ตอนที่ 2

“ใครเป็นอะไร”

"เฮียบาร์โทรมาบอกธารไม่สบายฝากซื้อยาเข้าไปให้ ว่าจะรอเจอพ่อกับแม่สักหน่อย"

พิทย์ตั้งใจจะอยู่เจอพ่อกับแม่ของยอดตอง ทั้งสองจะเข้ามาเยี่ยมลูกชายวันนี้ ซึ่งกลุ่มเพื่อนพวกเราไปบ้านยอดตองบ่อย จนสนิทและพวกท่านก็ใจดีมาก

ปากก็เล่ามือก็เก็บของเข้ากระเป๋า ธารอยู่คนเดียวน่าจะหนักเอาการไม่งั้นคงไม่โทรบอกเฮียบาร์ คนที่ไม่น่าจะพึ่งพาได้ เพราะเฮียบาร์มันยุ่งมากทุกคนรู้ดี ทั้งเรื่องเรียนและเรื่องร้าน เวลานอนแทบไม่มี ถึงมีมันก็เอาไปอ้อนสาวจนเพื่อนคร้านจะสนใจ พิทย์ถึงบอกให้มันพักสักหน่อยพวกที่เหลือเขาจะดูเอง

ยอดตองทั้งฟังทั้งขยับตัวเดินมานั่งบนเตียง

"อาการหนักไหม มานอนเตียงข้างกูไหมล่ะเดี๋ยวโทรชวนมัน" พอเริ่มขยับตัวทั้งขยับปากได้ก็เผยสกิลตีฝีปากกับเพื่อนเลย

"ไม่รู้ ไปดูก่อนถ้าไม่ดีขึ้นเดี๋ยวจองเตียงคู่ โรยกลีบดอกเบญจมาศให้ด้วยทั้งสองเตียง"

"ไม่ใช่งานแต่ง"

"หมายถึงงานศพ"

พอพูดจบยอดตองหันมองหน้าเพื่อนอย่างนึกเคือง ทั้งด่าไม่ออกเสียง แต่บังเอิญคนจ้องดันเป็นคนฉลาด แค่ด่าว่าเป็นสัตว์สี่ขามีเขา เดาได้ไม่ยากแถมไม่โกรธ ยังยิ้มขำๆ กลับมาให้คนป่วย

พิทย์เข้าห้องน้ำจัดการธุระส่วนตัวจนเสร็จ เขายังอยู่ในชุดเดิมน้ำยังไม่อาบอยากไปดูธารก่อนแค่ล้างหน้าแปรงฟันเป็นพอ เดินออกมาพร้อมใบหน้าเกลี้ยงเกลาดูสดชื่นขึ้นกว่าเมื่อครู่มาก แว่นตาที่มักสวมอยู่เสมอกำลังถูกเช็ดเลนส์ด้วยชายเสื้อยืดที่เจ้าตัวใส่ เช็ดเสร็จสวมแว่นตามเดิมพร้อมเดินมาหยิบกระเป๋า

"ไปนะ เดี๋ยวมา"

"โอเคมีอะไรก็โทร จะจองเตียงหรือจองโลงค่อยแจ้งมา" พิทย์ยิ้มทั้งขำส่งให้เพื่อน หยิบกระเป๋าเดินออกจากห้องคนป่วย

แวะซื้อยาลดไข้กับของที่ต้องใช้สำหรับคนป่วยตัวร้อน พร้อมอาหารเช้าให้ธารกินก่อนทานยา ได้ครบทุกอย่างขึ้นรถแล้วขับตรงไปยังคอนโดทันที

พิทย์ขับรถกลับมาคอนโดตัวเองซึ่งเป็นอีกหนึ่งธุรกิจของที่บ้านธาร ยังมีเพื่อนบ้านเป็นเฮียบาร์ผู้ที่ไม่ค่อยจะอยู่ห้อง รถจอดนิ่งขายาว ก้าวลงพร้อมเดินเข้าด้านใน กะจะเอาของไปเก็บห้องตัวเองก่อนถึงจะขึ้นไปดูเพื่อน

