LOGINไรอันและมีญ่าหัวเราะเบาๆ ให้กัน ก่อนที่ทั้งสองจะหยิบแหวนแต่งงานออกมา ค่อยๆ สวมให้กันและกัน เมื่อแหวนบนนิ้วนางข้างซ้ายของทั้งคู่ส่องประกายภายใต้แสงอาทิตย์ ไรอันยิ้มมุมปากเล็กน้อยแล้วก้าวเข้าไปใกล้เจ้าสาวคนสวย มีญ่าเงยหน้ามองเขาด้วยแววตาสั่นระริก แต่ยังไม่ทันที่เธอจะตั้งตัว เขาก็โน้มตัวลงประกบจูบอ่อน
ใครจะเชื่อว่าเธอถูกขอแต่งงานแล้ว… มีญ่านั่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ภายในห้อง ดวงตากลมโตคู่สวยจับจ้องไปยังแหวนเพชรบนนิ้วนางข้างซ้าย ราวกับว่ายังไม่อยากเชื่อว่าสิ่งนี้เป็นของเธอจริงๆ แสงไฟในห้องสะท้อนกับเพชรเม็ดงามจนเป็นประกายระยิบระยับ แต่มันกลับไม่สว่างไสวเท่าความรู้สึกในหัวใจของเธอ เธอถูกขอแต่งงานแล้
ท้องฟ้าในวันนี้สดใสเป็นพิเศษ แสงแดดอบอุ่นแต่ไม่ร้อนจนเกินไป สายลมเอื่อยๆ พัดผ่าน สร้างบรรยากาศรื่นรมย์ให้กับพิธีพระราชทานปริญญาบัตรที่จัดขึ้นอย่างเป็นทางการ มีญ่าอยู่ในชุดครุยเต็มยศ วันนี้เป็นวันที่เธอรอคอยมาโดยตลอด วันที่ความพยายามของเธอสัมฤทธิ์ผล รอยยิ้มสดใสแต่งแต้มบนใบหน้าขณะเธอเดินไปหาครอบครัวท
“ครับ พี่ตั้งใจทำให้มีญ่า” “มีญ่าไม่รู้จะพูดอะไรเลย…” “ไม่ต้องพูดอะไรก็ได้ แค่มีญ่ามีความสุขพี่ก็ดีใจแล้ว” ไรอันดึงเก้าอี้ออกให้แฟนสาวนั่ง ส่วนตัวเองเดินไปดึงเก้าอี้ข้างๆ มีญ่าออกแล้วนั่งลง “ลองชิมดูสิ ฝีมือพี่พอใช้ได้ไหม” มีญ่ายิ้มบางๆ ก่อนจะหยิบมีดขึ้นมาหั่นสเต๊กชิ้นพอดีคำแล้วใช้ส้อมจิ้มเข้าป
บรรยากาศในคอนโดหรูวันนี้ของไรอันแตกต่างไปจากทุกวัน กลิ่นหอมอ่อนๆ ของวานิลลาลอยคลุ้งไปทั่วห้องครัว คุณหมอหนุ่มที่อยู่ในชุดลำลองสบายๆ ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ครัว มือหนากำลังจับตะกร้อมือคนส่วนผสมของแป้งเค้กในอ่างผสมอย่างตั้งใจ “ให้ตายสิ ทำไมมันเหลวแบบนี้วะ…” เขาพึมพำกับตัวเองพลางขมวดคิ้วมองแป้งที่ดูเหมื
มีญ่าเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตาคู่นั้นสะท้อนภาพของเธอเอาไว้ทั้งหมด “คะ?” “อย่ากอดพี่แน่นแบบนี้สิ” “ทำไมล่ะคะ?” เธอย้อนถามอย่างไม่เข้าใจ ไรอันไม่ตอบ แต่ดวงตาคมกริบที่มองเธออยู่กลับทำให้หัวใจของมีญ่ากระตุกวูบ ราวกับถูกดึงดูดให้จมดิ่งลงไปในห้วงอารมณ์บางอย่างที่ร้อนระอุขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว ปลายนิ
‘ผู้ชายคนนั้นไม่ใช่คนดี’ ‘…’ ‘ความจริงแล้ว…เขาคือเจ้าหนี้ของป้า’ เธออึ้งจนพูดอะไรไม่ออกกับสิ่งที่ได้ยินจากป้ากุล หูทั้งสองอื้อจนแทบไม่ได้ยินอะไร คาดไม่ถึงว่าสิ่งที่ได้ยินเมื่อครู่คือเรื่องจริง รามิล คือ เจ้าหนี้ของป้ากุล รามิล คือ คนที่ช่วยจ่ายหนี้ทั้งหมด คนเดียวกันแต่หน้าที่ต่างกัน ใช่เขาจริง
ณ ห้องพักส่วนตัวของรามิล “อึก! อ๊าา” รามิลมองใบหน้าสวยหวานทรมานด้วยความกระสัน เธอโยกตัวขึ้นลงอย่างชำนาญ “อ๊า สะ…เสียวจัง” เธอมองมือลงไหล่แกร่งพร้อมกับสบตากับเขาไปด้วย สายตาคู่นั้นพร้อมกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว ทว่าในขณะเดียวกันมันก็เต็มไปด้วยเสน่ห์ดึงดูดให้ชวนมอง เธอชอบเวลาสายตาตอนนี้ของรามิล ดูเห
“…” “ฉันชอบเงิน แต่บางทีก็อยากให้คุณมองฉันเหมือนเพื่อนคนนึง แค่เอ่ยปากชวน ไม่ต้องจ้างด้วยเงิน” บางครั้งเธอต้องการแค่นั้นจริงๆ “ครั้งหน้าคุณทำแบบนั้นได้ไหม” “อืม” เธอเผยยิ้มออกมา “ถามอะไรเธอหน่อย” “คะ?” “ผู้หญิงทุกคนที่ฉันเข้าหาหรือเข้าหาฉัน ต่างชอบฉันและยอมฉันหมดทุกคน แต่เธอกลับสวนทาง ฉันอย
เธอรู้สึกอึดอัดจนอยากพาตัวเองออกไปจากตรงนี้ เหมือนรามิลรู้ว่าเธออึดอัด เขาเลยเลื่อนมือมากุมมือของเธอเอาไว้ ไออุ่นจากฝ่ามือหนาช่วยทำให้เธอผ่อนคลาย “อันรู้ดีค่ะว่าตัวเองไม่เหมาะสมกับเขา ต่อให้คุณไม่พูดอันก็รู้ตัวดีค่ะ อันเข้าใจนะคะว่าพวกคุณอยากให้รามิลได้เจอผู้หญิงที่คู่ควร อันอาจจะไม่ได้เกิดในครอบคร
![นรสิงห์ [มาเฟียร้ายรัก]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)






