ตอนที่ 3 หมดความอดทน 2

หากอัญรสท้องไส้ขึ้นมา เด็กในท้องก็คือลูกเขา ดังนั้นจึงไม่แปลกหากเขาจะโกรธเมื่อได้ยินคำพูดพวกนี้ ตอนแรกก็อัญรส ถัดมาก็แม่ของเธอ คนบ้านนั้นไม่มีหัวใจกันเลยหรืออย่างไร ทำไมถึงได้คิดอะไรตื้นๆ กันนัก ถ้าเรื่องมันลงเอยแบบนั้นจริง เขานี่แหละที่จะเลี้ยงลูกด้วยตัวเอง ไม่ให้แปดเปื้อนมือสกปรกของคนที่คิดจะทำร้ายเด็กอย่างเด็ดขาด

“แกสิใจต่ำ เมียเพื่อนก็ยังแย่งได้!” วนิดาสวนกลับดุเดือด

“มะปรางไม่ใช่เมียไอ้อ้น!” ชยุตม์ก้าวออกมาโดยอัตโนมัติ ความโกรธทำให้หูตาพร่าพรายไปหมด

“ใจเย็นก่อนชิน อย่าไปแลกกับอีหมาบ้านี่เลย เชื่อแม่” บุหลันคว้าแขนลูกชายแล้วกอดเอาไว้

“ฉันขี้เกียจต่อปากต่อคำกับพวกแกแล้ว เข้าเรื่องเลยก็แล้วกัน ที่ฉันยอมลดตัวมาเหยียบที่เรือนหลังนี้ในวันนี้ มันก็อย่างที่บอกนั่นแหละว่าฉันต้องการค่าตัวของยัยเอม ลูกสาวของฉันเป็นสาวบริสุทธิ์ ไม่เคยหลับนอนกับใคร ฉะนั้นแกจะมาหลอกฟันไม่ได้นะไอ้ชิน แกต้องจ่ายมาสิบล้าน!”

พูดแล้ววนิดาก็ยิ้มกว้าง หัวใจพองโตคับอก เมื่อจินตนาการว่าเงินทองจำนวนนี้จะทำให้ได้ไปลงทุนในวงการการพนันต่ออีกมากมายแค่ไหน

แม้จะดูถูกคนบ้านนี้มาตลอดว่าเป็นเพียงแค่ชาวไร่ชาวสวนเนื้อตัวเหม็นสาบ แต่ก็พอรู้อยู่ว่าในความจริงแล้ว ชยุตม์ประสบความสำเร็จและร่ำรวยแค่ไหน เงินทอง ที่ดินที่กว้านซื้อเอาไว้มากมาย และธุรกิจอีกหลายอย่างบ่งบอกว่าเงินเพียงสิบล้านนั้นขี้ปะติ๋วเป็นที่สุด

“ทำไมผมต้องเอาเงินมากมายขนาดนั้นให้ป้าด้วยล่ะ ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเอมบริสุทธิ์จริงหรือเปล่า บางทีป้าอาจจะแค่อยากเรียกเงินจากผมก็ได้ หรือไม่ก็... เรื่องคืนนั้นอาจเป็นแผนของป้ากับเอม หลอกว่าเสียตัวให้ผมเพื่อหวังเรียกเงิน มันไม่มีอะไรการันตีเลยนะว่าเรื่องคืนนั้นเป็นความผิดพลาดของผมจริงๆ”

ชยุตม์เอ่ยเสียงกลั้วหัวเราะ เขาไม่มั่นใจอะไรนัก เพราะจำไม่ได้เลยสักอย่าง แต่ก็เชื่อว่าคืนนั้นมีเรื่องเลยเถิดเกิดขึ้นจริง ไม่อย่างนั้นสภาพของเขาและอัญรสคงไม่อยู่ในลักษณะล่อแหลม รวมทั้งความโกรธที่เกินกว่าจะเป็นเพียงแค่การแสดงละครของวนิดาก็ด้วย เขาสัมผัสได้ว่ามันคือของจริง แต่ที่พูดไปก็แค่หวังกวนประสาทเท่านั้น

ที่สำคัญ... เขาไม่ยอมจ่ายเงินมหาศาลให้คนบ้านนั้นแน่!

“ฉันคิดไว้แล้วเชียวว่าแกมันเลว ระยำ! ไม่มีสัจจะ! คนรักของเพื่อน แกยังแย่งได้ มันคงไม่แปลกหรอกที่แกจะฟันลูกสาวของฉันฟรีๆ ฉันว่าคนที่แกล้งเมาแล้วจงใจก่อเรื่องคงเป็นแกมากกว่า แกอยากทำลายความสุขในครอบครัวฉัน หักหลังตาอ้นไปคนนึงแล้ว แกยังเอาลูกสาวของฉันโดยไม่คิดจะรับผิดชอบอีก!”

“ไปกันใหญ่แล้วนะนังนิด! พูดอะไรออกมาน่ะหัดคิดบ้าง!” บุหลันเถียงอย่างดุเดือด

“ก็ฟังคำพูดลูกชายของแกก่อนสิ!”

