บทที่17 ขี้ยั่วว่ะ

"ทำหน้าเหมือนแม่แมวหวงลูก"

"..."

ตั้งแต่พาเธอขึ้นมานั่งบนรถ คนตัวเล็กก็เอาแต่นั่งกอดอกทำหน้าบึ้งหันมองออกนอกหน้าต่างไม่ยอมพูดยอมจาแม้แต่คำเดียว จนผมต้องเปิดเพลงคลอเบาเบาไม่ให้บรรยากาศวังเวงจนเกินไปปรับอุณหภูมิภายในรถให้เย็นลงแล้วหันช่องแอร์ไปทางข้างคนขับหวังช่วยให้ควันที่กำลังออกมาจากใบหูเล็กเย็นจนเธอกลับมาอารมณ์ดีเหมือนเดิม ต้องโทษไอ้เฟิร์สที่พูดมากจนงานเข้าผมขนาดนี้ เลิกเป็นเพื่อนกับมันตอนนี้ทันไหมวะ?

"แวะกินอะไรมั้ย"

"..."

"เกี๊ยวน้ำกับหวานเย็นร้านเดิมดีมั้ย"

"ค่ะ"

และสุดท้ายผมก็ทำสำเร็จยกสองเมนูโปรดของเธอมาเป็นตัวหลอกล่อให้เธอยอมพูดด้วย แม้จะเป็นการตอบรับคำสั้นๆ แต่นั่นก็เป็นสัญญาณที่ค่อนข้างดีบอกให้รู้ว่าใจดวงเล็กเริ่มอ่อนลงบ้างแล้ว หรือจะเห็นแก่ของกินหรือเปล่าก็อาจจะเป็นอย่างนั้น แต่ช่างเถอะ! นาทีนี้แค่ทำให้เธอกลับมาพูดเจื้อยแจ้วให้ฟังก็พอต่อให้ต้องแลกกับเกี๊ยวน้ำสิบชามหวานเย็นอีกสิบถ้วยก็ตาม

"เกี๊ยวน้ำไม่ใส่ผักหนึ่ง บะหมี่เกี๊ยวแห้งพิเศษหนึ่งครับ"

"นั่งรอ เดี๋ยวพี่ไปสั่งหวานเย็น ใส่อะไรบ้าง"

"ขนมปัง เยลลี่ ลูกชิด แล้วก็มันม่วงค่ะ"

"น้ำแดง?"

"ขอผสมน้ำเขียวด้วยได้มั้ยคะ"

"ได้"

สิ่งที่ผมแอบคิดเป็นเรื่องจริง พอพูดถึงของกินเท่านั้นตากลมโตก็ลุกวาวสว่างไสวลืมอารมณ์คุกรุ่นก่อนหน้าไปเสียสนิทเหมือนเธอไม่เคยได้ยินอะไรที่ทำให้ใจขุ่นมัวอยู่นานสองนานมาก่อน ทำผมลอบถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกอยู่ไม่น้อย ค่อยไปลุ้นหลังกินอิ่มอีกทีว่าเธอจะยังจำคำพูดขวางหูของเพื่อนผมได้หรือเปล่า เพราะอารมณ์ของผู้หญิงเดาทางได้ยาก นี่คือคำพูดของพวกเฮียๆ รอบตัวผมที่คอยพูดให้ได้ยินเวลานัดสังสรรค์กัน

"อิ่มแล้ว?"

"ยังค่ะ ปังรอพี่พาย"

"คนเยอะเหรอคะ"

"อืม ก่อนหน้าสิบคิว"

"โห ถ้างั้นปังจะกินช้าๆ น่าจะมาเสิร์ฟพอดีกัน"

"อืม"

