บทที่ 6 พันธมิตร

สายลมยามค่ำพัดผ่านตรอกแคบจนชายเสื้อคลุมสีดำของมู่เฉินอวี้พลิ้วไหว

กลิ่นคาวเลือดยังคงอบอวลอยู่ในอากาศ ศพของมือสังหารสองรายนอนแน่นิ่งอยู่ไม่ไกล ส่วนรอยเลือดบนพื้นหินทอดเป็นทางยาวไปจนถึงปากตรอก

ไป๋หลิงเยว่ยืนนิ่งอยู่ใต้เสื้อคลุมขององค์รัชทายาท ผืนผ้าสีดำยังอุ่นอยู่จากไอร่างของเจ้าของ

นางก้มมองมันเพียงชั่วครู่ ก่อนค่อย ๆ ยกมือถอดออก

"ฝ่าบาท..."

นางยื่นเสื้อคลุมคืนด้วยกิริยาสุภาพ

"หม่อมฉันไม่เป็นไรแล้ว"

มู่เฉินอวี้ไม่ได้รับเสื้อคลุมกลับทันที สายตาคมเข้มกวาดมองบาดแผลที่ต้นแขนของนาง เลือดแม้จะหยุดไหลแล้ว แต่รอยเฉือนยังลึกพอสมควร

"เจ้าคิดว่าบาดแผลเช่นนี้เรียกว่าไม่เป็นไรหรือ"

น้ำเสียงเรียบเฉยดังเช่นเคย แต่ครั้งนี้ ไป๋หลิงเยว่กลับสัมผัสได้ถึงความไม่พอใจที่ซ่อนอยู่ภายใต้คำพูด

นางหลุบตาลง

"เป็นเพียงแผลเล็กน้อย"

"หากดาบเอียงเข้ามาอีกเพียงครึ่งชุ่น"

มู่เฉินอวี้กล่าวแทรก

"วันนี้เจ้าคงไม่มีโอกาสยืนพูดกับข้า"

หญิงสาวเงียบไป ประโยคนั้นทำให้นางนึกถึงลานประหารในชาติที่แล้ว หากวันนั้น...เขามาทันเพียงครึ่งก้าว ทุกอย่างคงไม่จบลงเช่นนั้น นางรีบสลัดความคิดนั้นออกจากหัว ไม่ได้...ชาตินี้นางไม่ควรปล่อยให้ความรู้สึกในอดีตมามีอิทธิพลอีก นางยังมีเรื่องสำคัญกว่าการคิดถึงความสัมพันธ์ระหว่างคนทั้งสอง

มู่เฉินอวี้ก้มลงหยิบลูกธนูที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาอีกครั้ง เขาหมุนลูกธนูในมือช้า ๆ ตรงปลายด้ามมีตราสลักรูปดอกเหมยห้ากลีบอย่างประณีต

"เจ้ารู้จักสัญลักษณ์นี้หรือไม่"

ไป๋หลิงเยว่ชะงัก คำถามนี้...นางไม่รู้จะตอบอย่างไร หากบอกว่ารู้มากเกินไป ย่อมทำให้เขาสงสัย แต่หากปฏิเสธ...อาจทำให้เสียโอกาสร่วมมือ หญิงสาวจึงเลือกตอบอย่างระมัดระวัง

"หม่อมฉันเพิ่งพบมันไม่นานนี้"

"มันปรากฏอยู่หลายแห่ง ทั้งที่เกิดเหตุ...บนร่างของมือสังหาร...รวมถึงก่อนสิ้นใจ..."

"อวี้หลานก็พูดคำว่าดอกเหมย"

ดวงตาของมู่เฉินอวี้หรี่ลง

"เจ้าคิดว่าเป็นชื่อคน หรือองค์กร"

"หม่อมฉันยังไม่แน่ใจ"

นางตอบตามตรง

"แต่เชื่อว่า...คนที่อยู่เบื้องหลังคดีวางยาพิษฮ่องเต้ ต้องเกี่ยวข้องกับดอกเหมย"

มู่เฉินอวี้ไม่ตอบทันที เขาหันไปมองศพมือสังหารก่อนย่อตัวลงเปิดแขนเสื้อของอีกฝ่าย ตราดอกเหมยสีดำยังปรากฏชัดบนต้นแขน แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาเขากลับเป็นแผลเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวที่ข้อมือ

