ตอนที่ 3 หมดความอดทน

บุหลันถอนหายใจอย่างกลัดกลุ้มเกือบตลอดทั้งบ่าย...

แรกทีเดียวชยุตม์ก็ไม่ยอมพูดอะไร เอาแต่หนีหน้าเข้าไปทำงานในไร่พร้อมกับนายเชิดคนสนิท กว่าจะยอมกลับมาตะวันก็คล้อยต่ำลับฟ้าไปเสียแล้ว ผู้เป็นมารดาที่กำลังนั่งรับประทานมื้อเย็นอยู่ตามลำพัง เห็นหน้าตาลูกชายดูเคร่งเครียดกว่าที่เคยก็รีบเรียกให้มานั่งร่วมโต๊ะ

“มากินข้าวเถอะชิน” บุหลันรู้ดีว่ามีบางอย่างไม่ปกติ

“ผมไม่หิวครับแม่ แต่ผมจะนั่งเป็นเพื่อนแม่นะครับ” ชายหนุ่มก้าวเข้ามาหา ลากเก้าอี้ออกแล้วหย่อนกายนั่งลง

“ไม่หิวได้ยังไง ออกไปตั้งแต่ก่อนเที่ยง แล้วก็กลับจนทุ่มกว่า ยังไงก็ต้องหิว” สิ้นคำพูดนั้นหญิงสูงวัยก็หันไปพยักหน้าให้แม่บ้านที่ชื่อส้มโอทันที

เจ้าตัวค้อมศีรษะน้อยๆ แทนคำพูด ก่อนจะขยับเข้ามาตักข้าวจากโถกระเบื้องเคลือบใส่ลงในจานให้กับเจ้านายหนุ่มทันที จากนั้นก็รินน้ำเย็นใส่ลงในแก้วให้ด้วย ซึ่งชยุตม์เลือกยกมันขึ้นดื่มจนเกือบหมดแก้ว

“ที่ไปคุยกับหนูเอมมาเมื่อเช้า มันไม่เข้าท่าใช่ไหม ถึงทำหน้ายักษ์ตลอดเวลาแบบนี้” มารดาถามโดยไม่สบตา ยังคงใช้ช้อนกลางตักแกงเทโพใส่จาน แล้วรับประทานต่อไปเหมือนไม่มีสิ่งใดให้ต้องกังวล เห็นแบบนั้นชยุตม์ที่เพิ่งหยิบช้อนส้อมขึ้นมาถือก็อดทนต่อไปไม่ไหว เรื่องของอัญรสรบกวนจิตใจเขามากจริงๆ

“เด็กนั่นอยากให้ผมแต่งงานด้วย แต่ถ้าไม่แต่งก็อยากให้ผมพามาอยู่ที่นี่ครับ” เขาวางช้อนส้อมลง เท้าศอกลงบนโต๊ะแล้วใช้สองมือสอดขยุ้มเข้าไปในเรือนผมสีดำขลับของตัวเอง หลังจากเหตุการณ์ที่สูญเสียลูกเมียไปเมื่อหลายเดือนก่อน บุหลันไม่เคยเห็นลูกชายหัวแก้วหัวแหวนดูทรมานใจแบบนี้อีกเลย

“นั่นก็เป็นสิ่งที่ชินควรทำอยู่แล้วนี่ลูก” นางว่า ชะงักช้อนเพราะเริ่มหมดความอยากอาหารแล้วเช่นกัน

“แต่มันเป็นแค่ความผิดพลาดนะครับ ผมไม่ใช่ฝ่ายผิดฝ่ายเดียวนี่”

“แม่เข้าใจ แต่การรับผิดชอบหลังทำผิดพลาดมันคือสิ่งที่ถูกต้องนะชิน น้องเองก็ไม่ได้มีอะไรน่ารังเกียจ สวยหวานน่ารัก หนุ่มๆ แถวนี้ยังตามจีบกันเป็นพวน แต่น้องกลับไม่สนใจใครเลย แม้แต่ภูวนัยที่ร่ำรวยที่สุดในแถบนี้ น้องก็ยังไม่อยากแต่งงานด้วย แม่ว่าน้องคงรักชินจริงๆ นะลูก”

บุหลันมั่นใจว่าหากถามถึงความจริงใจ อัญรสย่อมมีให้กับชยุตม์เป็นที่หนึ่ง เนื่องจากทั้งคู่สนิทสนมใกล้ชิดกันมานานมาก แต่สายตาที่อัญรสใช้มองลูกชายของนาง เพิ่งจะเปลี่ยนเป็นแบบลึกซึ้งเมื่อตอนแตกเนื้อสาวนี่เอง นางเคยบังเอิญเห็นด้วยว่าเวลาบังเอิญเจอชยุตม์กับมะปรางสวีตหวานกัน สาวน้อยนั้นดูเศร้าซึมแค่ไหน

ใช่ บุหลันรู้มาตลอดว่าอัญรสรู้สึกอย่างไรกับหนุ่มผู้พี่...