“ฉันจะรับผิดชอบ แต่คงให้เท่าที่แกขอไม่ได้หรอก มันมากเกินไป” คนเป็นแม่อยากให้เรื่องจบลงเสียที

“ไม่ได้! ฉันจะเอาสิบล้าน” วนิดายืนยันคำเดิม

“เกินไปแล้วนะ นังนิด!”

“ถ้าแกไม่ยอมจ่าย ฉันก็จะแจ้งความว่าลูกชายของแกข่มขืนลูกสาวของฉัน!” ริมฝีปากของวนิดาบิดเบี้ยวด้วยอารมณ์ที่สะใจมากกว่าจะเสียหน้า สายตามองชยุตม์อย่างท้าทาย ยังคงมองว่าฝ่ายที่ถือไพ่เหนือกว่าคือตัวเอง แต่ดูเหมือนจะคิดผิด เมื่อได้ยินประโยคต่อมาจากปากของชายหนุ่มรุ่นลูก

“งั้นก็ว่ากันตามกฎหมายได้เลย เพราะให้ตายผมก็ไม่จ่าย!”

“ไอ้ชิน! นี่แกท้าฉันเหรอ” วนิดาหน้าเสียไปทันที

“ท้าบ้าท้าบออะไร พูดจริงนี่แหละ อยากแจ้งก็ไปเลย! ไป!” เขาตวาดพร้อมชี้นิ้วไล่

“ไอ้หน้าตัวเมีย! ฉันจะเอาเรื่องแกให้ถึงที่สุด รับรองว่าฉันต้องได้มากกว่าสิบล้านแน่!”

“บอกตัวเองให้กล้าเป็นข่าวก่อนเถอะป้า! กลัวลูกสาวขายไม่ออกนักไม่ใช่เหรอ!”

“ไอ้ชิน!” วนิดาตะโกนลั่นเมื่ออีกฝ่ายนำจุดอ่อนมาข่มขู่ ด้วยความที่รู้ว่าตัวเองกำลังจะเป็นฝ่ายแพ้ ทุกอย่างไม่เป็นไปตามที่คาดหวัง ออกจะผิดแผนไปกว่าที่คิดเอาไว้มากเสียด้วย

วนิดาจึงพยายามคิดหาคำพูดเรื่องในอดีต หวังจะนำมาเป็นเครื่องมือในการทำร้ายชยุตม์ให้เจ็บปวด ยิ่งรู้ว่าเขาสูญเสียความทรงจำบางอย่างไปเพราะอุบัติเหตุเมื่อหลายเดือนก่อน นั่นยิ่งถือเป็นโอกาสในการสร้างเรื่องกวนใจ

“ฉันไม่แปลกใจเลยว่าทำไมนังมะปรางมันถึงพาลูกตายหนีแกไป เพราะแกมันชั่วแบบนี้ไง เป็นผู้ชายป่าเถื่อนที่ไร้ความรับผิดชอบ นังมะปรางคงเสียใจแย่ที่เลือกแก แทนที่จะเอาตาอ้น แต่ดันหลงผิดไปเอาแกมาเป็นผัว มันก็เลยพาลูกกระโดดลงบันไดให้ตายๆ ไปซะ! แล้วจะบอกให้เอาบุญนะไอ้ชิน นังมะปรางมันเคยกลับไปหาลูกชายฉันด้วย มันบอกว่ามันเสียใจที่เลือกแก เพราะแกไม่เคยดูแลเอาใจใส่มันเลย วันๆ ทุ่มเทแต่กับงาน จนมันอยากเลิกกับแก แต่มันดันซวยท้องไส้ขึ้นมาเสียก่อนเลยถอนตัวยาก ดีนะเนี่ยที่สวรรค์เห็นใจมัน เลยทำให้มันกับลูกตายหนีแกไปพร้อมๆ กัน!”

“มึงหุบปาก!” ชยุตม์สติแตกจนหลุดปากหยาบคายออกมา

ใบหน้าของเขาแดงก่ำ หัวใจเต้นรัวจนแทบจับจังหวะไม่ได้ มือทั้งสองข้างกำแน่นอยู่ข้างตัว พยายามห้ามตัวเองไม่ให้เหวี่ยงกำปั้นออกไปกระทบปากผู้หญิงหัวใจต่ำทราม เขาขยับจะเอ่ยตอบโต้ แต่จู่ๆ กลับปวดหัวจนแทบระเบิดจึงชะงักไป

ภาพของมะปรางที่เคยหายไปจากความทรงจำ ผุดแทรกขึ้นมาในหัว ชยุตม์เห็นภาพตอนที่เข้าพิธีแต่งงานกับเธอ เห็นตัวเองตกตะลึงจากการพูดคุยบางอย่างกับเธอในตอนที่เธอท้องโต แต่ตอนนี้มันแสนแผ่วเบาจนจับใจความไม่ได้ เพียงครู่เดียวทุกอย่างที่เป็นความทรงจำเหล่านั้นก็เริ่มเลือนรางและจางหายไป

ชยุตม์ซวนเซไปชนกับเก้าอี้โต๊ะอาหาร หอบหายใจแรงและกะพริบตาถี่ๆ ไล่ความดำมืดที่แผ่ขยายบดบังดวงตาทีละน้อย บุหลันเห็นแบบนั้นก็รีบบอกให้ส้มโอลงไปตามนายเชิด ส่วนตัวนางเองก็รุดก้าวเข้าไปประคองลูกชายเอาไว้ สายตาตวัดมองวนิดาด้วยความเคียดแค้น

“ตั้งแต่เกิดมา กูยังไม่เคยเห็นใครเลวเท่ามึงเลยอีนิด!”

