LOGINไรอันและมีญ่าหัวเราะเบาๆ ให้กัน ก่อนที่ทั้งสองจะหยิบแหวนแต่งงานออกมา ค่อยๆ สวมให้กันและกัน เมื่อแหวนบนนิ้วนางข้างซ้ายของทั้งคู่ส่องประกายภายใต้แสงอาทิตย์ ไรอันยิ้มมุมปากเล็กน้อยแล้วก้าวเข้าไปใกล้เจ้าสาวคนสวย มีญ่าเงยหน้ามองเขาด้วยแววตาสั่นระริก แต่ยังไม่ทันที่เธอจะตั้งตัว เขาก็โน้มตัวลงประกบจูบอ่อน
ใครจะเชื่อว่าเธอถูกขอแต่งงานแล้ว… มีญ่านั่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ภายในห้อง ดวงตากลมโตคู่สวยจับจ้องไปยังแหวนเพชรบนนิ้วนางข้างซ้าย ราวกับว่ายังไม่อยากเชื่อว่าสิ่งนี้เป็นของเธอจริงๆ แสงไฟในห้องสะท้อนกับเพชรเม็ดงามจนเป็นประกายระยิบระยับ แต่มันกลับไม่สว่างไสวเท่าความรู้สึกในหัวใจของเธอ เธอถูกขอแต่งงานแล้
ท้องฟ้าในวันนี้สดใสเป็นพิเศษ แสงแดดอบอุ่นแต่ไม่ร้อนจนเกินไป สายลมเอื่อยๆ พัดผ่าน สร้างบรรยากาศรื่นรมย์ให้กับพิธีพระราชทานปริญญาบัตรที่จัดขึ้นอย่างเป็นทางการ มีญ่าอยู่ในชุดครุยเต็มยศ วันนี้เป็นวันที่เธอรอคอยมาโดยตลอด วันที่ความพยายามของเธอสัมฤทธิ์ผล รอยยิ้มสดใสแต่งแต้มบนใบหน้าขณะเธอเดินไปหาครอบครัวท
“ครับ พี่ตั้งใจทำให้มีญ่า” “มีญ่าไม่รู้จะพูดอะไรเลย…” “ไม่ต้องพูดอะไรก็ได้ แค่มีญ่ามีความสุขพี่ก็ดีใจแล้ว” ไรอันดึงเก้าอี้ออกให้แฟนสาวนั่ง ส่วนตัวเองเดินไปดึงเก้าอี้ข้างๆ มีญ่าออกแล้วนั่งลง “ลองชิมดูสิ ฝีมือพี่พอใช้ได้ไหม” มีญ่ายิ้มบางๆ ก่อนจะหยิบมีดขึ้นมาหั่นสเต๊กชิ้นพอดีคำแล้วใช้ส้อมจิ้มเข้าป
บรรยากาศในคอนโดหรูวันนี้ของไรอันแตกต่างไปจากทุกวัน กลิ่นหอมอ่อนๆ ของวานิลลาลอยคลุ้งไปทั่วห้องครัว คุณหมอหนุ่มที่อยู่ในชุดลำลองสบายๆ ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ครัว มือหนากำลังจับตะกร้อมือคนส่วนผสมของแป้งเค้กในอ่างผสมอย่างตั้งใจ “ให้ตายสิ ทำไมมันเหลวแบบนี้วะ…” เขาพึมพำกับตัวเองพลางขมวดคิ้วมองแป้งที่ดูเหมื
มีญ่าเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตาคู่นั้นสะท้อนภาพของเธอเอาไว้ทั้งหมด “คะ?” “อย่ากอดพี่แน่นแบบนี้สิ” “ทำไมล่ะคะ?” เธอย้อนถามอย่างไม่เข้าใจ ไรอันไม่ตอบ แต่ดวงตาคมกริบที่มองเธออยู่กลับทำให้หัวใจของมีญ่ากระตุกวูบ ราวกับถูกดึงดูดให้จมดิ่งลงไปในห้วงอารมณ์บางอย่างที่ร้อนระอุขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว ปลายนิ
ณ ร้านอาหารหรู… เธอมองไปรอบร้านอาหารหรูระดับมิชลินสตาร์ ไม่ใช่ครั้งแรกที่มาทานอาหารหรูแบบนี้ ปกติคาร์เทียร์ชอบพาเธอมาทานอาหารที่ร้านแบบนี้บ่อย ทว่าร้านที่รามิลพาเธอมาวันนี้หรูหราหมาเห่ามาก มองไปทางไหนเห็นแต่ไฮโซทั้งนั้น การแต่งตัวที่ดูดีประดับด้วยแบรนด์เนมเกือบทั้งตัว พอมองกลับมาที่ตัวเอง เสื้อยื
หลังจากทานมื้อค่ำเสร็จ รามิลพาอันดามานั่งดื่มก่อนกลับ ข้อดีของการมีอันดาคือ มีเพื่อนดื่ม มีเพื่อนกินข้าว และมีคนไปไหนมาไหนด้วย เมื่อก่อนเขาใช้ชีวิตคนเดียวจนเคยชิน ตั้งแต่มีอันดาเข้ามารู้สึกว่ามันสนุกกว่าการอยู่คนเดียวเยอะมาก ถึงแม้บางครั้งเธอจะดูน่ารำคาญไปบ้างก็เถอะ… “ปกติคุณดื่มบ่อยไหม” “บ่อย แต
นัยน์ตารามิลดำมืดลงทันทีกับคำพูดของอันดา นอกจากเมาแล้วอ้อนเก่งยังหื่นมากอีกด้วย “ไปเ_็ดต่อที่เพนท์เฮาส์” อีกนิดเดียวก็ถึงเพนท์เฮาส์แล้ว ความจริงอยากทำตรงนี้เลย แต่ไม่อยากเสียเวลา ไปจบที่เพนท์เฮาส์ทีเดียวเลยดีกว่า ••• เพนท์เฮาส์รามิล ปึก… รามิลผลักอันดาใส่ผนังห้องเย็นเฉียบ ส่วนหญิงสาวก็รีบถอดเส
“ทามมายรีบกลับจางคะคุณหมอ~” “จะรีบพาคนเมากลับ” “ครายมาว ไม่มี๊!” เขาก้มมองอันดาที่ถูกอุ้มในท้าเจ้าสาว คนเมาที่ไหนยอมรับความจริงว่าตัวเองกำลังเมา พอมาถึงรถก็วางเธอลงบนเบาะข้างคนขับ จัดการคาดเข็มขัดนิรภัยให้เรียบร้อยแล้วปิดประตู จากนั้นเดินอ้อมไปฝั่งคนขับ พาตัวเองเข้ามานั่งหลังพวงมาลัย เริ่มสตาร์







