ตอนที่ 33 ยังไม่สาย

ช่วงเย็นผมแต่งตัวให้ดูดีมีระดับมากที่สุด เพื่อจะได้มัดใจอรจิราให้อยู่หมัด ผมมาถึงก่อนจึงนั่งรอที่โต๊ะอาหารในภัตตาคารหรูแห่งหนึ่ง สั่งอาหารไว้รอเธอเสร็จสรรพ จะเหลือก็เพียงเจ้าหล่อนเท่านั้นที่ยังมาไม่ถึง นั่งรอไม่นานอาหยางที่ยืนอยู่ด้านหลัง ก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบงัน ด้วยการโน้มตัวมากระซิบที่ข้างใบหูผม

“เธอมาโน่นแล้วครับ”

เมื่อมองไปตรงหน้าก็เจอกับหญิงสาวรูปร่างผอมเพรียว สวมชุดเดรสสั้นสายเดี่ยวสีแดงเพลิง เข้ารูปจนเห็นส่วนเว้าส่วนโค้งชัดเจน ยั่วตายั่วใจชายหนุ่มที่อยู่ตามรายทางได้ไม่น้อย

“ขอโทษนะคะ พอดีฉันแต่งตัวนานไปหน่อยเลยมาช้า หวังว่าคุณคงจะเข้าใจนะคะ” มาถึงเธอก็เอ่ยขอโทษขอโพย ที่มาถึงช้ากว่าเวลานัดหมาย

“ไม่เป็นไรครับผมเข้าใจ เชิญนั่งเลยดีกว่า” ผมลุกขึ้นยืน เดินอ้อมไปเคลื่อนเก้าอี้ให้เจ้าหล่อนนั่ง พยายามทำให้เธอประทับใจมากที่สุด

“ขอบคุณค่ะ” เธอเอ่ย พร้อมส่งยิ้มหวานมาให้

“ผมสั่งอาหารไว้รอแล้วนะครับ หวังว่าคุณคงจะถูกใจ ทุกอย่างที่สั่งมาล้วนแต่เป็นเมนูจานเด็ดของที่นี่”

“ว้าว! ขอบคุณนะคะที่ทำเพื่อฉันขนาดนี้ ทั้งที่เราเพิ่งรู้จักกันไม่นาน”

“ไม่เป็นไรครับ ถึงแม้ว่าเราเพิ่งจะเจอกัน แต่ผมก็รู้สึกดีกับคุณมาก ราวกับเคยรู้จักกันมาเป็นสิบปีซะอย่างนั้น”

ในระหว่างที่เราสนทนากันอยู่นั้น พนักงานเสิร์ฟที่ยืนอยู่ก็มาบริการรินไวน์ลงในแก้วให้

“ปากหวานอย่างนี้ คงจะพาสาว ๆ มาดินเนอร์บ่อยสินะคะ”

“ไม่เลยครับ คุณคือคนแรกที่ผมพามา”

“พูดเอาใจเก่งอย่างนี้ ไม่หลงก็ไม่รู้จะว่ายังแล้วล่ะ”

“คุณอรครับผมขอถามอะไรหน่อยได้ไหม” ผมพยายามหาทางพูดเข้าเรื่อง เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา

“ได้เลยค่ะ ถามมาเลย” เธอเอ่ยหลังจากจิบไวน์แล้วอึกหนึ่ง

“ผมได้ยินข่าวว่าช่วงนี้ธุรกิจที่บ้านสามีคุณไม่ค่อยสู้ดีนัก ถ้ามีอะไรให้ผมช่วยผมยินดีนะครับ”

“คุณรู้เรื่องได้ยังไงคะเนี่ย” เธอจ้องมองหน้าผมด้วยความประหลาดใจ

“ก็ข่าวออกจะดังซะขนาดนั้น ใครก็พอจะเดาออกทั้งนั้นล่ะครับ ผมเห็นว่าคุณเป็นคนสำคัญเลยอยากจะเข้าไปช่วยเหลือ ได้ยินข่าวว่าผู้ถือหุ้นขายหุ้นกลับคืนไปหมด ผมเลยอยากจะขอซื้อหุ้นพวกนั้นจากสามีคุณ เพื่อช่วยพยุงกิจการน่ะครับ”

“เรื่องนี้ฉันตัดสินใจเองไม่ได้หรอกค่ะ ต้องให้สามีและแม่สามีฉันเป็นคนตัดสินใจ แต่ถ้าคุณสนใจจริง ๆ ฉันสามารถพาคุณเข้าไปเจรจาได้นะคะ พรุ่งนี้เลยไหมล่ะ” เธอเอ่ยอย่างไม่ยี่หระ รับประทานอาหารบนโต๊ะอย่างเอร็ดอร่อย

“ได้เลยครับผมไม่มีปัญหาอยู่แล้ว” ทำไมทุกอย่างมันถึงได้ง่ายดายขนาดนี้ ฟ้าช่างเป็นใจให้ผมซะเหลือเกิน

“ฉันแค่ล้อเล่นเองนะคะ” เธอขำออกมาเล็กน้อย เมื่อเห็นผมรีบตอบรับอย่างไม่ลังเลใจ

“แต่ผมไม่ได้ล้อเล่นนะครับ ที่ผมตอบรับอย่างไม่คิดอะไรมาก เพราะมั่นใจว่าหากเข้าไปช่วยบริหารงาน จะสามารถทำให้ธุรกิจฟื้นตัวได้เร็วขึ้น คุณก็รู้ว่าผมมีเงินทองมากมายขนาดไหน เงินจะสามารถทำให้ทุกอย่างกลับคืนสู่สภาวะเดิมได้เร็วดั่งที่ใจต้องการ ผมเองก็อยากจะทำธุรกิจอย่างอื่นบ้าง จะได้มีความมั่นคงมากยิ่งขึ้นไปอีก”

“แหม แค่บ่อนก็ไม่รู้จะเอาเงินเก็บไว้ไหนแล้ว ยังจะขยันอีก ฉันน่าจะเจอคุณก่อนพี่ธี จะได้ไม่ต้องมีชีวิตที่น่าเบื่อหน่ายอย่างนี้” เธอพูดพร้อมกับทำหน้าเซ็งขั้นสุด

“เจอตอนนี้ก็ยังไม่สายนี่ครับ ถ้าคุณไม่ว่าอะไรผมอยากจะชวนคุณไปต่อ” ผมส่งสายตาเจ้าชู้ยักษ์ให้เธอ