บทที่ 1 ผู้มาเยือน

บทที่ 1 ผู้มาเยือน

         บนยอดเขาสูงเสียดฟ้า ใจกลางป่าสนโบราณที่ปกคลุมด้วยม่านหมอกเยือกเย็นตลอดทั้งสี่ฤดู ปรากฏที่ตั้งสูงตระหง่านนั่นคือ สำนักเมฆาขาว สถานที่ซึ่งได้รับการกล่าวขานว่าเป็นแหล่งรวมสรรพวิชาลึกล้ำ และเป็นที่พำนักของ ปรมาจารย์หลี่ซาน ผู้ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นดั่งเทพเซียนมีชีวิต ความรู้ของเขาลึกซึ้ง หยั่งถึงศาสตร์เร้นลับแห่งฟ้าดินจนมิอาจมีผู้ใดเทียบเทียม

         ทว่าความสามารถอันเป็นเลิศนั้นกลับถูกห่อหุ้มไว้ด้วยบุคลิกที่เยือกเย็นดุจหิมะ ใจแข็งกระด้างราวศิลา ยะเยือกจนผู้คนไม่กล้าเข้าใกล้ แม้แต่ลูกศิษย์ผู้ซื่อสัตย์ที่คอยรับใช้อยู่รายล้อมยังคงต้องรักษาระยะห่าง ไม่อาจก้าวล่วงเข้าไปในอาณาเขตส่วนตัวของเขาได้ ไม่เคยมีผู้ใดได้สัมผัสถึงความอ่อนโยน หรือแม้แต่รอยยิ้มจางๆ บนใบหน้าหล่อเหลาที่ถูกสลักเสลาอย่างสมบูรณ์แบบนั้น

         หลี่ซานคือปรมาจารย์ผู้โดดเดี่ยวที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของหุบเขาแห่งความรู้และความเกรียงไกร มีเพียงลมหายใจเข้าออกที่เป็นจังหวะสม่ำเสมอเท่านั้นที่บ่งบอกว่าเขายังคงมีชีวิตอยู่ ไม่ใช่เพียงรูปปั้นหินสลักที่งดงามไร้ความรู้สึก

         ค่ำคืนหนึ่งซึ่งจันทร์เต็มดวงสาดส่องลงมาต้องยอดไม้จนเกิดเงาทมิฬยามลมพัดกรู สำนักเมฆาขาวที่มักเงียบสงัดดุจป่าช้า กลับถูกรบกวนด้วยเสียงเคาะประตูที่เบาแผ่ว

         หลี่ซานผู้ซึ่งกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่หน้าแท่นบูชา หินอ่อนสีดำขลับสะท้อนแสงเทียนริบหรี่ บำเพ็ญเพียรในยามวิกาล คิ้วเรียวโก่งงามขมวดเข้าหากันเพียงเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบดุจเหยี่ยวมองผ่านม่านหมอกที่ลอยต่ำออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มีจังหวะที่อ่อนระโหยโรยแรงลงไปอีก ราวกับผู้มาเยือนกำลังจะขาดใจ

         “ผู้ใดบังอาจมารบกวนยามวิกาล” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นแผ่วเบา หากแต่แฝงไว้ด้วยอำนาจที่ทำให้มวลอากาศรอบกายหนาวเย็นยะเยือก

         พลังปราณอันทรงพลังแผ่ซ่านออกมารอบกาย ทำให้ลูกศิษย์ผู้เฝ้าประตูที่กำลังขนลุก พวกเขารีบก้มศีรษะลงแสดงความเคารพต่อเงาร่างสูงสง่าที่ก้าวเข้ามาใกล้

         หลี่ซานลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างสูงสง่าในชุดผ้าไหมสีขาวบริสุทธิ์ราวหิมะขยับเพียงเล็กน้อยยามก้าวเดินอย่างมั่นคง ไร้ซึ่งความกังวลหรือหวาดระแวงแม้แต่น้อยในแววตาที่สงบนิ่ง เขาก้าวเท้าออกไปช้าๆ ตรงไปยังประตูไม้เนื้อแข็งบานใหญ่ที่สลักลวดลายเมฆมงคลโบราณ

         เมื่อประตูไม้บานหนาหนักถูกผลักออกช้าๆ เผยให้เห็นด้านนอกที่ถูกปกคลุมด้วยหิมะโปรยปราย สิ่งที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับทำให้แม้แต่ปรมาจารย์ผู้เยือกเย็นดุจน้ำแข็งยังชะงักงันไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเพียงน้อยนิด ก่อนจะหรี่ลงพิจารณาสิ่งที่อยู่ตรงหน้าอย่างละเอียด

         ร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งล้มฟุบอยู่บนธรณีประตู เสื้อผ้าที่สวมใส่ขาดรุ่งริ่งจนเห็นเนื้อใน เปื้อนดินโคลนและเลือดตามร่างกายจนแยกไม่ออกว่าบาดเจ็บตรงไหนบ้าง เส้นผมสีดำขลับที่เคยถูกรวบอย่างเป็นระเบียบกลับยุ่งเหยิงพันกันเป็นปม ใบหน้าซีดขาวจนแทบไร้สี ริมฝีปากแห้งผากแตกเป็นรอย ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยราวกับกำลังฝืนเปิดมองโลกที่พร่าเลือนเบื้องหน้า แต่สิ่งที่ทำให้หลี่ซานรู้สึกแปลกประหลาดอย่างถึงที่สุดคือ... รอยยิ้มจางๆ ที่ประดับอยู่บนริมฝีปากซีดเผือดนั้น มันเป็นรอยยิ้มที่ดูอ่อนโยน บอบบาง ราวกับดอกไม้แรกแย้มที่กำลังจะเหี่ยวเฉาเพราะพิษหนาว

