Episode 03 : สร้างความประทับใจ

“…” แววตาที่ดุดันของชายหนุ่มตรงหน้าทำให้ชูใจไม่กล้าที่จะปริปากพูดอะไรออกมาเลย หญิงสาวมองสำรวจร่างสูงตรงหน้าอย่างถือวิสาสะ

ชายหนุ่มสวมชุดสูทดูมีภูมิฐาน ผิวกายขาวเนียนละเอียดดูยังไงเขาก็ไม่น่าจะใช่พวกเดียวกันกับกลุ่มชายฉกรรจ์หน้าตาน่ากลัวพวกนั้นที่กำลังวิ่งไล่ตามเธอมา แต่ถึงอย่างนั้นจะให้ชูใจไว้ใจเขาได้ยังไงในเมื่อเธอไม่ได้รู้จักเขาสักหน่อย เขาจะเข้ามาช่วยเธอฟรีๆ โดยไม่หวังอะไรตอบแทนจริงๆ น่ะเหรอ…

“อ่อยดายเเล้วค่ะ…” (ปล่อยได้แล้วค่ะ) ชูใจเอ่ยบอกกับร่างสูงตรงหน้าพร้อมกับพยายามดันอกแกร่งของเขาออกห่างจากร่างบางเธอ ‘สถานการณ์ในตอนนี้ฉันไว้ใจใครไม่ได้ทั้งนั้น’ ชูใจทำได้แค่บอกกับตัวเอง

“…” ชายหนุ่มยกมือออกจากริมฝีปากสวยได้รูปของหญิงสาวตรงหน้าอย่างว่าง่าย เขามองไปยังร่างบางนิ่งๆ ก่อนที่มุมปากของเขาจะแสยะยิ้มออกมาเล็กน้อย การกระทำของเขาทำให้ชูใจเริ่มไม่ไว้ใจคนตรงหน้า ชูใจรวบรวมความกล้าก่อนที่เธอจะเอ่ยบอกกับเขาด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้เป็นปกติที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้

“ฉันจะออกไปค่ะ”

“แน่ใจเหรอว่าพวกมันไปแล้ว?”

“ฉันก็ไม่แน่ใจหรอกค่ะ” ชูใจเอ่ยบอกกับร่างสูงตรงหน้าออกไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ

“เธอจะออกไปทั้งๆ ที่ไม่รู้งั้นเหรอ? เธอไม่กลัวพวกมันรึไง?” ชายหนุ่มยังคงเอ่ยถามร่างบางตรงหน้าออกมาด้วยน้ำเสียงที่ต้องการจะยั่วเย้าเธอ ใบหน้าหล่อคมตามเเบบชายไทยแสยะยิ้มออกมาอย่างต้องการจะยั่วยวนเธอ

“ฉันคิดว่ามันน่าจะปลอดภัยกว่าอยู่ตรงนี้”

“หึหึ…เธอคิดอย่างนั้นเหรอ?”

“นี่คุณ! กรุณาหลบไปด้วยค่ะ หลบไปสิ…” ชูใจเลือกที่จะเดินออกไปอีกทาง แต่เธอก็ไม่สามารถขยับไปไหนได้ เพราะมีร่างสูงตรงหน้าขวางทางอยู่ ไม่ว่าเธอจะพยายามพูดกับชายตรงหน้าสักแค่ไหนเขาก็ไม่ยอมขยับออกไปเลยสักนิด หญิงสาวพยายามดันอกแกร่งของร่างสูงตรงหน้าออกไปให้ห่างจากตัวของเธอ…

จุ๊บ!!

“คุณ…อุ๊บ! อื้อออ…” ชูใจยังไม่ทันได้พูดอะไรออกมาแขนแกร่งของเขาก็รั้งร่างบางเข้าไปแนบชิดกับกายหนาของเขา ก่อนที่ริมฝีปากบางของเธอจะถูกร่างสูงตรงหน้าประกบจูบในทันที ชูใจยืนตัวแข็งเกร็งด้วยความตกใจดวงตาสวยหวานเบิกโพรงขึ้นมาทันที ‘นี่มันคือจูบแรกของเธอเลยนะ’

ปึก! ปึก!

