ตอนที่ 2 คู่กัดตลอดกาล

ลูกน้องตระกูลหลงเห็นดังนั้นก็ขยับพรวดเข้ามากระชากคอเสื้อการ์ดตระกูลเฟิ่งทันที บรรยากาศตึงเครียดถึงขีดสุดราวกับสายกีตาร์ที่ถูกขึงจนตึงเปรี๊ยะและพร้อมจะขาดสะบั้นลงทุกวินาที

“ปล่อยพวกเขาเข้ามา อาหลง” เสียงหวานใสทว่าทรงอำนาจดังมาจากโซฟาตัวใหญ่ เฟิ่งชิงโบกมือเบาๆ เชิงสั่งการ ลูกน้องตระกูลเฟิ่งจึงยอมถอยร่นเปิดทางให้ ทว่ายังคงตั้งท่าเตรียมพร้อมปะทะทุกเมื่อ

หลงเหว่ยเดินสอดมือล้วงกระเป๋าเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงข้ามกับโต๊ะกระจกเตี้ยที่กั้นระหว่างเขากับเฟิ่งชิง เขากวาดสายตามองการแต่งตัวที่เปิดเผยเนื้อหนังมังสาของหญิงสาวตรงหน้า ก่อนจะปรายตามองอี้เฉินที่กำลังนั่งหน้าซีดเผือดอยู่ข้างๆ เธอ

“นึกว่าเดินเข้ามาในซ่องสลัมที่ไหน ที่แท้ก็คลับหรู แต่น่าเสียดายที่อากาศในนี้มันเริ่มเหม็นคาวของเน่าเสียซะแล้วสิ” หลงเหว่ยเปิดฉากโจมตีด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันบาดลึก เขากระตุกยิ้มมุมปาก “ว่าไง เฟิ่งชิง วันนี้เปลี่ยนของเล่นชิ้นใหม่อีกแล้วเหรอ รสนิยมเธอเนี่ย... ถ้าไม่หน้าจืดเป็นเต้าหู้ ก็คงเป็นพวกแมงดาเกาะผู้หญิงกินสินะ”

อี้เฉินสะดุ้งโหยงเมื่อโดนพาดพิง เขาพยายามจะอ้าปากเถียงเพื่อปกป้องศักดิ์ศรีลูกผู้ชาย แต่เมื่อเจอกับสายตาคมกริบดุจมีดแล่เนื้อของหลงเหว่ยที่ตวัดมามอง คำพูดทุกคำก็จุกอยู่ที่ลำคอ เฟิ่งชิงไม่ได้โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ เธอกลับหัวเราะเสียงใสราวกับกระดิ่งเงิน มือเรียวยกแก้วแชมเปญขึ้นจิบอย่างเชื่องช้า ก่อนจะปรายตาช้อนมองหลงเหว่ยตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วเลยไปหยุดที่ร่างบอบบางของเหม่ยหลินที่กำลังหลบอยู่ด้านหลังเขา

“แหม... ปากคอยังเน่าเฟะเหมือนหมาตายไม่เปลี่ยนเลยนะ หลงเหว่ย” เฟิ่งชิงสวนกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่กรีดลึกถึงกระดูก “นายจะมาว่าของเล่นฉันหน้าจืดได้ยังไง ในเมื่อตัวนายเองก็ควงเต้าหู้จืดชืด ที่ดูเหมือนจะหมดอายุแล้วมาด้วยเหมือนกัน... อ้อ หรือว่านี่ไม่ใช่แฟน แต่เป็นแม่ชีที่นายจ้างมาสวดส่งวิญญาณลูกน้องนายกันล่ะ แต่งตัวซะขาวจั๊วะ นึกว่าเตรียมไปงานศพ”

“เฟิ่งชิง!” หลงเหว่ยตวาดลั่น สันกรามปูดนูนด้วยความโกรธจัดที่ผู้หญิงของตนถูกพาดพิง “อย่ามาลามปามเหม่ยหลิน เธอเป็นผู้หญิงดีๆ ไม่ใช่ผู้หญิงร่านๆ ที่คอยอ้าขาให้ผู้ชายไม่ซ้ำหน้าอย่างเธอ!”

