ตอนที่ 6

“มาทำไมไม่ให้สุ้มให้เสียง” 

จากกำลังจะยกเข่ากับศอกเตรียมปกป้องตัวเองอีกรอบ เป็นขยับจับเสื้อผ้าให้เข้าที่เหมือนเดิม เพิ่มเติมคือมองจ้องคนตรงหน้าไหนว่าจะไปดูเพื่อน

“ช่วย...ช่วยกันก่อนได้ไหม” 

คนถูกขอให้ช่วยถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย เห็นแก่เธอเป็นคนทำให้เขาเจ็บหรอกนะ มือบางจับต้นแขนแกร่งหวังช่วยพยุง ทว่ายังจับไม่มั่นคงดี วงแขนแข็งแรงทั้งสองข้างกลับตวัดมาพาดไหล่เธอไว้ทั้งทางด้านหน้าและด้านหลัง ดูคล้ายว่าเขาเหมือนจะกอดเธออยู่

บรั่นดีรีบหันมองคนตัวโตที่ทำหน้าเหมือนเจ็บมาก

"ผมเดินไม่ไหวหมัดดีหนัก ศอกดีหน่วง เข่าดีแทงเข้าน้องชายผมเกือบร่วงแล้วนะครับ"

คำก็ดี สองคำก็ดี เขาเป็นเพื่อนน้องชายเธอ แต่ไม่เคยเรียกกันว่าพี่หรือเจ้เหมือนเพื่อนคนอื่นเลยสักครั้ง 'บอกเฮียบาร์เลิกคบดีไหมนะ'

"เลิกคบผมน้องชายดีเรียนไม่จบนะครับ" 

คนยืนงอตัวลดมือลงกุมหน้าท้องของตัวเองพร้อมตวัดสายตามองอย่างนึกเคือง ทำดีขนาดนี้ทั้งพี่ทั้งน้อง...เดี๋ยวมีคิดบัญชี

ทว่าหญิงสาวกลับหันมามองทั้งทำหน้าตาอย่างนึกสงสัย จนทำให้ชายหนุ่มกลั้นยิ้มอดพอใจไม่ได้ โธ่แม่คุณน่าเอ็นดูแท้

"ดีพูดออกมา" 

เอาอีกแล้วนิสัยคิดไปด้วยพูดไปด้วยของเธอแก้ไม่หายจริงๆ เป็นทุกคนในบ้าน แต่ดูเหมือนเธอจะหนักสุด หรือไม่ก็เฮียแบรนด์

"จะไปไหนหาหมอโรงพยาบาลหรือคลินิก" 

ถามเสียงแข็งแถมยังกอดอกมองกันได้ลง เธอก็ยกแขนกอดอกทั้งที่มีแขนเขากอดคล้องคอพาดโอบไว้บนไหล่เล็กนั่นแหละ แล้วนี่เขายังทำเหมือนเจ็บไม่พอหรือไง เรียนการแสดงมาจากยอดตองเลยนะ

“รักษาเองก็ได้แค่ประคบเย็นก็พอ” คนฟังยังหันมามองทั้งหรี่ตาจ้องกันอย่างจับผิด ใครจะเปิดโอกาสให้เธอได้คิดนาน

“ที่ไหน”

“ห้องผม...โอ๊ย เร็วครับดียืนไม่ไหวแล้วจุกเกิน”

จู่ๆ พิทย์ดันร้องอุทานเสียงดัง เพราะพอเขาบอกว่าจะรักษาที่ไหน เหมือนบรั่นดีกำลังจะคิดไตร่ตรอง ใครจะปล่อยให้เธอได้คิด ทั้งที่แขนเขาโอบไหล่เล็กไว้เรียกว่ากอดเธอไว้ทั้งตัวยังได้ แถมเริ่มมีคนเดินผ่านเราทั้งคู่ ยังทำท่ามองมาทางนี้ เห็นเป็นกลุ่มก้อนที่ก้มๆ เงยๆ อยู่

บรั่นดีเห็นท่าไม่ดีคนมองกันหมด คงคิดว่าเธอซ้อมเขาแน่ถึงจะเป็นเรื่องจริงก็เถอะ หญิงสาวรีบพยุงคนที่บอกเจ็บนักหนาเข้าห้องเจ้าตัวที่อยู่ข้างห้องน้องชายเธอ

“โอ๊ย เจ็บนะดีเบามือกับผมหน่อยสิครับ”

“เสียงดังอะไรนัก กลัวคนไม่ได้ยินรึไง”

เจ้าของห้องร้องโวยวายโอดครวญเสียงดัง เมื่อบรั่นดีพยุงเขามาถึงโซฟาที่ตั้งอยู่หน้าทีวี พร้อมปัดมือชายหนุ่มปล่อยให้เขานั่งลง ดูเหมือนจะผลักให้เขาถอยจากตัวเธอมากกว่า ใจร้ายจริงๆ ยัยวัวแก่

