บทที่ 7 หัวใจที่เริ่มเปิด

สายฝนกระหน่ำลงมาราวกับฟ้ารั่ว

หยาดน้ำเม็ดใหญ่ตกกระทบพื้นป่าเกิดเสียงดังไม่ขาดสาย ลมหนาวพัดยอดสนสูงไหวเอนจนกิ่งไม้เสียดสีกันเป็นจังหวะน่าหวาดหวั่น

เสียงฝีเท้าม้าดังฝ่าความมืด มู่เฉินอวี้กระชับบังเหียน พลางหันกลับมามองด้านหลัง แสงคบเพลิงของผู้ไล่ล่าค่อย ๆ เลือนหายไปตามม่านฝน

"ตามมาแล้วหรือไม่" ไป๋หลิงเยว่ซึ่งนั่งซ้อนอยู่ด้านหลังเอ่ยถาม แม้น้ำเสียงจะพยายามนิ่ง แต่ลมหายใจกลับเริ่มไม่สม่ำเสมอ นางเผลอยกมือกดหัวไหล่ซ้าย

บาดแผลจากลูกธนูเมื่อคืน แม้จะรักษาเบื้องต้นแล้ว แต่หลังควบม้าติดต่อกันหลายชั่วยาม เลือดก็เริ่มซึมผ่านผ้าพันแผลอีกครั้ง มู่เฉินอวี้สังเกตเห็นทันที

"เจ้าบาดเจ็บ"

"เพียงแผลเล็กน้อย"

"เจ้ายังจะโกหกข้าอีกหรือ"

น้ำเสียงเรียบเฉยของเขา ทำให้ไป๋หลิงเยว่เม้มริมฝีปาก ก่อนจะทันได้ตอบ มู่เฉินอวี้ก็ดึงบังเหียนเปลี่ยนทิศทาง ม้าศึกวิ่งเลี้ยวเข้าไปตามทางแคบที่เต็มไปด้วยต้นไผ่หนาทึบ

ไม่นานนัก...เรือนไม้หลังเล็กก็ปรากฏขึ้นท่ามกลางสายฝน หลังคามุงจากเก่า ๆ ถูกเถาวัลย์ปกคลุมจนแทบมองไม่เห็น หากไม่รู้มาก่อน ย่อมไม่มีผู้ใดคิดว่าที่นี่เคยมีคนอาศัยอยู่

"ลงมา"

มู่เฉินอวี้กระโดดลงจากหลังม้าก่อน แล้วหันมายื่นมือให้ ไป๋หลิงเยว่ลังเลเพียงครู่เดียว ก่อนจะวางมือเรียวลงบนฝ่ามือของเขา ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกัน นางก็รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นจากมือของบุรุษตรงหน้า อบอุ่น...และมั่นคงกว่าที่เคยคิด แต่นางรีบถอนมือกลับแทบจะทันที ราวกับหวาดกลัวว่าหัวใจของตนเองจะหวั่นไหว

มู่เฉินอวี้ไม่ได้กล่าวสิ่งใด เพียงผลักประตูไม้ที่ขึ้นสนิมส่งเสียงออดแอด ก่อนก้าวเข้าไปสำรวจด้านใน เรือนหลังนี้แม้จะเก่า แต่กลับสะอาดผิดคาด มีโต๊ะไม้ เตียงไม้สองหลัง เตาไฟ และเครื่องใช้จำเป็นวางไว้อย่างเป็นระเบียบ ไป๋หลิงเยว่มองไปรอบห้องอย่างแปลกใจ

"ที่นี่คือ...เรือนพักลับ"

มู่เฉินอวี้ตอบสั้น ๆ

"เมื่อครั้งข้าออกตรวจหัวเมือง มักใช้เป็นที่พัก"

เขาจุดตะเกียงน้ำมัน ก่อนก่อไฟในเตา เปลวไฟสีส้มค่อย ๆ ลุกขึ้น ขับไล่ความหนาวเย็นภายในเรือน

