3-เรื่องในใจ

ข้าวหอมใช้เวลาเก็บของไม่นานก็เดินไปหายายที่ร้านขายกะทิสด เธอสั่งหัวและหางกะทิเป็นจำนวนมาก เพื่อให้พอกับขนมที่เธอจะทำขายในวันพรุ่งนี้ ก่อนกลับบ้าน ข้าวหอมติดต่อกับเจ้าของแผงว่าเธอจะเช่าแผงของยายต่อในระยะยาว ทำให้เจ้าของแผงดีใจไม่น้อยที่ไม่ต้องหาคนเช่าใหม่ เพราะยายสาอายุมากแล้วเลยไม่ค่อยได้ออกมาขายขนม เจ้าของแผงกลัวว่าแผงของเธอจะว่างเปล่าหากยายสาไม่มา

ข้าวหอมจ่ายค่าเช่าล่วงหน้าหนึ่งปีเต็ม เธอไม่อยากจ่ายเงินรายเดือนให้ยุ่งยาก ข้าวหอมจึงเลือกเช่าแบบรายปีแทน เธอไม่รู้ว่าขนมของเธอจะขายดีหรือเปล่า อย่างน้อยข้าวหอมก็ไม่ต้องคิดมากเรื่องหาเงินค่าเช่าแผง

“กลับบ้านกันเถอะลูก” ยายสาบอกเมื่อเห็นว่าข้าวหอมจัดการเอกสารเช่าแผงเสร็จแล้ว

“ได้ค่ะยาย ไปกัน” ข้าวหอมเดินเคียงข้างยายไปช้า ๆ สองมือเล็กของเธอยังคงถือถุงกะทิหนักหลายกิโลเอาไว้อยู่

“ค่ำนี้อยากกินอะไรล่ะ ยายจะทำให้กิน” ยายสากลัวว่าหลานสาวจะเหนื่อยจึงอาสาที่จะทำอาหารด้วยตัวเอง

“ไม่เป็นไรค่ะยาย ข้าวหอมทำเองดีกว่า ยายอยากกินอะไรก็บอกได้นะคะ” ข้าวหอมยิ้มแป้น

“ยายกินได้หมดนั่นแหละลูก ทำมาเถอะ” ยายสาแย้มยิ้มชราตอบ

“ถ้าอย่างนั้นทำแกงไก่กับนึ่งปลา นึ่งผักดีไหมคะ ข้าวหอมจะได้ตำน้ำพริกให้ยายกินด้วย”

“ได้สิ ถ้ามีอะไรให้ยายช่วยก็บอกนะลูก” ยายสาบอกอย่างอาทร

“ยายนั่งดูทีวีรอกินก็พอค่ะ ข้าวหอมทำได้”

เสียงใสของหลานสาวทำให้ยายสาอดยิ้มกว้างออกมาอีกครั้งไม่ได้ ทั้งสองใช้เวลาเดินทางกลับจากตลาดไม่นานนัก เมื่อถึงบ้าน ข้าวหอมลงไปส่งยายให้นั่งดูทีวีรอเธอระหว่างทำมื้อเย็นพร้อมรอยยิ้ม จากนั้นข้าวหอมก็เดินกลับไปเก็บของที่ซื้อมาลงจากรถเข้าไปไว้ในห้องครัวต่อและเริ่มทำอาหารเย็นทันที

เสียงฮัมเพลงเบา ๆ ระหว่างทำอาหารของข้าวหอมดังมาให้ยายสาได้ยิน เธออดอมยิ้มขึ้นมาอีกครั้งไม่ได้ หลายปีแล้วที่บ้านอันเงียบเหงาแห่งนี้ไม่มีเสียงเพลงของข้าวหอม ยายสารู้สึกดีไม่น้อยเมื่อญาติเพียงคนเดียวกลับมาอยู่ด้วย เธอรู้ดีว่าอายุของเธอในตอนนี้ไม่สามารถดูแลหลานสาวได้เหมือนเมื่อก่อน แต่อย่างน้อยยายสาก็สามารถเป็นกำลังใจให้หลานสาวคนเดียวของเธอได้