คำพูดที่หยาบคายและไร้ความเป็นสุภาพบุรุษ ของหลงเหว่ยทำเอาเส้นเลือดขมับของเฟิ่งชิงเต้นตุบ เธอเกลียดไอ้ผู้ชายตรงหน้านี้เข้าไส้ เกลียดความเย่อหยิ่ง เกลียดสายตาที่มองเธอราวกับเป็นขยะ และยิ่งเกลียดที่เขาเอาเธอไปเปรียบเทียบกับผู้หญิงแสนดีจอมปลอมอย่างเหม่ยหลิน

“ผู้หญิงดีๆ เหรอ?” เฟิ่งชิงเหยียดยิ้มร้ายกาจ เธอจงใจขยับตัวเข้าไปแนบชิดอี้เฉิน วางมือเรียวลงบนแผงอกของนายแบบหนุ่ม ลูบไล้เบาๆ อย่างยั่วยวน “ดีแล้วไง น่าเบื่อจะตายไป สู้ผู้ชายของฉันก็ไม่ได้ ทั้งหล่อ ทั้งเอาใจเก่ง... ไม่เหมือนหมาบ้าแถวนี้ที่ดีแต่เห่า แต่ไม่มีน้ำยา!”

“คุณหนูเฟิ่งคะ... กรุณาอย่าพูดจาหยาบคายกับอาเหว่ยเลยนะคะ เขาไม่ได้ตั้งใจจะว่าคุณหนูหรอกค่ะ เราต่างคนต่างอยู่กันเถอะนะคะ” เหม่ยหลินชะโงกหน้าออกมาจากแผ่นหลังกว้าง พยายามทำเสียงสั่นเครือ น้ำตาคลอเบ้า ดูน่าสงสารจับใจ ทว่าในสายตาของเฟิ่งชิง นั่นคือการแสดงละครฉากใหญ่ที่น่าสะอิดสะเอียนที่สุด

“หุบปากไปเลย นังเด็กเมื่อวานซืน!” เฟิ่งชิงตวาดกลับเสียงกร้าว ดวงตาลุกวาวดุจแม่เสือ “ผู้ใหญ่เขาจะคุยกัน เศษสวะอย่างเธอไม่มีสิทธิ์เสนอหน้าแทรก!”

“เฟิ่งชิง! เธอชักจะกำเริบหนักเกินไปแล้วนะ!” หลงเหว่ยทนไม่ได้ที่เห็นน้ำตาของแฟนสาว เขาพุ่งตัวเข้าไปเอามือเท้าโต๊ะกระจก โน้มใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยโทสะเข้าไปใกล้หญิงสาวตรงหน้า จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวของกันและกัน “ถ้าเธอกล้าด่าเหม่ยหลินอีกคำเดียว ฉันจะฉีกปากเธอซะ แล้วจะจับไอ้แมงดานี่โยนลงมาจากชั้นสองให้กระดูกแหลก!”

“ก็ลองดูสิไอ้ลูกหมา! คิดว่าฉันกลัวนายหรือไง!” เฟิ่งชิงผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ประจันหน้ากับมังกรหนุ่มอย่างไม่ลดละ หน้าอกอวบอิ่มภายใต้ชุดไหมกระเพื่อมขึ้นลงตามแรงอารมณ์ “ตระกูลหลงของนายมันก็แค่พวกอันธพาลกระจอกๆ ที่ชอบลอบกัดลับหลัง คิดว่าตัวเองยิ่งใหญ่นักหรือไง!”

“ก็ยังดีกว่าตระกูลเฟิ่งที่กำลังจะถังแตก จนลูกสาวต้องมาเร่ขายตัวหาเงินบำเรอผู้ชายตามผับแบบนี้ล่ะวะ!” หลงเหว่ยพ่นคำด่าทอที่จี้จุดตายที่สุดออกมา รอยยิ้มเยาะเย้ยของเขาช่างน่าหมั่นไส้จนถึงขีดสุด

ฟางเส้นสุดท้ายในใจของเฟิ่งชิงขาดผึงลงในวินาทีนั้น ความโกรธแค้นที่สั่งสมมานานปะทุขึ้นราวกับภูเขาไฟระเบิด โดยไม่มีใครคาดคิดและไม่มีใครห้ามทัน มือเรียวของนางเอกสาวตวัดคว้าแก้ววิสกี้ชั้นดีที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา แล้วสาดของเหลวสีอำพันในแก้วใส่ใบหน้าหล่อเหลาของหลงเหว่ยอย่างแรง

ซ่า!!

วิสกี้ราคาแพงสาดกระเซ็นเข้าเต็มใบหน้าของมาเฟียหนุ่ม หยดน้ำสีอำพันไหลหยดลงจากปลายผมสีเข้ม ผ่านคิ้วที่ขมวดเข้าหากันเป็นปม หยดลงบนแก้ม และไหลซึมลงไปตามเสื้อเชิ้ตสีเลือดหมูจนเป็นคราบด่างดวง กลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนกึกคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ทั้งคลับตกอยู่ในความเงียบสงัดราวกับป่าช้า ลูกน้องของทั้งสองฝั่งเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง แม้แต่อี้เฉินยังอ้าปากค้างจนแมลงวันแทบจะบินเข้าไปไข่ได้ เหม่ยหลินยกมือขึ้นปิดปากกรีดร้องเสียงหลง

“กรี๊ดดด! อาเหว่ย!”