หญิงสาวยังยืนกอดอกมองคนที่กอดเธอไว้เสียแน่นก่อนหน้า มือเหนียวอย่างกับตุ๊กแก กว่าจะสลัดออกได้เล่นเอาหอบ

“ห้องผมเก็บเสียงคราง เอ๊ย! เสียงร้องครับ ร้องดังแค่ไหนก็ไม่ได้ยิน” คนฟังตวัดตามองแรงใส่คนพูดยังมายิ้มตาใสให้กัน ไม่ตบไม่ตีไม่ดีขึ้นเลยเด็กพวกนี้

“ถ้าไม่มีอะไรแล้วกลับนะ”

คร้านจะสนใจคนพูดมาก สายตาเขาที่มันอ่านไม่ออกแต่มองเธอเหมือนเป็นเหยื่อชั้นดี ไม่ติดว่าเจ็บแม่จะยกนิ้วจิ้มลูกตาเข้าให้

“เดี๋ยวสิครับ...ดีช่วยหยิบน้ำแข็งแล้วก็ผ้ามาประคบเย็นให้หน่อยได้ไหม”

คนฟังถอนหายใจอีกหนึ่งทีปล่อยแขนที่กอดอก มองซ้ายมองขวาหาของที่เขาบอก ดูจากตำแหน่งที่ตั้งวางของจัดโซนภายในไม่ต่างจากห้องน้องชายเธอมากนัก

บรั่นดีเดินไปยังโซนครัวเปิดตู้เย็นหยิบของที่ต้องใช้ทั้งน้ำแข็งใส่อ่างเล็ก พร้อมเปิดประตูตู้เก็บของได้ผ้าขนหนูผืนนุ่มติดมือมาด้วย

เจ้าของห้องมองตามทุกย่างก้าวด้วยใบหน้าติดยิ้ม แม่วัวของเขาสองปี สองปีที่ไม่ได้เจอหน้าเธอเลย เสียงหวานแทบไม่ได้ยิน มีเพียงตอนที่บรั่นดีโทรวิดีโอคอลหาเฮียบาร์ ถึงได้เห็นแวบๆ กับได้ยินเสียงแป๊บเดียว พอเขาขอคุยขอคอลด้วย แม่คุณกดวางสายตลอด แม่คนใจดำ

“โอ๊ย” พิทย์อุทานขึ้นอีกครั้ง จนคนประคบเย็นให้อยู่สะดุ้งโหยงตามเสียงเขา

“เป็นอะไร...ตกใจหมด” 

เธอนั่งลงข้างเขาตั้งนานแล้ว แถมยังหยิบน้ำแข็งจากอ่างเล็กห่อด้วยผ้าขนหนูเนื้อนุ่ม ประคบเย็นให้เจ้าตัวอยู่ ใจลอยไปไหนถึงได้พึ่งรู้ตัวว่าเธออยู่ตรงนี้

“เจ็บครับดี เบามือกับผมหน่อยไม่ได้เหรอ”

“ตัวใหญ่อย่างกับยักษ์ เจ็บอะไรนัก”

“เจ็บสิเจ็บมาก...เจ็บตรงนี้”

ปากนะพูดแต่มือหนากลับเอื้อมมาจับมือเธอ ที่ถือผ้าขนหนูห่อน้ำแข็งเพื่อประคบเย็นให้เจ้าตัวอยู่ นำพาไปวางลงตรงหน้าอกข้างซ้าย ตำแหน่งของหัวใจเขา

“เจ็บที่ดีเมินเฉยใส่กัน” 

เสียงทุ้มติดนุ่มนวลพูดแผ่วเบา นัยน์ตาสีอ่อนยังมองดวงตากลมสวยของหญิงสาว

เราทั้งคู่นั่งอยู่โซฟาแถมยังหันหน้าเข้าหากัน พิทย์คิดว่าเธอต้องเคลิ้มแน่เขาลงทุนใช้เสียงสองออดอ้อนเลยนะ ไอ้ตองกับเฮียบาร์สอนมาอย่างดีนานแล้วด้วย

“เลิกเรียกฉันว่าดีเฉยๆ สักที ฉันเป็นพี่นายสี่ปีตอนนายเกิดฉันเดินแล้วด้วย”

คนใช้เสียงสองพูดด้วยก่อนหน้าถึงกลับคิ้วขมวด กับเธอเขาต้องใช้วิธีไหนเพื่อจะหว่านล้อมได้กันนะ นอกจากแม่คุณจะไม่เคลิ้มตามแล้ว ยังมาทำหน้าดุเสียงแข็งใส่ เหมือนแม่ดุลูกที่ไม่รู้ความ

“ดีควรภูมิใจที่ผมโตตามดีทัน จนสามารถหักคานทองดีได้นะครับ” คานทองที่เธอสร้างเสริมฐานด้วยพ่อเธอ เขาจะโค่นมันให้ดู

“พิทย์!”

“ดีไม่เอาน่า”