ความจริงแล้วยายสาเคยเห็นสายตาเหม่อลอยของข้าวหอม เพียงแต่ยายสาไม่อยากถามเรื่องที่ข้าวหอมปิดบังเอาไว้ นงคราญลูกสาวยายสาเองก็เคยมีอาการแบบนี้ตอนที่พาข้าวหอมกลับมาให้เธอเลี้ยง เพียงแต่นงคราญนั้นอาการหนักกว่าข้าวหอมมากนัก เธอทั้งร้องไห้และต่อว่าด่าทอพ่อของข้าวหอมยกใหญ่ที่ไร้ความรับผิดชอบ ถึงแม้ยายสาจะไม่รู้ว่าพ่อที่แท้จริงของข้าวหอมเป็นใคร แต่จากรูปร่างหน้าตาของข้าวหอม ยายสาก็คิดว่าเขาน่าจะหล่อเหลาเอาการมากเลยทีเดียว ไม่อย่างนั้นข้าวหอมคงไม่หน้าตาสวยหวานได้ถึงขนาดนี้ ไหนจะความสูงของเธอที่ตอนนี้สูงกว่านงคราญถึงหนึ่งช่วงศรีษะอีก ยายสาจึงคิดว่าพ่อของข้าวหอมน่าจะรูปร่างดีกว่าผู้ชายทั่วไปเป็นแน่

ข้าวหอมทำอาหารเสร็จในเวลาต่อมา เธอนั่งกินข้าวกับยายอย่างสบายใจ ข้าวหอมกินไปคิดไปว่าจะทำขนมอะไรบ้างในวันพรุ่งนี้ เธอไม่รู้ว่าลูกค้าที่นี่ชอบกินขนมแบบไหนบ้าง เพราะไม่ได้อยู่กับยายเสียหลายปี

“ยายจ๋า คนแถวนี้เขาชอบกินขนมอะไรเหรอคะ” ข้าวหอมตักน้ำพริกกับผักนึ่งให้ยาย

“อืม… ก็ขนมที่ยายเคยขายตอนข้าวหอมเด็ก ๆ นั่นแหละลูก” ยายสาเองก็ไม่เคยสังเกตว่าลูกค้าของเธอชอบอะไร ตลอดเวลาที่ขายขนมมาหลายปี ยายสาก็มักจะทำขนมสลับกันไป

“ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้ข้าวหอมทำสังขยาใบเตย ฝอยทอง ทองหยิบ ทองหยอด สี่อย่างพอไหมจ๊ะยาย ข้าวหอมอยากลองตลาดก่อน” ข้าวหอมถามพร้อมรอยยิ้ม

“ได้สิลูก ไม่ต้องทำมากมายนักหรอก แค่สี่อย่างก็ขายให้หมดก็พอแล้ว” ยายสายิ้มตอบ

สองยายหลานกินไปคุยไปจนกระทั่งอิ่ม ข้าวหอมให้ยายไปอาบน้ำพักผ่อน ส่วนเธอเข้าครัวนำอาหารที่เหลือไปเก็บและล้างทำความสะอาดของในครัว ก่อนจะไปอาบน้ำพักผ่อนแต่หัวค่ำ เพราะพรุ่งนี้เช้าข้าวหอมต้องตื่นมาเตรียมขนมตั้งแต่ตีสาม

เจ็ดโมงเช้าวันต่อมา ข้าวหอมพายายไปขายของที่ตลาดด้วย เธอเป็นห่วงกลัวว่ายายจะเหงา ในเมื่อตอนนี้เธอกลับมาแล้ว ข้าวหอมก็จะไม่ปล่อยให้ยายต้องอยู่คนเดียวอีก ตอนนี้ในตลาดยังไม่ค่อยมีคนมามากนัก ส่วนใหญ่พวกเขาจะมาเดินตลาดกันช่วงเจ็ดโมงครึ่ง ข้าวหอมจึงมีเวลาจัดแผงขายของและนำขนมใส่ถุงเอาไว้ก่อน

“อ้าว ยาย วันนี้เปลี่ยนแม่ค้าสาวสวยมาขายแทนเหรอจ๊ะ” ลูกค้าประจำของยายสาถามพร้อมรอยยิ้มกว้าง เมื่อสองวันก่อนเธอมาตลาดก็ไม่เห็นยายสามาขายของ เธอจึงนึกว่ายายสาป่วยเสียอีก