"นั่งลง"

เขาหันมาหานาง "ข้าจะดูแผลให้"

ไป๋หลิงเยว่รีบส่ายหน้า "หม่อมฉันทำเองได้"

มู่เฉินอวี้มองนางนิ่ง

"เจ้าเป็นหมอ แต่วันนี้...เจ้าเป็นคนไข้"

คำพูดเรียบง่ายนั้นทำให้หญิงสาวเงียบไป สุดท้ายนางจึงค่อย ๆ นั่งลงข้างเตาไฟ มู่เฉินอวี้เปิดกล่องยาอย่างคล่องแคล่ว ราวกับคุ้นเคยกับการรักษาบาดแผลเป็นอย่างดี เขาค่อย ๆ คลายผ้าพันแผลออก เมื่อเห็นรอยแผลที่บวมแดง คิ้วเข้มก็ขมวดเข้าหากันทันที

"อักเสบแล้ว"

ไป๋หลิงเยว่เหลือบมองเพียงครู่

"เพราะฝน"

"ไม่เป็นไร"

"เจ้ายังจะพูดว่าไม่เป็นไรอีก"

มู่เฉินอวี้ถอนหายใจเบา ๆ เขาชุบผ้าสะอาดกับน้ำอุ่น ก่อนเช็ดคราบเลือดรอบบาดแผลอย่างระมัดระวัง ปลายนิ้วของเขาแตะผิวกายนางเพียงแผ่วเบา แต่กลับอ่อนโยนเกินกว่าที่ไป๋หลิงเยว่เคยจินตนาการ นางลอบมองใบหน้าของเขา บุรุษผู้ได้รับการกล่าวขานว่าเย็นชาไร้หัวใจ กำลังก้มหน้าตั้งใจทำแผลให้นางอย่างเงียบ ๆ ทุกการเคลื่อนไหวมั่นคง ทุกสัมผัสเต็มไปด้วยความระมัดระวัง ราวกับเกรงว่านางจะเจ็บ ภาพตรงหน้าค่อย ๆ ซ้อนทับกับความทรงจำในชาติที่แล้ว

คืนก่อนถูกประหาร...นางจำได้ว่ามีคนส่งยาเข้าคุกมาให้ ตอนนั้นนางคิดว่าเป็นความเมตตาจากหมอหลวง แต่ตอนนี้...หัวใจของนางกลับเกิดคำถามขึ้นมา หรือแท้จริงแล้ว...คนที่ส่งยานั้น จะเป็นเขา

"เจ็บหรือ" เสียงทุ้มดังขึ้น

ไป๋หลิงเยว่สะดุ้งจากภวังค์ "มะ...ไม่"

มู่เฉินอวี้เงยหน้าขึ้นมอง สายตาทั้งสองประสานกัน เปลวไฟในเตาสะท้อนอยู่ในดวงตาสีดำของเขา อบอุ่นจนผิดกับบุคลิกเย็นชาที่ผู้คนรู้จัก เขาพันผ้าพันแผลเสร็จ ก่อนผูกปมอย่างเรียบร้อย

"พักสองวัน แผลจะดีขึ้น"

หญิงสาวก้มมองผ้าพันแผล เรียบร้อยเสียจนแทบไม่ต่างจากฝีมือหมอหลวง

"ฝ่าบาท..."

นางเอ่ยเบา ๆ

"เหตุใดท่านจึงทำแผลเก่งเช่นนี้"

มู่เฉินอวี้ยิ้มบาง ๆ เป็นรอยยิ้มที่แทบมองไม่เห็น

"สนามรบ สอนให้ข้ารักษาชีวิตคนของตัวเอง"

เขาลุกขึ้นเติมฟืนในเตาไฟ เปลวเพลิงลุกโชนขึ้นอีกครั้ง สายฝนด้านนอกยังคงตกหนัก ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดในคืนนี้