         บางสิ่งที่ดึงดูดสายตาของหลี่ซานให้จ้องมองโดยไม่รู้ตัว ราวกับมีมนตร์สะกดลึกลับที่ยากจะต้านทาน

         “คารวะ...ท่านปรมาจารย์หลี่ซาน...” เสียงแหบพร่าเอ่ยออกมาแผ่วเบา ราวกับใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีเพื่อเปล่งคำพูดเหล่านั้น ก่อนที่ร่างนั้นจะทรุดลงหมดสติไปในอ้อมแขนของศิษย์ผู้หนึ่งที่รีบเข้าไปประคองด้วยความตกใจ

         หลี่ซานมองร่างที่ไร้สติของชายหนุ่มผู้นั้นนิ่งนาน ดวงตาที่เคยไร้ความรู้สึกกลับฉายแววครุ่นคิดเพียงแวบเดียว ก่อนจะหันไปออกคำสั่งเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงความหนักแน่น “พาเขาไปรักษา”

         ศิษย์รับคำสั่งด้วยความงุนงง เพราะปรมาจารย์ไม่เคยยื่นมือเข้าช่วยผู้ใดที่ไม่เกี่ยวข้องกับสำนักมาก่อน แต่พวกเขาก็รีบทำตามคำสั่งโดยทันที

         ดวงตาของหลี่ซานยังคงจับจ้องไปที่ร่างที่อ่อนแอและบอบบางที่กำลังถูกพยุงลับหายไปในความมืดมิดของโถงทางเดิน พลันภาพรอยยิ้มจางๆ นั้นก็ย้อนกลับมาฉายชัดในห้วงความคิด รอยยิ้มที่ดูบริสุทธิ์ ไร้เดียงสา ทว่ากลับทิ้งความรู้สึกบางอย่างไว้ในใจที่เคยสงบนิ่งราวผืนน้ำในบึงอันเงียบสงัด

         เมื่อกลับเข้ามาในห้องบำเพ็ญเพียร หลี่ซานยังคงนั่งขัดสมาธิในท่าเดิม ทว่าจิตใจกลับไม่สงบดุจเดิม ภาพของชายหนุ่มผู้นั้นยังคงวนเวียนอยู่ในห้วงความคิด มันเป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกแปลกประหลาดใจ ความสงบนิ่งที่เคยมีมาตลอดหลายร้อยปีกลับสั่นไหวอย่างไม่น่าเชื่อ

         หลี่ซานหยิบหยกเย็นที่วางอยู่ข้างกายขึ้นมาสัมผัส ความเย็นเยียบของหยกช่วยให้จิตใจสงบลงได้บ้าง แต่มันก็ทำได้เพียงชั่วครู่ เสียงลมหายใจที่แผ่วเบาของชายหนุ่มเมื่อครู่ เสียงที่ดูอ่อนแรง ทว่ากลับเต็มไปด้วยความแข็งกร้าวและความดื้อรั้นยังคงก้องอยู่ในโสตประสาท

         หลี่ซานไม่เคยสนใจโลกภายนอก ไม่เคยมีสิ่งใดกระทบกระเทือนจิตใจอันมั่นคงของเขาได้ แต่ชายหนุ่มผู้นั้น... เขากลับทิ้งบางสิ่งไว้ในจิตใต้สำนึกของเขาอย่างไม่อาจห้ามได้

         หลายชั่วยามผ่านไป ภายในห้องพักที่มักถูกใช้เพื่อรักษาศิษย์ที่บาดเจ็บจากการฝึกวิชา ร่างของชายหนุ่มผู้นั้นนอนนิ่งอยู่บนเตียงไม้ พลังปราณบริสุทธิ์ถูกถ่ายเทเข้าร่างโดยหมอประจำสำนักเพื่อขับพิษและรักษาบาดแผลภายนอก

         เมื่อบาดแผลถูกชำระล้างจนสะอาด เผยให้เห็นผิวพรรณที่ขาวละเอียดราวหยกน้ำดี แม้จะผอมซูบไปบ้างจากการอดอยาก แต่เค้าโครงใบหน้านั้นกลับงดงามเกินกว่าบุรุษเพศทั่วไป เส้นผมสีดำขลับที่สยายออกคลอเคลียใบหน้า ทำให้รูปลักษณ์ของเขาดูอ่อนโยนและน่าทะนุถนอมยิ่งนัก แสงจันทร์ที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาอาบไล้เรือนร่าง ทำให้เขาดูราวกับเทพเซียนที่ร่วงหล่นลงมาจากสวรรค์ สั่นสะเทือนจิตใจของผู้ที่พบเห็น

         ทันใดนั้นเอง ดวงตาที่หลับพริ้มมานานก็ค่อยๆ เปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นนัยน์ตาสีเทาหม่นที่ดูลึกลับแต่ชวนให้หลงใหลในคราเดียวกัน ริมฝีปากซีดเผือดขยับเล็กน้อย พึมพำชื่อหนึ่งออกมาเบาๆ “ท่านปรมาจารย์...หลี่ซาน...”