“หลานสาวกลับมาอยู่ด้วยจ๊ะ วันนี้มีขนมสี่อย่าง เอาอะไรดีจ๊ะ” ยายสาตอบกลับอย่างคุ้นเคยกับลูกค้าเป็นอย่างดี

“เอาสังขยาใบเตยสี่ชิ้นจ๊ะ” ลูกค้าหยิบเงินสี่สิบบาทออกมาจากกระเป๋า ราคาขนมพวกนี้ไม่เคยขึ้นมานานหลายสิบปีแล้ว

“นี่ค่ะคุณป้า” ข้าวหอมนำขนมใส่ถุงยื่นให้ลูกค้าวัยกลางคนพร้อมรอยยิ้มหวาน

“ขอบใจมากจ๊ะหนู วันหลังป้าจะมาอุดหนุนใหม่นะลูก”

“ขอบคุณมากค่ะ” ข้าวหอมยิ้มกว้างออกมาเมื่อเธอกำลังจะมีลูกค้าประจำ

ข้าวหอมขายของที่ตลาดจนถึงเก้าโมงเช้า ขนมทั้งสี่อย่างของเธอที่นำมาก็หมดเสียที ข้าวหอมเก็บข้าวของใส่ตะกร้ายกกลับไปที่รถ เธอให้ยายสารออยู่ที่ร้านเพื่อแวะซื้อของกลับไปเก็บไว้ที่บ้านเพิ่มอีก

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป

กิจวัตรประจำวันของข้าวหอมยังคงไม่แตกต่างจากวันแรกที่กลับมาถึง เธอทำขนมไปขายทุกวันไม่เว้นวันหยุด ส่วนยายสาก็ไปอยู่เป็นเพื่อนเธอบ้างเป็นบางวัน หลังจากเห็นว่าข้าวหอมคุ้นเคยกับลูกค้าประจำของเธอแล้ว

วันนี้ข้าวหอมมีลูกค้าใหม่มาซื้อขนมที่ร้านเป็นจำนวนมาก เป็นเพราะลูกค้าเก่าที่พูดกันปากต่อปากว่าขนมไทยข้าวหอมไม่หวานเกินไป พวกเธอจึงสามารถกินได้โดยไม่กลัวอ้วนเลยแม้แต่น้อย ข้าวหอมนึกขอบคุณอลันในใจที่เขาเองก็ไม่ชอบของหวาน เธอจึงปรับปรุงและพัฒนาฝีมือการทำขนมมาตลอดหลายปี

“วันนี้ยายไม่มาด้วยเหรอคะแม่ค้า” แม่บ้านคนหนึ่งที่ชอบกินขนมของเธอถาม

“ฉันอยากให้ยายพักผ่อนบ้างน่ะค่ะ เลยให้ยายอยู่ที่บ้าน” ข้าวหอมตักขนมไปบอกไป

“อือ… ดีนะที่หนูมาขายแทนยาย พี่สาวเห็นยายอายุมากแล้วก็นึกห่วงอยู่” เมื่อก่อนเธอไม่ได้มาซื้อบ่อยมากนัก เพราะยายทำหวานเกินไป

“ขอบคุณที่เป็นห่วงยายนะคะ ชิ้นนี้หนูแถมให้ค่ะ” ข้าวหอมแถมขนมให้ลูกค้าเพิ่มไปอีก

“ขอบใจมากจ๊ะ พรุ่งนี้จะมาอุดหนุนอีกนะจ๊ะ” ลูกค้ายิ้มกว้างก่อนเดินจากไป

ลูกค้าคนอื่นที่รอคิวอยู่ต่างสั่งขนมกันคนละชิ้นสองชิ้น ข้าวหอมใช้เวลาไม่นานก็ขายขนมของวันนี้หมด เธอรีบเก็บของและซื้ออาหารกลับไปกินที่บ้านกับยายในช่วงสายของวันแทน เพราะบางครั้งข้าวหอมก็กลัวยายจะเบื่ออาหารฝีมือของเธอ