เปลือกตาของชูใจกระพริบถี่ก่อนที่เธอจะได้สติมือบางของหญิงสาวทุบลงที่อกแกร่งของร่างสูงตรงหน้าอย่างแรงเพื่อต้องการจะประท้วงการกระทำของเขา เเรงทุบตีของหญิงสาวตรงหน้าไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกสะทกสะท้านได้เลยแม้แต่น้อย

“อื้อ…”

“…” ตาคมของชายหนุ่มมองไปยังชายฉกรรจ์ทั้ง 3 คนที่กำลังมองมาที่เขาอย่างตกใจ พวกมันก้มหัวให้เขาก่อนที่จะพากันวิ่งออกไปทางอื่น

“นี่คุณ!!”

เพียะ!!!

ชูใจตะคอกเรียกร่างสูงตรงหน้าเสียงดังลั่นทันทีที่เธอเป็นอิสระ ก่อนที่มือบางจะตบลงที่แก้มขาวเนียนของเขาอย่างแรงจนใบหน้าหล่อเหลาหันไปอีกทางตามแรงกระแทก

“ไม่เคยมีใครกล้าตบหน้าฉัน…” ชายหนุ่มจับไหล่มนของหญิงสาวตรงหน้าไว้เเน่น ใบหน้าหล่อเหลายังคงแต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้มถึงจะเป็นรอยยิ้มที่ดูน่ากลัวก็ตาม

“กะ ก็คุณลวนลามฉันก่อน” ชูใจเอ่ยบอกกับร่างสูงตรงหน้าเสียงสั่นด้วยความหวาดกลัว ร่างบางค่อยๆ ขยับถอยห่างจากร่างสูงจนแผ่นหลังของเธอชนเข้ากับกำเเพงอย่างจัง

“อ๊ะ!” ชูใจรู้ดีว่าตัวเองหมดทางจะหนีแล้วเธอจึงมองไปยังร่างสูงตรงหน้าอย่างกับคนที่หมดหนทางจะสู้

“ฉันชักอยากจะรู้จักเธอให้มากกว่านี้แล้วสิสาวน้อย” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับค่อยๆ ขยับเข้ามาหาร่างบางตรงหน้า มือหนาข้างหนึ่งดันกำแพงเอาไว้ส่วนอีกข้างลูบลงที่แก้มขาวเนียนของหญิงสาวตรงหน้าอย่างทะนุถนอม

“…” ชูใจยกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อยก่อนที่แขนเรียวจะถูกยกขึ้นมาคล้องรอบลำคอแกร่งของชายหนุ่มตรงหน้าเอาไว้

การกระทำที่เปลี่ยนไปของหญิงสาวสร้างความประหลาดใจให้กับชายหนุ่มอยู่มาก แต่ตามประสาผู้ชายอย่างสกายถ้าผู้หญิงเสนอให้...เขาก็แค่สนอง และถ้ายิ่งเป็นสาวสวยอย่างหญิงสาวตรงหน้าด้วยแล้วเขาไม่มีทางปฏิเสธเธอเด็ดขาด

ปึก!!

“อะ โอ้ยยยย เธอ!!!” ชายหนุ่มยกยิ้มดีใจอยู่ได้ไม่นาน เขาก็ต้องร้องออกมาเสียงหลงด้วยความเจ็บปวดที่เจ้าโลกของเขาโดนหัวเข่าน้อยๆ ของหญิงสาวตรงหน้ากระแทกเข้าใส่เต็มแรง

ร่างสูงทรุดตัวนั่งคลุกเข่าลงตรงหน้าของหญิงสาว พร้อมกับมือหนาทั้งสองข้างของเขากำเจ้าโลกของตัวเองเอาไว้แน่นด้วยความปวดร้าวและจุกในเวลาเดียวกัน

“แต่ฉันไม่ได้อยากรู้จักนาย”

“เธอทะ ทำกับผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเธอแบบนี้รึไง ห๊ะ!!”

