ตอนที่ 8

“คิดอะไรอยู่ครับ คิดถึงคืนนั้นอยู่เหรอ” 

คิ้วสวยขมวดเข้าหากันนิด ยิ่งทำหน้างงแม่งยิ่งน่าจูบ ชายหนุ่มทั้งคิดทั้งกลืนน้ำลายลงคอ

“คืนนั้นผมตั้งใจมาก ดีอาจจะมองว่าพลาดแต่ผมตั้งใจ”

“ทำไมต้องพูดถึงมัน ช่วยลืมมันไปได้ไหม”

“ดีลืมได้”

แน่นอนว่าไม่ เธอไม่มีวันลืมเรื่องเมื่อสองปีก่อน เพราะความเมาและความอ่อนแอของเธอเองทำให้เราได้กัน แต่นั่นมันเป็นอดีตเสียไปแล้วเอากลับมาไม่ได้ และที่สำคัญเราไม่ได้รักกัน

“ผมจะทำให้ดีรักผม” 

บรั่นดีหันมองหน้าพิทย์ทันทีเมื่อความคิดสะดุด นิสัยคิดไปด้วยพูดไปด้วยของเธอกำเริบอีกแล้วสินะ

“ฉันพูดออกไปเหรอ”

“เปล่าครับผมพูดเอง ดีคิดอะไร” 

คนฟังกะพริบตาปริบๆ ในหัวเริ่มประมวลผลอีกที ‘สรุปเมื่อครู่เธอไม่ได้พูดออกไป’

“ครับ” สายตาเธอกลับตวัดมองเขาอีกแล้วอย่างคนนึกสงสัย

“ดีเป็นอะไร...ไปหาหมอไหม” เธอดูสับสนคิ้วสวยขมวดดวงตากลิ้งกลอกไปมา คนมองก็งงไปด้วย

“เปล่าไม่ได้เป็นอะไร ปล่อยได้แล้วหายใจไม่ออก กอดอะไรนัก” 

“กอดเมีย” 

คนตัวเล็กพอสติกลับมาถึงได้รู้ตัวว่าเขายังกอดเธอไว้แน่น ท่าเดิมเพิ่มเติมคือแนบชิดกันมากกว่าเดิม

“นี่” ดุอีกแล้วแม่วัวพันธุ์งูเห่ารึเปล่านะ

“พูดมาว่าไม่ใช่”

“ฉันไม่คิดจะรักเด็ก” 

คนฟังมุมปากกระตุกเด็กแล้วไง วันข้างหน้าเดี๋ยวก็โตแล้วตอนนี้เขาก็โตมาก มากถึงขั้นที่ว่าเข้าไปอยู่ในตัวเธอแทบไม่ได้

“ผมไม่ใช่เด็กบอกแล้วไง...หรือดีจะดู”

“พิทย์หยุดนะ! ทะลึ่งจริง” 

หญิงสาวรีบตะปบจับมือเขาไว้ เมื่อคนตรงหน้าผละถอยปล่อยจากตัวเธอแล้วจับเข้าหัวกางเกงเตรียมจะดึงรั้งโชว์ความใหญ่โตของเจ้าตัวให้เธอดู พอทุกอย่างหยุดชะงักเกิดจากการห้ามปรามของเธอทัน แต่ดันได้ยินเสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังออกมา

ชายหนุ่มนึกขำเธอบอกไม่อยากดู มือเล็กยังจับมือเขาไว้แน่น แต่สายตาดันทิ้งไว้เสียต่ำ ตรงที่มันกำลังพองตัวจนเป้าคับ

"ดีดูชอบงูนะ" 

บรั่นดีรีบปล่อยมืออย่างรวดเร็ว เหมือนเธอแตะโดนของร้อนอย่างไรอย่างนั้น แต่มันก็ร้อนจริง 

"พิทย์อย่าทะลึ่งให้มาก" เธอเหนื่อยจะปรามคนบอกไม่ฟัง แถมยังมาทำหน้าทะเล้นใส่

"ผมหมายถึงเครื่องประดับที่ดีชอบใส่" 

ต่างหู สร้อยคอ สร้อยข้อมือ ทั้งแหวนที่เธอชอบใช้มักจะมีหัวงู หรือไม่ก็รูปทรงลวดลายคล้ายงู

"อีกอย่างบรรดาน้องชายดี ป๋าดี ก็เห็นสักรูปงูกันทั้งนั้น" เหมือนจะชอบกันทั้งบ้าน

"ดีกำลังคิดมากเพียงเพราะสายตาคู่สวยนี้ ทิ้งไว้ที่เป้ากางเกงผมอยู่เหรอครับ" 

"นายก็ดูหมกมุ่น แค่จูบเป้าดันคับเด็กชะมัด"

"ถ้าเป็นเรื่องนั้นผมเด็กกว่าที่ดีคิด เพราะแค่เห็นหน้าดีผมก็หลั่งได้จะดูไหมเดี๋ยวทำให้ดู"

"หยุดนะ" อิตาบ้านี่ เอะอะจะควักให้กันดูอย่างเดียวเลย

“ว้าย!”