แปลกไหมละ? จากคนที่ไม่ชอบเข้าแถวต่อคิวรออะไรนานๆ แต่เพื่อของที่เธอชอบจะสิบคิวหรือยี่สิบคิวผมก็ยืนเล่นเกมในมือถือรอได้ไม่มีเบื่อก็อยากจะเอาใจให้เธออารมณ์ดีด้วยนั่นแหละ ยิ่งตอนเดินกลับมาที่โต๊ะมีเธอนั่งรอกินบะหมี่เกี๊ยวพร้อมกันด้วยแล้ว ยิ่งทำให้รู้สึกว่าหัวใจกลับมาทำงานอีกครั้งเพียงแค่ได้เห็นรอยยิ้มสดใสที่เป็นของผมคนเดียวเสมอมา พาตัวเองเดินไปหย่อนตัวนั่งเก้าอี้ไม้ตัวที่ว่างข้างๆ เลื่อนชามบะหมี่เกี๊ยวแห้งให้เธอเป็นคนเติมเครื่องปรุงให้แล้วลงมือกินมื้อดึกพร้อมกัน

"พี่พายไม่ไปฉลองต่อ แล้วพี่เฟิร์สกับพี่พาลันไม่ว่าเหรอคะ"

"ไม่ว่า"

เพราะผมไม่ได้เปิดห้องแชทที่ดังรัวตั้งแต่ขับรถออกจากสนามจนถึงร้านบะหมี่อ่านแม้แต่ข้อความเดียว รู้ว่าไอ้เพื่อนเวรสองคนนั้นคงจะพากันส่งข้อความหรือไม่ก็สติ๊กเกอร์มาแกล้งปั่นหัวให้ผมรู้สึกผิดตามประสาคนกวนตีนก็เท่านั้น

ถ้าเป็นเมื่อเดือนก่อนหลังจากแข่งเสร็จใครชนะก็จะต้องเป็นเจ้ามือเลี้ยงเครื่องดื่มเย็นๆ ต่อที่ร้านประจำนั่นคือข้อตกลงของพวกผมสามคน มาตอนนี้อะไรอะไรก็เปลี่ยนไปและผมไม่ได้เป็นหนุ่มโสดเหมือนเมื่อก่อน ที่จริงก็ไม่มีใครโสดแล้วสักคน เพราะงั้นผมจึงไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิดแต่อย่างใด แข่งเสร็จแบ่งเงินรางวัลเข้ากองกลางแล้วแยกย้ายไปหาผู้หญิงของตัวเองดีกว่า และแน่นอนว่าไม่ใช่แค่ผม

"หืม ชื่นใจมาก"

"อร่อย?"

"อร่อยค่ะ พี่พายชิมสิ"

"หวาน"

"ไม่หวานค่ะ ชิมเร็ว"

มันม่วงชิ้นเล็กพร้อมกับน้ำแข็งราดน้ำหวานสองสีมารอพร้อมตรงปากให้ผมได้ชิมความหอมหวานแบบเดียวกันกับที่ทำให้เธอยิ้มจนตาหยีชวนให้ผมอยากรู้ว่าจะอร่อยมากตามที่ปากเล็กๆ นั่นโฆษณาหรือเปล่า อ้าปากชิมน้ำแข็งใสตามที่เธอขยันป้อนคำแรกพอเข้าใจว่าเธออยากให้ผมได้กินของอร่อย แต่คำหลังๆ ผมเริ่มรู้สึกตะหงิดใจว่าเธออิ่มจนกินไม่ไหวและไม่อยากให้เหลือมากกว่า แสบไหมละ?

"พรุ่งนี้ไปไหว้พระกันดีมั้ยคะ"

"ได้"

"ออกเช้าหน่อยได้มั้ยคะ จะได้ไม่ร้อน"

"ได้ งั้นคืนนี้พี่ค้างที่นี่"

"หืม แต่ห้องพี่พายอยู่แค่นี้เองนะ"

"หรือจะไปนอนห้องพี่"

"เอ๋ ไม่ใช่ว่ารอจังหวะนี้อยู่ใช่มั้ยคะ"

ตุ๊กตาหน้ารถเอียงหน้าหรี่ตากลมโตมองมาจ้องจับผิดอย่างรู้ทัน ผมก็เลยยักคิ้วข้างหนึ่งส่งกลับไปพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ยอมรับในใจว่าที่เธอกล่าวหากันน่ะ...ไม่ผิดเลยสักนิด แต่นี่ก็ไม่ใช่แผนที่ผมวางเอาไว้ ก็แค่...อะไรอะไรเป็นใจเข้าข้างผมบ้างก็เท่านั้น

ซึ่งแมวตัวน้อยก็ยอมเข้าถ้ำเสือมาค้างที่คอนโดผมแต่โดยดี ถึงจะไม่ใช่ครั้งแรกแต่ก็พาให้ใจแกร่งสั่นไหว ยอมรับว่าบ่อยครั้งที่แอบคิดอยากทำอะไรมากกว่านอนกอดแต่ต้องพยายามห้ามใจไม่เผลอทำอะไรลงไปจนเธอโกรธ อยากให้เธอพร้อมอีกสักหน่อย

"พี่พาย ปังลืมชุดนอน"

"..."