"โม่เฟิง"

องครักษ์หนุ่มที่เพิ่งนำกำลังตามมาสมทบรีบคุกเข่าลง

"พ่ะย่ะค่ะ"

"ตรวจสอบ ว่าคนของสำนักใดใช้สัญลักษณ์นี้ รวมถึงตามหาที่มาของแผลเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว"

"รับบัญชา"

โม่เฟิงรีบพาคนเก็บศพและตรวจพื้นที่ทันที เหลือเพียงมู่เฉินอวี้กับไป๋หลิงเยว่ที่ยืนอยู่เงียบ ๆ

สายลมพัดผ่านระหว่างคนทั้งสอง ความเงียบยืดยาวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนองค์รัชทายาทจะเอ่ยขึ้นช้า ๆ

"ไป๋หลิงเยว่"

หญิงสาวเงยหน้าขึ้น

"เจ้ากำลังสืบคดีนี้"

ไม่ใช่คำถาม แต่เป็นประโยคบอกเล่า นางเม้มริมฝีปาก

"หม่อมฉัน..."

"ไม่จำเป็นต้องปฏิเสธ"

เขาเอ่ยต่ออย่างสงบนิ่ง

"เจ้าตามหาขันทีหลี่"

"ไปคลังโอสถ"

"ตรวจหอจดหมายเหตุ และวันนี้ยังมาที่เกิดเหตุของอวี้หลาน"

ทุกคำที่เขาพูด ทำให้หัวใจของไป๋หลิงเยว่ค่อย ๆ จมดิ่ง เขารู้...เขารู้ทุกอย่าง แสดงว่า...เขาให้คนติดตามนางมาตลอด หญิงสาวสูดหายใจลึก

"เช่นนั้น ฝ่าบาทคิดจะจับหม่อมฉันหรือ"

คำถามนั้นทำให้มู่เฉินอวี้มองนางนิ่ง

ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"ไม่ ข้าจะช่วยเจ้า"

ไป๋หลิงเยว่เบิกตากว้าง คำตอบนั้นเหนือความคาดหมาย มู่เฉินอวี้เดินเข้ามาหยุดตรงหน้า ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองเหลือเพียงก้าวเดียว ดวงตาสีดำสนิทของเขาจ้องมองนางตรง ๆ

"เจ้าสืบความจริง"

"ส่วนข้า..."

เขากำลูกธนูดอกเหมยในมือแน่น

น้ำเสียงเย็นเฉียบจนแม้แต่สายลมยังดูเหมือนหยุดพัด

"...จะกำจัดทุกคนที่คิดแตะต้องเจ้า"

หัวใจของไป๋หลิงเยว่สั่นไหวอย่างไม่อาจควบคุม ประโยคเดียวกันนี้...นางไม่เคยได้ยินในชาติที่แล้ว หรือบางที...ชาตินี้ ทุกอย่างอาจกำลังเปลี่ยนไปจริง ๆ

แสงอรุณของวันใหม่ค่อย ๆ สาดผ่านหน้าต่างไม้ฉลุลายภายในสำนักโอสถหลวง

กลิ่นสมุนไพรแห้งนับร้อยชนิดอบอวลไปทั่วห้องตรวจยา เสียงครกหินตำสมุนไพรดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ขณะที่หมอหลวงและศิษย์ฝึกหัดต่างทำงานของตนเองตามปกติ

หากแต่ภายในห้องปรุงยาชั้นในสุด...กลับมีเพียงคนสองคนเท่านั้น ไป๋หลิงเยว่ค่อย ๆ วางถาดไม้ลงบนโต๊ะ

ภายในประกอบด้วยถ้วยพระโอสถจำลอง เศษผงยาที่เก็บได้จากจุดเกิดเหตุ เส้นใยผ้าจากมือสังหาร และลูกธนูที่มู่เฉินอวี้นำมาเมื่อคืน