เรือนไม้กลางป่าที่เคยเงียบเหงา บัดนี้กลับกลายเป็นสถานที่เพียงแห่งเดียว ที่ทั้งสองสามารถพักหายใจ...จากการไล่ล่าของศัตรูได้ชั่วคราว

เสียงสายฝนยังคงตกกระทบหลังคาเรือนไม้อย่างสม่ำเสมอ เปลวไฟในเตาผิงลุกไหวตามแรงลมที่ลอดผ่านร่องไม้เก่า แสงสีส้มอ่อนสาดทาบใบหน้าของทั้งสองคนให้ดูอ่อนโยนกว่าปกติ

หลังทำแผลเสร็จ มู่เฉินอวี้ลุกขึ้นไปยกหม้อดินใบเล็กที่วางอยู่เหนือเตาไฟ ไม่นาน กลิ่นหอมของน้ำต้มสมุนไพรก็ลอยอบอวลไปทั่วห้อง ไป๋หลิงเยว่เงยมองอย่างแปลกใจ

"ท่านต้มยาเองหรือ"

"อืม"

มู่เฉินอวี้ตอบสั้น ๆ พลางเทน้ำยาลงในถ้วยไม้

"เป็นตำรับสำหรับขับพิษและลดไข้"

เขายื่นถ้วยมาให้นาง

"ดื่มเสีย"

หญิงสาวรับมาไว้ในมือ ไออุ่นจากถ้วยค่อย ๆ ซึมเข้าสู่ปลายนิ้วที่เย็นเฉียบ นางยกขึ้นดมเบา ๆ ก่อนเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ

"ใส่ใบชิงหลัวกับรากเทียนซานด้วย"

มู่เฉินอวี้ยิ้มมุมปาก

"ยังพอชิมออก"

ไป๋หลิงเยว่หัวเราะแผ่วเบา

"หม่อมฉันเป็นหมอ หากชิมไม่ออก คงถูกบิดาตีเสียแล้ว"

เป็นครั้งแรกตั้งแต่รู้จักกันมา...ที่บทสนทนาของทั้งสองไม่ได้เต็มไปด้วยความระแวดระวัง

เพียงประโยคสั้น ๆ กลับทำให้บรรยากาศภายในเรือนผ่อนคลายลงอย่างประหลาด หญิงสาวจิบยาคำหนึ่ง รสขมแล่นผ่านปลายลิ้น ก่อนจะตามมาด้วยรสหวานอ่อน ๆ

"แปลก"

นางพึมพำ

"ตำรับนี้...คล้ายกับตำรับที่บิดาหม่อมฉันใช้"

มู่เฉินอวี้นั่งลงฝั่งตรงข้าม

"อาจารย์ของข้าคือบิดาเจ้า"

ไป๋หลิงเยว่ชะงัก

"อะไรนะ"

บุรุษหนุ่มทอดสายตามองเปลวไฟ

"เมื่อข้ายังเด็ก เคยถูกลอบทำร้ายระหว่างออกล่าสัตว์"

"คนที่ช่วยชีวิตข้าไว้ คือเจ้ากรมไป๋"

หัวใจของไป๋หลิงเยว่เต้นแรง

เรื่องนี้...นางไม่เคยรู้มาก่อน มู่เฉินอวี้เอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเรียบสงบ

"หลังจากนั้น ทุกครั้งที่เจ้ากรมไป๋เข้าวัง"

"ข้าจะไปขอเรียนเรื่องการปฐมพยาบาลและสมุนไพร"

"เพราะสนามรบ...ไม่เคยให้เวลารอหมอหลวง"

ไป๋หลิงเยว่ค่อย ๆ ก้มมองถ้วยยาในมือ นางเพิ่งเข้าใจว่าเหตุใดเขาจึงทำแผลได้อย่างชำนาญ ไม่ใช่เพราะเคยชินกับการบาดเจ็บเพียงอย่างเดียว แต่เขาเคยตั้งใจเรียนวิชาเหล่านี้จริง ๆ ความเงียบปกคลุมเรือนไม้อีกครั้ง มีเพียงเสียงไม้แตกดังเปรี๊ยะจากเตาผิง ผ่านไปครู่ใหญ่ ไป๋หลิงเยว่จึงเอ่ยขึ้นเบา ๆ