แต่หลายครั้งที่ผมต้องพยายามยับยั้งชั่งใจยอมทนให้เธอแกล้ง แกล้งทำให้อารมณ์ของผมพลุ่งพล่านแล้วก็ทิ้งไว้กลางทางให้ผมทดโทษเธอในใจ ครั้งนี้ก็คงไม่ต่างกัน ผมลุกจากที่นอนเดินไปหยิบชุดนอนของเธอในตู้เสื้อผ้าแล้วเดินเลยไปเคาะประตูห้องน้ำยืนรอให้มือเล็กเปิดประตูออกมารับของที่เธอบอกว่าลืม

แกร๊ก!

จนกระทั่งเสียงกลอนประตูห้องน้ำที่ถูกปลดล็อกดึงให้ผมหลุดออกจากภวังค์ความคิดที่กำลังฟุ้งซ่าน บานประตูแง้มออกเพียงเล็กน้อยพอให้มือเรียวเล็กยื่นออกมาควานหาของที่ต้องการ แต่เจ้าของมือกลับไม่ยอมโผล่หน้าออกมาให้เห็นแม้แต่นิดเดียว ทำผมนึกสนุกแกล้งดึงมือตัวเองออกห่างให้มือเล็กควานหาอยู่อย่างนั้น

สุดท้ายเป็นเธอที่ทนไม่ไหวยอมพาตัวเองออกมาจากหลังประตูเผยให้เห็นผิวขาวอมชมพูที่ทั้งตัวมีเพียงผ้าขนหนูพันปิดอะไรอะไรเอาไว้ไม่ค่อยมิดสักเท่าไหร่ ทำใจแกร่งแทบหยุดเต้นลอบกลืนน้ำลายด้วยความยากลำบาก ก่อนที่เธอจะค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้ให้ผมก้าวถอยหลังจนแผ่นหลังแกร่งชิดผนังห้องไม่มีทางให้ถอยได้อีก สบตาคู่กลมที่เวลานี้ดูซุกซนเมื่อรู้ว่าแกล้งผมสำเร็จ ใช้นาทีที่ผมเผลอคว้าชุดนอนตัวโปรดในมือของผมแล้วเตรียมจะวิ่งหนีแต่ยังช้ากว่ามือใหญ่ที่คว้าเอวบางดึงเข้ามากอดไว้แน่น แน่นจนอะไรอะไรแนบชิดและบดเบียดแผงอกแกร่งให้ใจที่เต้นแรงส่งเสียงดังแข่งกัน

"หนี?"

"มะ ไม่ได้หนีซะหน่อย"

ทำเสียงแหบพร่ากล่าวหาคนในอ้อมกอดพร้อมกับลมหายใจร้อนระอุ แต่คงไม่ร้อนเท่าอะไรอะไรที่กำลังขยายตัวพร้อมระเบิดออกมาทุกเมื่อในตอนนี้ มองชั่งใจแม่แมวที่พยายามเชิดหน้าสู้เก็บอาการสั่นกลัวไม่ให้ตาคู่คมสังเกตเห็น แต่ก็ไม่มิด ยิ่งทำให้ผมนึกสนุกอยากเอาคืนโดยการกระชับแขนให้แน่นขึ้นอีกหน่อย โน้มตัวลงไปเล็กน้อยจนหน้าผากวางแตะหน้าผากมนได้

จุ๊บ

"ขี้ยั่ววะ"

"ไม่เห็นได้ผลเลย"

"ใครบอก"

จุ๊บ

"พี่ทรมานจะตายอยู่แล้ว"