มู่เฉินอวี้ยืนกอดอกอยู่ข้างหน้าต่าง

แม้จะสวมอาภรณ์ธรรมดาสีครามเข้มเพื่ออำพรางฐานะ แต่บุคลิกสูงสง่าของเขาก็ยังโดดเด่นจนยากจะมองเป็นคนทั่วไป หญิงสาวหยิบเข็มเงินขึ้นมา จุ่มลงในผงยาทีละชนิด ไม่นาน สีของเข็มก็เปลี่ยนเป็นเทาหม่น

"เป็นอย่างไร" มู่เฉินอวี้เอ่ยถาม

ไป๋หลิงเยว่ไม่รีบตอบ

นางหยิบผงยาอีกชนิดขึ้นมาผสมในอัตราส่วนต่างกัน ก่อนใช้เข็มเล่มใหม่ตรวจซ้ำ ครั้งนี้ปลายเข็มเปลี่ยนเป็นสีดำเข้มทันที หญิงสาวค่อย ๆ ถอนหายใจ

"ไม่ผิดจริง ๆ พิษชนิดเดียวกัน"

มู่เฉินอวี้เดินเข้ามาใกล้

"หมายความว่าอย่างไร"

ไป๋หลิงเยว่ใช้นิ้วแตะสมุนไพรสามชนิดที่วางเรียงอยู่

"พิษที่อยู่ในร่างอวี้หลาน...พิษในขันทีหลี่ รวมถึงสารตกค้างบนปลายลูกธนู"

"ล้วนเกิดจากตำรับเดียวกัน"

มู่เฉินอวี้หรี่ตาลง

"คนคนเดียวกันลงมือ หรืออย่างน้อย..."

หญิงสาวส่ายหน้าเบา ๆ

"ก็เป็นคนในสำนักเดียวกัน"

นางหยิบตำราเก่าเล่มหนึ่งขึ้นมาเปิด หน้ากระดาษเต็มไปด้วยภาพวาดสมุนไพรนานาชนิด พร้อมคำอธิบายละเอียด ปลายนิ้วเรียวหยุดอยู่ที่ภาพต้นไม้สีแดงอมม่วง

"นี่คือ...หญ้าหงซา"

มู่เฉินอวี้พยักหน้า

"เจ้าพบมันมาก่อน"

"ใช่"

นางตอบพลางพลิกหน้าถัดไป

"แต่ตำรับพิษนี้...ใช้หญ้าหงซาเพียงอย่างเดียวไม่ได้"

"ต้องมีสมุนไพรอีกชนิดเป็นตัวเร่ง"

มู่เฉินอวี้ก้มมองตำรา

"สมุนไพรชนิดใด"

หญิงสาวเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยช้า ๆ

"ยังหาไม่พบ แต่เชื่อว่า...เป็นสมุนไพรที่พบได้ยากมาก"

ขณะนั้นเอง

เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง โม่เฟิงก้าวเข้ามาพร้อมม้วนเอกสารหลายฉบับ

"ถวายบังคมองค์รัชทายาท"

"พูดมา"

องครักษ์หนุ่มคลี่เอกสารออกบนโต๊ะ

"กระหม่อมตรวจสอบศพมือสังหารแล้ว ทั้งสี่คนไม่มีประวัติอยู่ในทะเบียนราษฎร์"

"เหมือนไม่เคยมีตัวตน"

ไป๋หลิงเยว่ขมวดคิ้ว

"แล้วรอยแผลเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว"

โม่เฟิงพยักหน้า

"พบข้อมูลเพียงเล็กน้อย"

"เมื่อยี่สิบปีก่อน...เคยมีหน่วยลับกลุ่มหนึ่งใช้เครื่องหมายนี้ แต่ถูกสั่งยุบไปนานแล้ว"

มู่เฉินอวี้ถามทันที

"ผู้ใดเป็นผู้ก่อตั้ง"

โม่เฟิงลังเล ก่อนตอบเสียงเบา

"ขึ้นตรงต่อราชสำนักโดยตรง"

"ผู้มีอำนาจเรียกใช้..."

