ตอนที่ 7

“ดีไม่เอาน่า”

หญิงสาวเรียกชื่อเขาเพื่อปรามให้ฟังกันบ้าง ชายหนุ่มกลับขยับเข้ามาใกล้ มือซ้ายของเขายังจับมือเธอวางไว้ตรงช่วงอกแกร่ง ตำแหน่งหัวใจเช่นเดิมไม่ยอมปล่อย แต่ผ้าที่ถือไว้ประคบเย็นให้หายจากมือเธอไปไหนไม่รู้ ส่วนมือขวายังมาจับเอวบางรั้งเข้าหาตัวเอง

บรั่นดียังพยายามยื้อตัวออกจากมือตุ๊กแก คนกอดก็พยายามปลอบให้เธอนิ่ง คนดื้อก็พยายามดิ้นให้หลุดจากเขา ยื้อกันอยู่นานจนเหนื่อย

“นี่...หยุดรุ่มร่าม แล้วอีกอย่างทำไมไม่เรียกพี่หรือเจ้เหมือนเพื่อนคนอื่น”

ถ้าจะกอดกันไว้แน่นจับกันไม่ปล่อยขนาดนี้ เธอยอมแพ้ดิ้นไปก็เหนื่อยเปล่าห้ามก็แล้ว แต่ขอถามสักคำทำไมไม่ยอมเรียกกันว่าพี่สักครั้ง

พอสบนัยน์ตาคู่คมเขาทิ้งสายตาไว้ที่ใบหน้าเธอตลอด ยังมายิ้มน้อยๆ ส่งให้กันเหมือนคนนึกขำกับคำถามเธอ

“ผมก็เพิ่งรู้ว่าดี...อยากให้สามีเรียกตัวเองว่าพี่ รสนิยมใหม่เหรอครับ” 

ยายวัวแกลืมคืนเร่าร้อนของเราไปได้ยังไง เขาตั้งใจทำขนาดนั้นเพื่อให้เธอจดจำแต่ดันทำเป็นลืม

“หยุดพูด!”

เหมือนสายฟ้าฟาดหญิงสาวพยายามเลี่ยง พยายามลืมเรื่องนี้มาตลอดแต่เขากลับพูดอยู่ได้วันนั้นเธอแค่พลาด

“ทำไมรับไม่ได้” 

คนตัวโตชักจะโมโห เธอจะมาทำเป็นลืมเรื่องของเราได้ยังไง ถ้าลืมเขาจะรื้อฟื้นให้

“ดีคงยังไม่ลืมผัวคนแรกใช่ไหมครับ” 

ปากพูดครับน้ำเสียงทั้งอ่อนโยนและนุ่มนวล แต่สายตาที่เริ่มแข็งอย่างคนไม่ยอมนั่นคืออะไร

“อย่ามาหยาบคายกับฉัน” 

พิทย์กดยิ้มมุมปากแทนตัวว่าฉันอย่างห่างเหินแปลว่าเริ่มมีอารมณ์โกรธจริง โกรธก็โกรธไป เขามีเวลาง้อเธอทั้งชีวิต

“ผมหยาบคายได้มากกว่านี้ ถ้าดียังดื้อกับผม”

คนพูดจ้องนัยน์ตาคู่สวยแขนแกร่งยังออกแรงรั้งให้ตัวเธอเข้ามาใกล้เขาอีกนิด หญิงสาวเห็นท่าไม่ดีแถมยังอยู่ใกล้กันขนาดนี้ เธอจะยอมถอยให้ คนอย่างเขายิ่งต่อต้านก็เหมือนยิ่งต้อนให้เราจนมุม

“อยู่นิ่งๆ จะประคบไหมไม่ประคบจะกลับ” บรั่นดีพูดพร้อมหยิบผ้าห่อน้ำแข็งในอ่างมาถือไว้

ชายหนุ่มก้มหน้ายิ้มอย่างพอใจ เธอทันเขาทุกอย่างมาตลอดรู้สินะว่ายิ่งดื้อเขาจะยิ่งดึงดัน

พิทย์ปล่อยวงแขนจากเอวบางมาวางลงโซฟาข้างสะโพกเธอ เขาไม่ได้แตะไม่ได้จับแค่วางเพื่อพยุงตัว พร้อมโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ให้คนใจดีช่วยประคบความบอบช้ำ จากฝีมือเธอเอง

หญิงสาวถอนหายใจหนักๆ เพื่อระงับอารมณ์ แค่ประคบเย็นให้เขาเท่านั้นท่องไว้ ปกติเธอเป็นคนใจดี ทั้งใจเย็น ยิ้มง่ายบ้างในบางเวลา ใครทำให้โกรธหรือโมโหบรั่นดีจะไม่พูดด้วยจนกว่าจะสำนึก แต่มันใช้กับเขาไม่ได้

ต่อให้เธอเงียบถ้าตัวเราอยู่ใกล้กัน เสียงเธอไม่สำคัญเขาทำให้เอ่ยออกมาได้ ไม่ด่าก็อุทาน อย่างตอนนี้เธอไม่พอใจที่เขาเอาแต่ใจ แต่ทำอะไรไม่ได้เพราะตัวเราอยู่ใกล้กัน