ขณะที่กำลังกินข้าวกันอยู่ ยายสาที่สังเกตหลานสาวมาหลายวันตัดสินใจเอ่ยปากถามในสิ่งที่เธอสงสัยมาตลอด

“ข้าวหอม หลานมีอะไรในใจหรือเปล่าลูก” ยายสาส่งสายตาห่วงใยไปให้หลานสาว

“หืม? ทำไมยายถามแบบนี้ล่ะคะ” ข้าวหอมขมวดคิ้วอย่างสงสัย เธอไม่รู้มาก่อนว่ามีหลายครั้งที่ตัวเองเหม่อลอยจนยายสงสัย

“ยายเห็นข้าวหอมเหม่อลอยจนเกือบเกิดอุบัติเหตุหลายครั้งแล้ว มีอะไรก็บอกยายได้นะลูก เรามีกันแค่สองคน ข้าวหอมไม่จำเป็นต้องปิดบังยายหรอก” ยายสายิ้มบางบอก

“ยาย… ฮึก… หนูขอโทษค่ะ” ข้าวหอมกลั้นน้ำตาอย่างสุดชีวิต แต่น่าเสียดายที่พอเห็นสายตาของยายที่มองมา ข้าวหอมก็บ่อน้ำตาแตกเสียแล้ว

กว่าที่ข้าวหอมจะเล่าทุกอย่างเกี่ยวกับอลันจบ น้ำตาของข้าวหอมก็เหือดแห้งแทบไม่เหลืออีกต่อไป

“เฮ้อ ในเมื่อไม่มีวาสนาต่อกัน หลานถอยออกมาก็ดีแล้วลูก ต่อไปยายจะเป็นกำลังใจและอยู่เคียงข้างข้าวหอมเองนะ เลิกคิดมากได้แล้ว” ยายสาแย้มรอยยิ้มชราบอกหลานสาว

“หนูทราบแล้วค่ะยาย ต่อไปข้าวหอมจะเข้มแข็งและดูแลยายให้ดีค่ะ” ข้าวหอมฝืนยิ้มส่งให้ยายสาก่อนจะขอตัวเก็บสำรับอาหารที่เพิ่งกินก่อนหน้านี้

ยายสาได้แต่มองตามหลังหลานสาวคนเดียวด้วยความห่วงใย เธอไม่คิดว่าหลานสาวตัวเองต้องตกอยู่ในสภาพแทบไม่ต่างกับลูกสาวเธอเลย ยังดีที่หลานสาวของเธอไม่ถึงกับเสียใจอะไรมากนัก คงเพราะข้าวหอมถูกสอนให้รู้จักปล่อยวางและมองความจริงมาตลอดตั้งแต่ยังเด็ก มีหลายครั้งที่ข้าวหอมถามถึงพ่อแม่ ยายสาก็บอกข้าวหอมไปตามตรงโดยไม่ได้ปิดบังอะไร ทำให้ข้าวหอมมีจิตใจแข็งแกร่งกว่าเด็กทั่วไป

ข้าวหอมกลายเป็นแม่ค้าขนมคนสวยของตลาดในอำเภอท่าแพโดยใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งเดือน ลูกค้าชายหญิงมากมายต่างชอบขนมไทยรสชาติแปลกใหม่และไม่หวานเกินไปของข้าวหอมจนขนมแทบจะไม่พอขาย จากที่เคยทำวันละสี่อย่าง ข้าวหอมก็ต้องเตรียมขนมมาขายเป็นวันละสิบอย่างแทน

ยายสาช่วยหลานสาวเตรียมขนมในช่วงบ่ายทุกวัน เพื่อที่รุ่งเช้าวันต่อไป ข้าวหอมจะได้นำขนมที่เตรียมเอาไว้ทำต่ออีกนิดหน่อยแล้วนำไปขายตลาดเท่านั้น

รายได้จากการขายขนมของข้าวหอมถึงแม้จะไม่ได้มากมายเหมือนตอนทำงานในเมืองกรุง แต่ข้าวหอมกลับได้รับรอยยิ้มและความสบายใจมากกว่าหลายเท่านัก