...มีเพียงฮ่องเต้กับฮองเฮา"

บรรยากาศภายในห้องเงียบลงทันที ไป๋หลิงเยว่สบตามู่เฉินอวี้เพียงชั่วครู่ ต่างฝ่ายต่างเข้าใจว่า เรื่องนี้...เริ่มโยงไปถึงบุคคลระดับสูงแล้ว

มู่เฉินอวี้ใช้ปลายนิ้วเคาะโต๊ะเบา ๆ เขาไม่เชื่อว่าฮองเฮาจะลงมือด้วยพระองค์เอง แต่หากมีผู้ใดอาศัยพระนามของฮองเฮา...สถานการณ์ก็ยิ่งอันตรายกว่าเดิม

"อีกเรื่องหนึ่ง"

โม่เฟิงหยิบถุงผ้าขนาดเล็กออกมา

"กระหม่อมพบสิ่งนี้ในแขนเสื้อของมือสังหาร"

ไป๋หลิงเยว่รับถุงผ้ามาเปิด ภายในมีเศษใบไม้แห้งสีเขียวเข้มเพียงสองใบ ทันทีที่ได้กลิ่นนางก็รีบหยิบเข็มเงินขึ้นมาตรวจปลายเข็มเปลี่ยนเป็นสีทองอ่อน หญิงสาวเบิกตากว้าง

"เป็นไปไม่ได้..."

"เจ้ารู้จักหรือ" มู่เฉินอวี้ถาม

ไป๋หลิงเยว่พยักหน้าช้า ๆ

"นี่ไม่ใช่สมุนไพรที่หมอทั่วไปจะมี"

นางค่อย ๆ วางใบไม้ลงบนผ้าขาว ก่อนเปิดตำราอีกเล่มอย่างรวดเร็วพลิกผ่านหน้ากระดาษทีละหน้า จนกระทั่งหยุดลง ภาพวาดบนหน้ากระดาษเป็นต้นไม้ใบเรียวยาวสีเขียวอมเงิน ใต้ภาพมีตัวอักษรเขียนไว้ว่า "หลิงเซียงเยี่ย" หญิงสาวสูดลมหายใจลึก

"พบแล้ว..."

มู่เฉินอวี้ก้มมองตำรา

"สมุนไพรชนิดนี้มีสรรพคุณอย่างไร"

ไป๋หลิงเยว่เงยหน้าขึ้นช้า ๆ สีหน้าของนางเคร่งเครียดกว่าครั้งใด

"มันเป็นตัวเร่งพิษ เมื่อผสมกับหญ้าหงซา...จะกลายเป็นพิษที่แทบตรวจไม่พบ"

โม่เฟิงเบิกตากว้าง

"เช่นนั้นก็หมายความว่า..."

หญิงสาวพยักหน้า

"ใช่"

"นี่คือสมุนไพรชิ้นสุดท้ายที่หายไปจากตำรับพิษ"

มู่เฉินอวี้ถามต่อทันที

"หาซื้อได้จากที่ใด"

ไป๋หลิงเยว่ค่อย ๆ ปิดตำราลง ก่อนเอ่ยประโยคที่ทำให้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ

"สมุนไพรชนิดนี้...ไม่มีจำหน่ายภายนอก"

"ทั่วทั้งแคว้นต้าเซิ่ง...มีเพียงสถานที่เดียวที่เพาะปลูกได้"

นางหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวชัดถ้อยชัดคำ

"สวนสมุนไพรหลวง..."

"...ที่ใช้สำหรับราชวงศ์เท่านั้น"

ภายในห้องปรุงโอสถเงียบงันจนได้ยินเพียงเสียงเปลวเทียนลุกไหม้ คำพูดของไป๋หลิงเยว่ยังคงก้องอยู่ในอากาศ "สวนสมุนไพรหลวง...ที่ใช้สำหรับราชวงศ์เท่านั้น" มู่เฉินอวี้ค่อย ๆ ยกสายตาขึ้นมองหญิงสาว

"เจ้ามั่นใจหรือ"

ไป๋หลิงเยว่พยักหน้าช้า ๆ

"หม่อมฉันเคยเห็นสมุนไพรชนิดนี้เพียงครั้งเดียว"

"เมื่อยังเด็ก บิดาเคยพาเข้าไปในสวนสมุนไพรหลวง"

"ตอนนั้นพระองค์ทรงรับสั่งให้สำนักโอสถทดลองปลูกสมุนไพรหายากหลายชนิด"

นางใช้นิ้วแตะภาพในตำราเบา ๆ

"หลิงเซียงเยี่ยเป็นสมุนไพรที่บอบบางมาก"

"ต้องใช้น้ำจากธารบนภูเขาและดินชนิดพิเศษ หากนำออกมาปลูกภายนอกจะเหี่ยวเฉาภายในไม่กี่วัน"

มู่เฉินอวี้ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

"หากเช่นนั้น..."