"ฝ่าบาท...หม่อมฉันถามเรื่องหนึ่งได้หรือไม่"

"ได้"

หญิงสาวสูดลมหายใจลึก "เหตุใด...ท่านจึงช่วยหม่อมฉัน"

มู่เฉินอวี้มองนางนิ่ง คำถามนั้นเรียบง่ายแต่กลับทำให้เขาเงียบไปนาน สุดท้าย เขาจึงลุกขึ้นเดินไปยังหน้าต่าง สายฝนด้านนอกยังคงตกหนักไม่ต่างจากในใจของเขาเมื่อหลายปีก่อน

"เจ้ารู้หรือไม่ ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจ้าเข้าวัง มีคนหมายเอาชีวิตเจ้าแล้ว"

ไป๋หลิงเยว่เบิกตากว้าง

"อะไรนะ"

"ตอนนั้นเจ้ายังเด็ก เจ้าวิ่งเล่นอยู่ในสวนหลวง มีงูพิษเลื้อยเข้ามา"

หญิงสาวพยายามรื้อฟื้นความทรงจำ ภาพเลือนรางภาพหนึ่งผุดขึ้นในหัวนางจำได้เพียงว่ามีองครักษ์คนหนึ่งใช้ดาบฟันงูตาย แล้วทุกคนก็พากันบอกว่าเป็นเรื่องบังเอิญ

มู่เฉินอวี้เอ่ยต่อ

"งูตัวนั้น...ถูกปล่อยมา"

"ข้าให้คนสืบ แต่หาตัวผู้บงการไม่พบ"

หัวใจของไป๋หลิงเยว่ค่อย ๆ หนักอึ้ง หรือว่าการลอบสังหาร...เริ่มต้นตั้งแต่ตอนนั้น

"หลังจากนั้น"

"ข้าจึงให้คนของข้าคอยดูเจ้าอยู่ห่าง ๆ โดยไม่ให้เจ้ารู้"

หญิงสาวนิ่งงัน ความทรงจำหลายอย่างค่อย ๆ ผุดขึ้นมา ครั้งหนึ่งรถม้าของนางเสียหลัก แต่กลับมีคนช่วยดึงม้าไว้ทัน อีกครั้งหนึ่งมีโจรดักปล้นระหว่างเดินทางกลับจวน แต่โจรกลับหนีไปเองก่อนลงมือ รวมถึงหลายเหตุการณ์ที่นางเคยคิดว่าเป็นเพียงโชคดี

แท้จริงแล้ว...ไม่ใช่โชค แต่มีใครบางคนกำลังคอยปกป้องนางอยู่เสมอ ไป๋หลิงเยว่เงยหน้าขึ้นมองบุรุษตรงหน้า น้ำเสียงของนางสั่นไหวเล็กน้อย

"ตลอดหลายปี...เป็นท่านหรือ"

มู่เฉินอวี้ไม่ได้ตอบทันที เพียงพยักหน้าช้า ๆ

"ข้าไม่ต้องการให้เจ้ารู้"

"เพราะยิ่งเจ้ารู้น้อย เจ้าก็ยิ่งปลอดภัย"

เพียงประโยคนั้น...หัวใจของไป๋หลิงเยว่ก็เหมือนถูกบางสิ่งบีบรัด

ชาติแรก...นางเฝ้าโทษเขาว่าเย็นชา คิดว่าเขาไม่เคยใส่ใจ แต่ความจริงกลับตรงกันข้าม เขาไม่เคยอยู่ไกลจากนางเลย เพียงแต่เลือกปกป้อง...โดยไม่เรียกร้องให้นางรับรู้

หญิงสาวก้มหน้าลง ดวงตาร้อนผ่าวขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ หากชาติที่แล้ว...นางได้รับรู้เรื่องทั้งหมดนี้ ชะตากรรมของคนทั้งคู่ จะยังลงเอยเช่นเดิมหรือไม่