หลงเหว่ยหลับตาลงนิ่งงันไปชั่วอึดใจ สันกรามของเขาบดเข้าหากันจนเกิดเสียงกรอดๆ มือหนายกขึ้นลูบหยดน้ำออกจากใบหน้าอย่างเชื่องช้า ทว่ารังสีฆ่าฟันที่แผ่พุ่งออกมาจากร่างกายนั่นรุนแรง จนแทบจะบีบคอคนรอบข้างให้ขาดใจตาย เมื่อเขาลืมตาขึ้น ดวงตาคู่นั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ

“เธอ-รน-หา-ที่-ตาย!” หลงเหว่ยคำรามลอดไรฟันด้วยเสียงที่แหบพร่าและเย็นเยียบจนน่าขนลุก

ไวกว่าความคิด หลงเหว่ยพุ่งตัวข้ามโต๊ะกระจกเข้าไปหาเฟิ่งชิงอย่างรวดเร็วราวกับเสือชีตาห์ตะครุบเหยื่อ มือหนาที่แข็งแกร่งดุจคีมเหล็กตวัดคว้าเข้าที่ข้อมือบางของหญิงสาวที่ยังคงกำแก้วเปล่าค้างไว้ในอากาศ เขากำมันแน่น... แน่นจนกระดูกข้อศอกของเธอส่งเสียงลั่นเป๊าะ

“โอ๊ย!” เฟิ่งชิงหลุดเสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด แก้วคริสตัลในมือร่วงหล่นลงกระทบพื้นพรมเสียงดังตุบ ความเจ็บปวดแล่นริ้วจากข้อมือขึ้นมาถึงหัวไหล่ ราวกับว่าเขาตั้งใจจะหักแขนเธอให้ขาดคามือ ผิวเนื้อขาวเนียนรอบข้อมือของเธอเริ่มปรากฏรอยแดงช้ำเป็นจ้ำๆ ทันที

“ปล่อยมือคุณหนูเดี๋ยวนี้นะโว้ย!” หัวหน้าการ์ดตระกูลเฟิ่งคำรามลั่น ชักกระบองเหล็กยืดหดออกมาจากเอวแล้วพุ่งเข้าใส่หลงเหว่ย

“ใครกล้าแตะต้องนายน้อย กูจะฆ่าทิ้งให้หมด!” มือขวาของหลงเหว่ยก็ไม่น้อยหน้า ชักสนับมือเหล็กสวมเข้าที่นิ้วแล้วพุ่งเข้าปะทะทันที

ตูม! เพล้ง! โครม!

สงครามขนาดย่อมระเบิดขึ้นในชั่วพริบตา ลูกน้องชุดดำของทั้งสองฝั่งกระโจนเข้าห้ำหั่นกันอย่างบ้าคลั่ง เสียงหมัดกระทบเนื้อ เสียงกระบองเหล็กฟาดเข้ากับท่อนแขน เสียงโต๊ะกระจกถูกทุ่มจนแตกกระจาย และเสียงขวดเหล้าปลิวว่อนไปทั่วร้านกลายเป็นซิมโฟนีแห่งหายนะ การปะทะกันครั้งนี้ไม่มีใครยอมใคร เลือดสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนไปตามพรมและโซฟาราคาแพง ไม่มีใครกล้าใช้ปืนตามกฎเหล็กของวงการมาเฟียที่ตกลงกันไว้ แต่เพียงแค่อาวุธระยะประชิดก็เพียงพอที่จะทำให้พื้นที่วีไอพีกลายเป็นสมรภูมินรกได้แล้ว ท่ามกลางความโกลาหลและการตะลุมบอน หลงเหว่ยไม่ได้สนใจลูกน้องที่กำลังตีกันตาตั้ง เขาสนใจเพียงแค่ผู้หญิงอวดดีตรงหน้าที่กล้าหยามเกียรติเขา ด้วยแรงโทสะที่พุ่งทะลุขีดจำกัด หลงเหว่ยกระชากข้อมือที่บีบเอาไว้อย่างแรง รั้งร่างอรชรของเฟิ่งชิงให้ถลาเข้ามาปะทะกับแผงอกกว้างของเขาอย่างจัง