"ผู้ที่นำสมุนไพรออกมาได้ ย่อมไม่ใช่คนธรรมดา"

"ใช่"

ไป๋หลิงเยว่ตอบหนักแน่น

"อย่างน้อยก็ต้องมีสิทธิ์เข้าออกสวนสมุนไพรหลวง"

โม่เฟิงที่ยืนฟังอยู่ด้านข้างขมวดคิ้ว

"แต่ผู้ที่ได้รับอนุญาตให้เข้าออกมีไม่มาก"

"ฮ่องเต้"

"ฮองเฮา เชื้อพระวงศ์บางพระองค์"

"หมอหลวงชั้นผู้ใหญ่ รวมถึงขันทีและองครักษ์ที่ได้รับมอบหมาย"

ทุกคนต่างตกอยู่ในความเงียบ ยิ่งสืบ...วงผู้ต้องสงสัยกลับยิ่งแคบลง แต่ทุกคนที่เหลืออยู่ ล้วนเป็นบุคคลที่มีอำนาจทั้งสิ้น มู่เฉินอวี้เดินไปยืนหน้าต่าง พลางทอดสายตามองท้องฟ้าที่เริ่มมืดครึ้ม

"คนที่อยู่เบื้องหลัง...กำลังใช้ราชสำนักเป็นเกราะกำบัง"

น้ำเสียงของเขาเย็นเฉียบ

"และกำลังมั่นใจว่าจะไม่มีผู้ใดแตะต้องได้"

ไป๋หลิงเยว่กำตำราในมือแน่น ความทรงจำในชาติที่แล้วค่อย ๆ ผุดขึ้นอีกครั้งตอนที่นางถูกนำตัวขึ้นศาล หลักฐานทุกชิ้นล้วนถูกเตรียมไว้อย่างสมบูรณ์ ไม่มีช่องโหว่แม้แต่น้อย หากคนร้ายไม่มีอำนาจมากพอ... ย่อมไม่มีทางจัดฉากได้แนบเนียนถึงเพียงนั้น นางค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น

"ฝ่าบาท"

"หากต้องการนำสมุนไพรออกจากสวนหลวง จำเป็นต้องมีบันทึกการเบิกหรือไม่"

มู่เฉินอวี้หันกลับมามอง

"ตามระเบียบ ต้องมี"

"แต่หากผู้มีอำนาจเป็นผู้สั่งเอง ก็สามารถนำออกได้โดยไม่ต้องลงทะเบียน"

หญิงสาวเม้มริมฝีปากนั่นหมายความว่า...หากผู้ร้ายเป็นคนระดับสูงจริง เอกสารเพียงอย่างเดียวอาจเอาผิดไม่ได้

โม่เฟิงก้าวเข้ามาอีกก้าว

"องค์รัชทายาท"

"กระหม่อมขอเข้าไปตรวจสวนสมุนไพรหลวงคืนนี้"

มู่เฉินอวี้ส่ายหน้า

"ไม่ได้ หากคนร้ายอยู่ในวัง การส่งคนเข้าไปตอนนี้ จะทำให้พวกมันไหวตัว"

เขาหันไปมองไป๋หลิงเยว่ ดวงตาคมสงบนิ่ง แต่แฝงด้วยความเด็ดขาด

"เราจะเปลี่ยนวิธี"

หญิงสาวเลิกคิ้วน้อย ๆ

"เปลี่ยนอย่างไร"

มู่เฉินอวี้ยกแผนที่พระราชวังที่แขวนอยู่บนผนังลงมา เขาใช้นิ้วชี้ไปยังตำแหน่งของสวนสมุนไพรหลวง จากนั้นลากเส้นไปยังสำนักโอสถ ต่อด้วยตำหนักฮองเฮา สุดท้ายหยุดที่ห้องเครื่องยา

"หากคนร้ายต้องใช้สมุนไพรชนิดนี้เป็นประจำ"

"ย่อมต้องมีเส้นทางขนส่ง ไม่ว่าจะปกปิดดีเพียงใด..."