“ฮึ! จำไว้นะว่าถ้าพวกมึงไม่ยอมจ่ายให้กูสิบล้าน พรุ่งนี้กูจะเอาเรื่องอีมะปรางไปแฉให้ทั่วตำบลเลย ถึงจะไม่มีหลักฐาน ไม่มีข้อเท็จจริง แต่ข่าวพวกนั้นจะทำให้ลูกชายมึงเหมือนตายทั้งเป็น กูจะตีไข่ใส่สีเพิ่มยังไงก็ได้ทั้งนั้น อย่าลืมสิ... อีกไม่นานกูก็จะเป็นทองแผ่นเดียวกันกับครอบครัวท่านปลัดแล้ว มึงคิดว่ากูไม่มีเส้นสายอะไรเลยเหรอ อีบุหลัน!”

“สักวันคนอย่างมึงจะต้องไม่ตายดีแน่!”

“แต่กว่าจะถึงวันนั้น กูคงถลุงเงินของพวกมึงเล่นจนเพลินก่อนแล้วแหละ!” วนิดาหัวเราะร่า

“ไสหัวออกไปบ้านกูเดี๋ยวนี้!”

บุหลันตวาดไล่ เป็นครั้งแรกที่ตะโกนดังจนลั่นเรือนอย่างนี้

“กูไปแน่ คงไม่ขอนอนค้างกับมึงให้เป็นเสนียดหรอก แต่มึงจำไว้ด้วยนะว่าภายในสามวัน เงินจำนวนสิบล้านจะต้องมากองอยู่แทบเท้ากู ถ้าพวกมึงไม่ยอมจ่ายก็รอแลกด้วยข่าวฉาวของอีมะปรางได้เลย กูจะเอาให้เละเลยทีเดียว” วนิดาพูดเหมือนว่าเงินจำนวนนั้นสามารถตระเตรียมได้ง่ายดาย เจ้าหล่อนยกยิ้มตรงมุมปาก กำลังจะหันหลังเดินจากไป

“คอยดูแล้วกันว่าใครที่จะชนะ...”

แต่เสียงแหบโหยของชยุตม์รั้งวนิดาเอาไว้เสียก่อน

“ไม่ต้องคอยหรอก เพราะคนชนะไม่ใช่มึงแน่ ไอ้ชิน!” แขกที่ไม่ได้รับเชิญสวนทันควัน “แล้วจำใส่สมองของพวกมึงสองแม่ลูกเอาไว้ด้วยนะ ห้ามเอาเรื่องที่เกิดขึ้นที่กรุงเทพไปแพร่งพรายเด็ดขาด ถ้ามีใครรู้ว่านังเอมเสียตัวให้มึงละก็ จำไว้เลยนะว่ามันจะต้องแลกด้วยการสร้างข่าวฉาวให้คนตายอย่างอีมะปรางเสื่อมเสีย!”

“ออกไป! ไป! ไสหัวไป” ชยุตม์ตะโกนลั่น ทนเห็นคนอย่างวนิดาอยู่ในกรอบสายตาต่อไปไม่ได้อีก

ถ้าไม่ใช่เพราะมีคำว่าลูกผู้ชายค้ำคอ เขาคงกระโจนเข้าไปบีบคอผู้หญิงต่ำช้าคนนั้นแล้ว ชายหนุ่มหายใจถี่ๆ แรงบีบรัดบนหัวทำให้ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวและเริ่มทรุดลงบนพื้น เขาคุกเข่า ก้มหน้าลงมองพื้นที่ตอนนี้มันกำลังเคลื่อนไหวแปลกๆ จากนั้นร่างใหญ่กำยำก็ล้มนอนแผ่ลงไปทันที

“ชิน! ชิน!” บุหลันทรุดตัวตามลงมา ตบหน้าลูกชายเบาๆ เพื่อเรียกสติ แต่ชยุตม์หมดสติไปเสียแล้ว

“นาย!” เชิดที่เพิ่งถลันขึ้นมาพร้อมส้มโอร้องเรียกเจ้านายเสียงตื่น

“พาชินไปโรงพยาบาลเร็วเชิด!”

“ครับ คุณหลัน”

เชิดรับคำ แล้วประคองร่างหนักอึ้งของคนตัวใหญ่ขึ้นจากพื้นทันที