คำถามนั้น...ไม่มีผู้ใดตอบได้อีกแล้ว

สายฝนด้านนอกเริ่มแผ่วลง หยดน้ำที่เกาะอยู่ตามชายคาเรือนไม้ค่อย ๆ หยดลงสู่พื้นดินทีละเม็ด จังหวะสม่ำเสมอราวกับช่วยขับกล่อมความเงียบภายในเรือนพักกลางป่า ไป๋หลิงเยว่ยังคงนั่งนิ่งอยู่ข้างเตาไฟ ความอบอุ่นจากเปลวเพลิงไม่อาจละลายความรู้สึกที่กำลังปั่นป่วนอยู่ในหัวใจได้

นางคิดย้อนกลับไปถึงทุกเหตุการณ์ในชาติแรก ตั้งแต่วันที่ได้รับพระราชทานสมรส วันที่นางพยายามเข้าใกล้มู่เฉินอวี้ วันที่เขาเอาแต่ทำงาน ไม่ค่อยพูด ไม่แสดงความรู้สึก นางจึงเข้าใจไปเอง...ว่าเขาไม่เคยมีใจให้ แต่วันนี้ ความจริงที่ได้รับรู้กลับทำให้ภาพทุกภาพเปลี่ยนไป คนที่แอบส่งองครักษ์คุ้มกันนาง คนที่คอยช่วยโดยไม่เคยออกหน้า และคนที่รีบควบม้าพร้อมหลักฐานมาช่วยนางในวันประหาร...ล้วนเป็นคนคนเดียวกัน เป็นเขา...มู่เฉินอวี้

หญิงสาวค่อย ๆ กำถ้วยยาในมือแน่น ริมฝีปากขยับช้า ๆ

"หม่อมฉัน...ติดค้างคำขอบคุณท่านมากเหลือเกิน"

มู่เฉินอวี้ส่ายหน้าเบา ๆ

"ข้าไม่ได้ต้องการคำขอบคุณ"

เขาหยิบฟืนอีกท่อนใส่ลงในเตา ประกายไฟลอยขึ้นวูบหนึ่งก่อนค่อย ๆ สงบลง

"ข้าเพียงทำในสิ่งที่ควรทำ"

ไป๋หลิงเยว่ยิ้มบาง ๆ

"แต่หม่อมฉัน...ไม่เคยรู้เลย"

มู่เฉินอวี้นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงทุ้ม

"เพราะข้าไม่เคยบอก และข้าก็ไม่ใช่คนพูดเก่ง"

คำตอบนั้นทำให้หญิงสาวหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ

ใช่...ตลอดเวลาที่รู้จักกัน เขาแทบไม่เคยอธิบายสิ่งใด เลือกทำมากกว่าพูดเสมอ ความเงียบกลับมาเยือนอีกครั้ง

แต่ครั้งนี้...ไม่ใช่ความเงียบที่อึดอัดเหมือนเมื่อก่อน กลับเป็นความเงียบที่ทำให้ทั้งสองรู้สึกสบายใจอย่างประหลาด ไม่นานนัก มู่เฉินอวี้ก็ลุกขึ้นเดินไปเปิดหน้าต่าง

สายฝนหยุดตกแล้ว ท้องฟ้ายามค่ำคืนเริ่มเผยให้เห็นแสงจันทร์ที่ลอดผ่านหมู่เมฆ

"พรุ่งนี้..."

เขาเอ่ยขึ้นโดยไม่หันกลับมา

"เมื่อกลับถึงเมืองหลวง พวกมันคงลงมืออีก"

ไป๋หลิงเยว่เดินมายืนข้างเขา

"หม่อมฉันก็คิดเช่นนั้น"

"ยิ่งเราเข้าใกล้ความจริง พวกมันยิ่งไม่ปล่อยเราไว้"

มู่เฉินอวี้หันมาสบตานาง

ดวงตาของทั้งสองสะท้อนแสงจันทร์สีเงินอ่อน

"เช่นนั้น..."