"ก็ต้องเหลือร่องรอย"

ไป๋หลิงเยว่พยักหน้า นางเข้าใจทันที คนหนึ่งตามหาต้นทางของสมุนไพรอีกคนตรวจสอบปลายทางของพิษ หากข้อมูลทั้งสองด้านมาบรรจบกัน...ย่อมสามารถระบุตัวคนร้ายได้ หญิงสาวยื่นมือออกไปบนแผนที่ ปลายนิ้วหยุดตรงตำแหน่งห้องเครื่องยา

"หม่อมฉันจะตรวจสอบตำรับโอสถทั้งหมด"

"ดูว่ามีตำรับใดที่สามารถใช้หลิงเซียงเยี่ยได้โดยไม่เป็นที่สงสัย"

มู่เฉินอวี้พยักหน้า

"ส่วนข้า..."

เขาใช้ปลายนิ้วแตะตำแหน่งสวนสมุนไพรหลวง

"จะตามหาคนที่สามารถเข้าออกที่นี่ได้ทุกคน"

ทั้งสองสบตากัน เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่นางย้อนเวลากลับมา ที่สายตาของทั้งคู่ไม่ได้เต็มไปด้วยความระแวง แต่เป็นความเข้าใจ และเป้าหมายเดียวกัน โม่เฟิงมองทั้งสองคน ก่อนถอนหายใจอย่างโล่งอก

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา องค์รัชทายาทไม่เคยเปิดใจร่วมมือกับผู้ใดเช่นนี้ ขณะที่ไป๋หลิงเยว่ก็ไม่เคยยอมให้ผู้ใดเข้ามาแบกรับภาระของตน

แต่วันนี้...คนทั้งสองกลับยืนอยู่ข้างกันอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับควรเป็นเช่นนี้มาตั้งแต่แรก

ทันใดนั้นเอง เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรีบร้อน

ปัง! ปัง!

ศิษย์ฝึกหัดคนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามา ใบหน้าซีดเผือด

"ท่านอาจารย์!"

"เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!"

ทุกคนหันไปมองพร้อมกัน

"เกิดอะไรขึ้น"

เด็กหนุ่มหอบหายใจ ก่อนตอบเสียงสั่น

"สวนสมุนไพรหลวง...มีคนลอบวางเพลิง!"

คำพูดนั้นทำให้สีหน้าของมู่เฉินอวี้และไป๋หลิงเยว่เปลี่ยนไปพร้อมกัน สวนสมุนไพรหลวง...สถานที่เดียวที่ปลูกหลิงเซียงเยี่ยกำลังถูกเผา หากไฟไหม้สำเร็จ...หลักฐานทั้งหมดเกี่ยวกับสมุนไพรหายากจะหายไปในพริบตา

มู่เฉินอวี้คว้าดาบประจำตัวขึ้นทันที

"โม่เฟิง...นำคนไปกับข้า"

"รับบัญชา!"

ไป๋หลิงเยว่หยิบกล่องเข็มเงินและถุงยาขึ้นสะพายบ่า

"หม่อมฉันจะไปด้วย"

มู่เฉินอวี้หันมามอง

"อันตราย"

หญิงสาวสบตาเขาโดยไม่หลบ

"คนที่รู้จักสมุนไพรดีที่สุด...คือหม่อมฉัน"

บุรุษหนุ่มเงียบไปเพียงครู่เดียว ก่อนพยักหน้ารับ

"เช่นนั้น...ไปด้วยกัน"

ทั้งสองก้าวออกจากห้องพร้อมกันไม่มีใครรู้ว่าเปลวเพลิงที่กำลังลุกไหม้อยู่ในสวนสมุนไพรหลวงนั้น...เกิดจากความบังเอิญหรือเป็นความพยายามครั้งใหม่ของศัตรู เพื่อทำลายหลักฐานทุกชิ้นก่อนที่ความจริงจะถูกเปิดเผย