“ผมไม่พร้อมหรอกครับแม่ บอกตามตรงว่าก่อนไปคุย ผมก็เผื่อใจไปแล้ว แต่พอเอาเข้าจริงๆ ผมกลับทำไม่ได้ ผมคิดถึงมะปรางกับลูก ผมทรยศมะปรางไม่ได้จริงๆ ครับ”

สุ้มเสียงของชายหนุ่มสั่นพร่า เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับมารดา ทำให้บุหลันมองเห็นขอบตาที่แดงก่ำด้วยความเสียใจ

“ชิน แม่รู้ว่าชินรักหนูมะปรางมาก แต่คนเราต้องไปต่อนะลูก จะติดอยู่ที่เดิมแบบนี้ไม่ได้ หนูมะปรางคงไม่อยากเห็นชินทุกข์ทรมานอยู่คนเดียวแบบนี้ไปตลอดหรอก ถ้าชินมีคนดูแล แม่ว่าหนูมะปรางจะยิ่งหมดห่วงมากกว่านะ” บุหลันให้เหตุผล แต่คนไม่พร้อมฟังก็ยังคงรับไม่ได้อยู่ดี

“ผมไม่อยากให้ใครมาแทนที่มะปรางครับ” ชยุตม์ผุดลุกขึ้น ส่ายหน้าช้าๆ แล้วพูดกับมารดาด้วยน้ำเสียงหนักแน่นมั่นคง

บุหลันรีบขยับลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยเช่นกัน ไม่ใช่เพราะต้องการเข้าไปปลอบใจลูกชายที่เพิ่งยอมแสดงความอ่อนแอออกมาให้เห็น แต่เป็นเพราะมองเห็นแขกไม่ได้รับเชิญถือวิสาสะเดินขึ้นมาถึงบนเรือนต่างหาก

“แล้วใครบอกไม่ทราบ... ว่าฉันจะยอมให้แกเอาลูกสาวของฉันมาแทนที่นังมะปราง” วนิดานั่นเอง

“ไม่มีมารยาท คิดจะขึ้นมาบนเรือนคนอื่นก็ทำตามอำเภอใจ”

บุหลันตำหนิเสียงขุ่น แต่อีกฝ่ายกลับยักไหล่

“ทีลูกชายแก ยังล่วงเกินลูกสาวคนอื่นตามอำเภอใจเลย!”

“นังนิด!” บุหลันตวาดด้วยความไม่พอใจ

“ทำไม นังหลัน!” คนที่รุ่นราวคราวเดียวกันโต้คืนทันที

“อย่ามากร่างบนถิ่นคนอื่นนะป้า! ตายขึ้นมาจะหาว่าไม่เตือน”

ชยุตม์ทุบโต๊ะเสียงดังอย่างหมดความอดทน ดวงตาคมดุหันไปจ้องหน้าวนิดาอย่างเอาเรื่อง หากเป็นคนอื่น คำขู่พวกนั้นคงทำให้วนิดาหวาดหวั่นไม่น้อย แต่เนื่องจากรู้นิสัยอดีตเพื่อนของลูกชายดีว่าเป็นคนที่ภายนอกอาจดูห่ามและเถื่อนไปบ้าง ทว่าจริงๆ แล้วชยุตม์ไม่เคยใช้กำลังกับผู้หญิง แม้แต่กับผู้ชายด้วยกันก็ต้องโมโหสุดๆ ก่อนถึงได้ยอมแลกหมัด

“ฉันไม่กลัวแกหรอกไอ้ชิน แล้วก็ไม่ได้อยากมาเหยียบที่นี่ด้วย แต่ที่ฉันต้องมาเพราะจำเป็นต้องคุยกับแก!”

“ถ้าเป็นเรื่องเอม มีอะไรก็รีบพูด”

ชยุตม์คิดว่าคงไม่พ้นเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนแน่นอน

“แกไม่ต้องกลัวหรอกว่าจะได้แต่งงานรับผิดชอบยัยเอม เพราะฉันไม่มีวันยอมเป็นดองกับพวกแกอยู่แล้ว คนที่ยัยเอมจะต้องแต่งงานด้วยมีแค่คุณภูคนเดียวเท่านั้น ส่วนชาวไร่ชาวสวนที่ต้องทำงานจนเหงื่อท่วมตัวเหม็นอย่างแกน่ะ โสดไปจนตายก็ดีแล้ว! อย่าไปดึงลูกสาวใครมาตกต่ำด้วยอีกเลย”

วนิดากอดอก จีบปากจีบคอเสียดสีเหน็บแนมจนบุหลันทนไม่ไหว ต้องก้าวออกมาประจันหน้ากันตรงๆ โดยไม่สนใจมือของลูกชายที่รีบคว้าแขนเอาไว้

“หลงตัวเองจังนะ นังนิด! คนปากหมาสันดานหยาบอย่างแก ทำเหมือนใครเขาจะอยากเกี่ยวดองด้วยงั้นแหละ น่าสงสารหนูเอมจริงๆ ที่ต้องเกิดมามีแม่เห็นแก่ตัวแบบนี้ คิดจับลูกใส่ตะกร้าล้างน้ำ ยัดเยียดให้คนเลวเพราะหวังเงินทอง ระวังเถอะ... สุดท้ายจะไม่ได้อะไรจากคนตระกูลนั้นเลยสักอย่าง!”

“แกนั่นแหละที่ต้องคอยดูว่าลูกสาวฉันจะไปได้สวยแค่ไหน ถึงจะเสียตัวให้ไอ้ชินมันแล้ว แต่แค่ครั้งเดียวมันจะไปสึกหรออะไร ไม่มีใครเขาถือเรื่องพรหมจรรย์หรอก ยุคสมัยนี้แล้ว ฉันจะถือว่านังเอมมันทำบุญให้ลูกชายแกก็แล้วกัน นี่ถ้ามันท้อง ฉันก็คงบังคับให้มันไปเอาเด็กออก หรือไม่ก็ยัดเยียดเป็นลูกคุณภูเขาไปเสียเลย”

“ใจต่ำ!”

ชยุตม์ก่นด่าลอดผ่านไรฟันที่ขบแน่นด้วยความโกรธ