เขาเอ่ยช้า ๆ

"สัญญากับข้า อย่าทำทุกอย่างเพียงลำพังอีก"

ไป๋หลิงเยว่ชะงัก คำพูดนั้นเรียบง่ายแต่กลับหนักแน่นกว่าคำสาบานใด ๆ นางเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าช้า ๆ

"หม่อมฉันสัญญา"

"แต่ฝ่าบาทก็ต้องรับปากหม่อมฉันเช่นกัน"

มู่เฉินอวี้เลิกคิ้วเล็กน้อย

"ว่ามา"

"ไม่ว่าจะพบหลักฐานใด อย่าเพิ่งเสี่ยงพระองค์เพียงผู้เดียว"

บุรุษหนุ่มมองนางนิ่ง ก่อนรอยยิ้มบาง ๆ จะปรากฏขึ้นที่มุมปาก แม้จะจางเสียจนแทบมองไม่เห็น แต่กลับทำให้ใบหน้าที่เคร่งขรึมดูอ่อนโยนลงอย่างมาก

"ตกลง"

เขาตอบสั้น ๆ "ข้ารับปาก"

คำตอบนั้นทำให้ไป๋หลิงเยว่รู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก ไม่ใช่เพียงเพราะได้พันธมิตรที่แข็งแกร่ง แต่เพราะนางไม่อยากเห็นเขาต้องพบจุดจบเช่นชาติที่แล้วอีก

ทันใดนั้น ลมเย็นก็พัดเข้ามาภายในเรือน หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อย มู่เฉินอวี้สังเกตเห็นทันที เขาหยิบผ้าคลุมผืนหนาจากเก้าอี้ด้านหลัง ก่อนคลี่วางลงบนไหล่ของนางอย่างแผ่วเบา

"กลางคืนในป่าหนาวกว่าที่คิด"

ไป๋หลิงเยว่เงยหน้ามองเขา

ครั้งนี้...นางไม่ได้รีบถอดผ้าคลุมคืนเหมือนก่อน เพียงใช้นิ้วจับชายผ้าไว้เบา ๆ

"ขอบพระทัย" น้ำเสียงของนางอ่อนโยนกว่าเดิม

มู่เฉินอวี้พยักหน้า ก่อนหันกลับไปมองทิวเขาที่ถูกแสงจันทร์อาบไล้

"พักผ่อนเถิด พรุ่งนี้เรายังมีศัตรูต้องรับมืออีกมาก"

ไป๋หลิงเยว่มองแผ่นหลังสูงสง่าของบุรุษตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงค่อย ๆ เดินกลับไปนั่งบนเตียงไม้ นางหลับตาลงช้า ๆ

เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ย้อนเวลากลับมา...ที่หัวใจของนางไม่เต็มไปด้วยความหวาดระแวง เพราะนางรู้แล้วว่า บนเส้นทางอันเต็มไปด้วยอันตรายสายนี้ ไม่ได้มีเพียงนางที่กำลังต่อสู้ ยังมีบุรุษผู้หนึ่ง...ที่พร้อมยืนอยู่เคียงข้าง และในขณะเดียวกัน

มู่เฉินอวี้ซึ่งยังคงยืนเฝ้าอยู่หน้าต่าง ก็หันกลับมามองหญิงสาวที่หลับไปด้วยแววตาสงบนิ่ง เมื่อเห็นว่านางพักผ่อนอย่างสบายใจแล้ว เขาจึงค่อย ๆ ชักดาบออกจากฝัก วางไว้ข้างกาย ก่อนนั่งเฝ้าหน้าประตูตลอดทั้งคืน โดยไม่ยอมหลับตาแม้แต่น้อย เพราะตราบใดที่เขายังตื่นอยู่...จะไม่มีผู้ใดก้าวผ่านประตูบานนี้ไปทำร้ายนางได้อีก