เป็นบรั่นดีที่อุทานขึ้นบ้างเพราะจู่ๆ ตัวเธอดันลอยแล้วนั่งลงบนตักเขา

“นี่”

“เอาแต่มองถ้ามันแข็งขึ้นมาจริงๆ ดีรับผิดชอบไหวเหรอ” ไม่ใช่มันแข็งอยู่แล้วรึไงเกี่ยวอะไรกับเธอ

พิทย์มองหญิงสาวที่เขาอุ้มเธอขึ้นมานั่งบนตัก ด้วยท่าทางเบี่ยงขาไปด้านหนึ่ง สองมือเล็กยังดันอกแกร่งเพื่อให้ออกห่างจากเจ้าตัว ส่วนมือซ้ายของเขาโอบแผ่นหลังบางลงมาถึงเอวคอดกันไม่ให้คนบนตักดิ้น มือขวาพาดมาหน้าขาสวยจับสะโพกเธอไว้กันไม่ให้ตก

คนทำตัวไม่ถูกกลับเป็นบรั่นดี หญิงสาวเผลอเม้มปากแน่นกับความใกล้ชิดนี้

“ถ้ารับผิดชอบไม่ไหว มืออย่าแตะ ตาอย่าต้องนะครับดี” เธอไม่พูดแล้วอยากพูดอะไรก็พูดมา จะฟังให้มันจบๆ เสียที

“ที่บอกไปผมพูดจริงๆ”

“เรื่อง” คนเงียบเริ่มหาเสียงตัวเองเจอ

พิทย์ยังยิ้มน้อยๆ ส่งมาให้ แต่คนมองยังนั่งนิ่งเพราะบรั่นดีกำลังสับสนกับความคิดตัวเอง ความคิดที่ว่าคงเป็นการที่เธอคิดไปด้วยพูดไปด้วย จนแยกไม่ออก อันไหนคิด อันไหนพูด หญิงสาวเลือกที่จะนิ่งและนั่งฟังเขาบนตักชายหนุ่ม

“เรื่องที่ผมรักดี แล้วก็จะทำให้ดีรักผม”

น้ำเสียงหนักแน่นกับสายตาที่แน่วแน่จริงจัง ทำเอาใจคนฟังกระตุกทั้งน้ำเสียงทั้งคำพูดของเขา เวลาคุยกับเธอมันนุ่มนวลน่าฟัง เหมือนจะอ้อนกันอยู่ทุกประโยค

“อย่าเสียเวลา” เขาควรเจอคนที่ดีและรักเขาจริงๆ เธอไม่คิดจะรักใครตอนนี้

“ผมอยากลองดู”

“พิทย์ฉันไม่คิดชอบคนอายุน้อยกว่า” 

เธอเหนื่อยหลายอย่างกับการเป็นพี่คนโต ถ้าจะมีใครสักคนขอคนโตกว่าหรือไม่ก็อายุเท่ากัน

“ดีกำลังคิดมาก แค่อายุต่างกันกลับมองว่าผมเป็นเด็กทั้งที่ยังไม่ลองคบ”

“อีกอย่างนายเป็นเพื่อนเฮียบาร์ ฉันไม่อยากยุ่งยากและวุ่นวายทีหลัง”

“เรื่องที่ดีกังวลมันจะไม่เกิดขึ้น” เพราะถ้าวันไหนเธอยื่นมือคู่นี้มาให้เขาจับ พิทย์จะไม่มีวันปล่อย

หญิงสาวมองนัยน์ตาคู่คม ซึ่งกำลังพยายามบอกเธออีกทาง ว่าประโยคที่เขาพูดเป็นเรื่องจริงแล้วจะทำให้ได้ คนถูกจ้องกลับเสียอาการจนต้องหาทางไปจากที่นี่

“จะกลับแล้วปล่อยได้ยัง” 

คนบนตักผลักไหล่กำยำให้ถอยออกเพื่อให้เขาปล่อยเธอลงสักที ห้ามก็แล้วปรามก็แล้วบอกก็ไม่ฟังกัน อยากทำอะไรก็ทำ

“ผมจะถือว่าดีอนุญาต...เดี๋ยวไปส่งครับ”

ชายหนุ่มพูดพร้อมพยุงเธอให้ลุกขึ้นยืน พร้อมกับตัวเขาที่ลุกขึ้นตามพอยืนเต็มความสูงได้ หญิงสาวต้องเงยหน้าจนคอตั้ง เพราะเราอยู่ใกล้กันแล้วเขาสูงมาก