เดินเข้าประตูมาพนักงานหน้าเคาน์เตอร์ต่างยิ้มทักทายเขา เพราะเห็นหน้าค่าตากันบ่อย ชายหนุ่มทำเพียงยิ้มตอบกลับพร้อมพยักหน้ารับเล็กน้อยอย่างเป็นมิตร

อีกอย่างพิทย์เป็นคนยิ้มง่าย ปรับตัวตามสถานการณ์ตรงหน้าได้ดี ไม่ถึงกับนิ่งจนตึงเหมือนชีวินและชีวี ไม่ถึงกับทะเล้นจนน่าหมั่นไส้เหมือนยอดตองกับเฮียบาร์ นิ่งบ้างในบางทียิ้มได้ตามความจำเป็นคล้ายธาร

ชายหนุ่มร่างสูงทั้งเดินทั้งยกมือนวดหลังลำคอตัวเอง รู้สึกเมื่อยเนื้อเมื่อยตัวเหนื่อยล้าจากการนอนเฝ้าเพื่อนที่โรงพยาบาล มันไม่ค่อยสะดวกเหมือนเตียงนอนตัวเอง ที่คิดไว้เอายาไปให้ธาร แล้วเข้ามหา'ลัยต่อรีบเคลียร์งานให้เสร็จ จะได้กลับมาพักสักหน่อย

พอเดินมาถึงทางรอขึ้นลิฟต์เงยหน้ามอง เห็นผู้หญิงเอวบางร่างเล็กอยู่ในชุดกางเกงยีนเอวสูงโชว์เรียวขาสวย กับเสื้อแฟชั่นแขนยาวสีขาวผ้าบางแต่งเปิดไหล่สองข้าง ด้านหน้าเขาไม่เห็นเพราะเธอหันหลัง ทั้งยังสวมรองเท้าส้นสูงสีขาว ซึ่งแต่ก่อนมักเห็นอยู่บ่อยครั้งเพราะเป็นคนตัวเล็ก คนในบ้านเธอสูงหมดทั้งพ่อทั้งน้องชาย แต่ดันตัวสั้นอยู่คนเดียว

พอหญิงสาวหันข้างทำให้เห็นใบหน้าสวยเพียงนิด ริมฝีปากบางที่ยกยิ้มน้อยๆ อยู่เสมอ เขาไม่ได้เจอเธอมากี่ปีแล้วนะ

ขายาวของชายหนุ่มกำลังจะก้าวเดินเข้าไปใกล้ แต่กลับต้องชะงักเมื่อจู่ๆ ไหล่เล็กมีมือหนาพาดมาโอบทั้งจับไว้ คนยืนมองคิ้วขมวดทันที เธอมากับใครถ้ามาที่นี่แน่นอนว่ามาหาน้องชาย แต่เฮียบาร์ไม่อยู่มันบอกเขาว่าจะเข้าร้าน

พิทย์รีบเดินไปหวังจะขึ้นลิฟต์ตัวเดียวกันแต่เหมือนจะไม่ทัน เมื่อลิฟต์ที่เธอขึ้นไปกับผู้ชายคนนั้นปิดลง ใจคนรอร้อนรน รีบกดลิฟต์อีกตัวทั้งบ่นในใจ ‘คอนโดไอ้ธารลิฟต์รอนานจังวะ’ 

มือหนากดย้ำๆ ซ้ำๆ อยู่หลายทีอย่างคนใจร้อนซึ่งเขาไม่เคยเป็น เพราะปกติเป็นคนใจเย็นพูดอะไรมีเหตุมีผลอยู่เสมอ จนเอาเพื่อนทั้งกลุ่มอยู่พูดอะไรก็โน้มน้าวใจพวกมันได้หมด บางทีโกหกยังเชื่อกันได้ เพื่อนใครถ้าไม่ใช่เพื่อนเขา

รอลิฟต์ยังไม่ถึงสิบวินาทีดี แต่พิทย์รู้สึกว่านานเกินที่จะทนรอ ตัดสินใจวิ่งขึ้นบันไดหนีไฟ ขายาวๆ ก้าวทีละสองขั้นสามขั้น ไม่ได้กลัวตกลงมาตายแม้แต่น้อย กลัวไม่รู้มากกว่าว่าพี่สาวเพื่อนมาทำอะไรที่นี่ แล้วเธอมากับใคร