรศัพท์ลงกับโต๊ะตรงหน้าก่อนที่ฉันจะยกยิ้มกว้างออกมาด้วยความดีใจ

พี่ตะวันที่พึ่งเดินออกมาจากห้องครัวเห็นฉันกำลังนั่งหัวเราะอยู่คนเดียวพอดี เธอจึงเดินตรงเข้ามาหาฉันในทันทีด้วยความสงสัยในท่าทีของฉัน

พี่ตะวันว่างอุปกรณ์ลงกับโต๊ะตรงหน้า ก่อนที่เธอจะเอ่ยถามฉันออกมาอย่างไม่เข้าใจในท่าทีของฉัน ในขณะที่ใบหน้าสวยยังคงส่งยิ้มหวานมาให้กับฉันอย่างเอ็นดู

“หืมมม…ยิ้มจนแก้มจะแตกอยู่เเล้ว มีอะไรเหรอ?”

“น้องได้โอกาสสัมภาษณ์งานแล้วนะ แต่ว่า…” ฉันเอ่ยบอกกับพี่สาวด้วยน้ำเสียงที่สดใส ก่อนที่ประโยคต่อมาน้ำเสียงของฉันจะดูอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

“มีอะไรรึเปล่า?” พี่ตะวันเอ่ยถามฉันออกมาด้วยความเป็นห่วง พร้อมกับมือบางของเธอลูบลงที่หัวน้อยๆ ของฉันอย่างเอ็นดู

“ตำแหน่งที่เขานัดให้ไปสัมภาษณ์ อาจจะไม่ตรงกับตำแหน่งที่น้องสมัครไปน่ะจ้ะ”

“แล้วน้องคิดว่าไง? อยากทำรึเปล่า?”

“น้องอยากลองดูจ้ะ”

“ถ้าเลือกแล้วก็ลุยเลยน้องพี่ ไม่ว่าน้องจะเลือกทางไหนพี่ก็จะคอยสนับสนุนน้องเสมอ” พี่ตะวันเอ่ยบอกกับฉันเสียงหวาน พร้อมกับลูบลงที่แก้มของฉันอย่างเอ็นดู

“น้องรักพี่ตะวันที่สุดเลย”

“พี่ก็รักน้อง”

“แม่ค้าบ…” เสียงของเด็กน้อยร้องเรียกแม่ของเขาดังขึ้นมาจากห้องนั่งเล่นทำให้พี่ตะวันและฉันหันไปมองตามเสียงเรียกพร้อมกัน

“พี่ตะวันอบขนมอยู่ใช่ไหมจ๊ะ...เดี๋ยวน้องดูแลเฮคเตอร์เองจ้ะ”

“พี่ฝากด้วยนะ”