“โอ๊ะ! ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยฉันไว้ หวังว่าเราคงไม่ได้เจอกันอีก…ลาก่อนค่ะ” ชูใจหยุดเดินก่อนที่เธอจะหันกลับมามองชายหนุ่มอีกครั้ง เธอเอ่ยบอกกับเขาเสียงอ่อนพร้อมกับส่งยิ้มหวานไปให้กับเขา ก่อนที่ร่างบางจะเดินจากไปโดยที่เธอไม่ลืมที่จะยกมือขึ้นมาไหว้ชายหนุ่มที่น่าจะมีอายุมากกว่าหลายปีอย่างนอบน้อมตามมารยาทหญิงไทยใจงาม

“ฝากไว้ก่อนเถอะยัยตัวเเสบ…”

วันต่อมา…

“เฮ้ออออ!!”

“เป็นอะไรเหรอเรา? พี่เห็นน้องนั่งถอนหายใจแบบนี้มาตั้งเเต่เช้าแล้วนะ”

“ฮึก…”

“มีเรื่องอะไรไม่สบายใจรึป่าว?” ตะวันเอ่ยถามน้องสาวออกมาด้วยความเป็นห่วง พร้อมกับมือบางของเธอลูบลงที่หัวน้อยๆ ของหญิงสาวตรงหน้าอย่างอ่อนโยน

“น้องยังไม่ได้ที่ฝึกงานเลยอะพี่ตะวัน” ชูใจตอบคำถามของพี่สาวออกมาเสียงอ่อน พร้อมกับกอดร่างบางตรงหน้าอย่างอ้อนๆ

“หืมมมม พี่มั่นใจว่าน้องของพี่เป็นคนเก่งต้องมีบริษัทดีๆ สนใจในความสามารถของน้องอย่างแน่นอน”

“ระหว่างรอบริษัทติดต่อกลับมาอยากกินอะไรไหม เดี๋ยวพี่ไปทำมาให้กิน” ตะวันเอ่ยบอกกับน้องสาวอย่างอ่อนโยน

“น้องอยากกินซี่โครงหมูทอดกระเทียมค่ะ”

“เดี๋ยวพี่ไปทำมาให้กิน…ยิ้มหน่อยค่า” ตะวันเอ่ยบอกกับชูใจพร้อมกับบีบแก้มนุ่มนิ่มของร่างบางตรงหน้าเบาๆ อย่างหมั่นเขี้ยว

“ยิ้มแล้วค่า”

ชูใจมองตามหลังพี่สาวที่เธอเข้าครัวไปจนลับตา ก่อนที่เธอจะนอนฟุบหน้าลงกับโซฟาอีกครั้งอย่างหมดแรง ถึงจะพยายามไม่คิดมากแต่มันก็ไม่ง่ายเอาเสียเลย

“ข้าวราดซี่โครงหมูทอดกระเทียมมาเเล้วจ้า”

ใช้เวลาไม่นานข้าวราดซี่โครงหมูทอดกระเทียมก็ถูกวางลงตรงหน้าของชูใจ กลิ่นหอมของมันชวนให้หญิงสาวที่กำลังนอนฟุบหน้าลงกับโซฟาเงยหน้าขึ้นมามอง ก่อนที่ใบหน้าสวยหวานจะยกยิ้มขึ้นมาทันที

“ขอบคุณมากนะจ๊ะ น้องรักพี่ตะวันที่สุดเลย”

“จ้า...พี่ก็รักน้อง ทานเยอะๆ นะเดี๋ยวพี่ไปเตรียมเค้กก่อน”

“ถ้าเฮคตื่นเดี๋ยวน้องดูให้เองจ๊ะ”

“…” ตะวันพยักหน้าให้กับน้องสาวเล็กน้อยก่อนที่เธอจะแยกตัวออกไปทำขนมยังห้องครัวที่อยู่่ไม่ไกล

“อืมมมม…อร่อยที่สุด” ชูใจกินข้าวหมูทอดตรงหน้าอย่างเอร็ดอร่อย ในขณะที่มือบางยังคงเลื่อนอ่านข่าวในโทรศัพท์ตรงหน้าไปด้วย…

“อร่อยก็กินเยอะๆ” เสียงพี่สาวของเธอตะโกนออกมาจากในห้องครัวที่อยู่ไม่ไกล

“จ้า...”