พิทย์ยังมองคนตรงหน้าไม่วางตา ใบหน้าอ่อนใสแต่งแต้มเพียงนิด ผมยาวสยายปล่อยลงมาถึงช่วงไหล่ ไม่ได้จัดแต่งเซตทรงเหมือนตอนออกงานหรือไปทำงาน ยิ่งทำให้เธอหน้าเด็ก ไม่แปลกคนจะทักว่าบรั่นดีเป็นน้องสาวเฮียบาร์

มือบางยังจับผ้าขนหนูผืนเล็กห่อน้ำแข็งประคบเย็น ลงผิวเรียบเนียนตรงสันจมูกและมุมปากให้อย่างพยายามเบามือ เธอคิดว่าแรงตัวเองแค่นิดเดียว ทำไมเขาถึงช้ำขนาดนี้ได้อาจเพราะเป็นคนผิวขาว ผู้ชายอะไรปากแดงยิ่งกว่าผู้หญิงทั้งที่ไม่ได้ทาอะไรเลย ตัวก็ใหญ่แถมยังใหญ่ไปเสียทุกส่วน โดยเฉพาะส่วนนั้น...

“โอ๊ย ดีครับ” 

มือเล็กเผลอกดผ้าประคบเย็นลงบนผิวที่บอบช้ำของเขาเต็มแรง เพราะความคิดเธอเตลิดไปไกล

คนตัวโตอุทานลั่นอีกครั้ง จนคนทำแผลให้ตกใจได้สติรีบเป่าลมอุ่นๆ เพื่อปลอบประโลมด้วยความเคยชิน ที่มีน้องชายซุกซน ทำแผลทีเป่าจนลมจะหมดตัวถึงหายเจ็บ

แต่คนถูกเป่าลมอุ่นรดปาก กลับใจเต้นรัวแม่วัวของเขา พิทย์นั่งนิ่งมากนัยน์ตาคู่คมหลุบมองต่ำ สำรวจไปทั่วใบหน้าอ่อนใสที่อยู่ห่างจากเขาเพียงน้อยนิด ดวงตาสวยแพรขนตางอนยาว จมูกรั้นๆ ปากจิ้มลิ้มเคลือบด้วยลิปสติกสีธรรมชาติแวววาว ยังได้กลิ่นหอมอ่อนไม่รู้จากปากเธอหรือจากลิปที่เธอทาซึ่งมันอยู่ใกล้ปากเขามาก

“เจ็บ...อื้อ” 

หญิงสาวกำลังจะถามว่าเขา ‘เจ็บเหรอ’ แต่ดูเหมือนคำที่เหลือจะถูกกลืนลงคอเมื่อริมฝีปากคนตัวโตแนบประกบลงริมฝีปากอวบอิ่ม

พิทย์หลับตาลงพร้อมมือที่ยกขึ้นจับเอวบางอีกครั้ง ทั้งออกแรงเพียงนิดดันแผ่นหลังเล็กของหญิงสาวให้เข้าหา แนบริมฝีปากจูบลงริมฝีปากบางที่เขาเฝ้าคิดถึง

บรั่นดีตกใจทั้งก่อนเนื้อที่อกข้างซ้ายเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้ เมื่อถูกเขาสัมผัสจูบแผ่วเบาราวขนนก เขาไม่ได้รุกล้ำไปมากกว่านั้น ทำเพียงบดคลึงเลาะเล็มริมฝีปากบางบนล่างอย่างอ้อนวอน โหยหาทั้งทะนุถนอม

คนตัวโตเอียงใบหน้าให้ได้องศา อ้าปากสัมผัสควานหาความหอมหวานให้มากขึ้น ยิ่งเขาเพิ่มน้ำหนักในรสจูบ มือเล็กยิ่งกำขยำเข้าเสื้อยืดที่เขาสวม ก่อนที่บทจูบจะจบลง ชายหนุ่มยังกดแนบริมฝีปากสัมผัสย้ำลงมาอีก ไม่พอยังใช้จมูกโด่งสวยของเจ้าตัวหอมตรงริมฝีปากอวบอิ่มที่เขาพึ่งจูบไป ถึงได้ยอมผละถอยมามองคนตรงหน้าที่หลับตาพริ้ม

“ดี”

“หือ...”

“ไม่ใช่ผมหมายถึงปาก...หวานดี”

“นี่”

คนฟังใบหน้าเห่อร้อนทันทีเธอยังมึนเมาในรสจูบเขาไม่หาย ปากนี่ก็พูดมากกับเธออีกแล้ว หญิงสาวพยายามยื้อตัวออกแต่เขากลับกอดแน่นกว่าเดิม ถึงได้ตวัดสายตาดุๆ ไปให้กลับได้รับรอยยิ้มพอใจกลับมา

“คิดอะไรอยู่ครับ คิดถึงคืนนั้นอยู่เหรอ”