บทที่23 พี่ขี้งอน

"ไหนแกลองว่ามาซิ ทำไมถึงเบี้ยวนัดฉันได้"

"ก็..."

เมื่อวันที่นัดกันไปเลี้ยงฉลองวันคล้ายวันเกิดของฉัน ทั้งๆ ที่นัดกันเป็นมั่นเป็นเหมาะแล้วแท้ๆ แต่สุดท้ายเพื่อนสนิทที่สุดของฉันกลับส่งข้อความมาบอกว่ามีธุระกระทันหันในตอนสามทุ่มและขอชดเชยเวลาให้โดยการพาฉันมาเลี้ยงปิ้งย่างวันนี้แทน

"อื้ม ก็..."

มีธุระฉันพอจะเข้าใจได้ แต่ที่ทำให้ฉันไม่สามารถปล่อยผ่านไปได้คือท่าทางอึกอักเหมือนเจอโจทย์ที่ยากมากดูพยายามคิดหาเหตุผลมาอธิบายให้ฉันฟังไม่ได้ ไหนจะสายตาเลิ่กลั่กพยายามซ่อนพิรุธไม่ให้ฉันสังเกตได้นั่นอีก ชวนให้ฉันนึกสนุกอยากจะแกล้งลองเป็นฝ่ายไล่ต้อนให้เพื่อนจนมุมดูบ้าง วางตะเกียบในมือแล้วเปลี่ยนมานั่งเท้าคางมองฝั่งตรงข้ามด้วยสายตากรุ่มกริ่มรอฟังคำตอบอย่างตั้งใจอย่างที่ฉันเคยเจอ ก็จากยัยเมจินี่แหละ

สนุกดีเหมือนกันนะ

"โอเค ฉันยอมแล้วๆ"

และในที่สุดธุระที่ว่าของยัยเมจิก็ถูกเล่าออกมาอย่างอัดอั้นจนฉันเองแทบจะฟังไม่ทันประติดประต่อเรื่องราวแทบไม่ถูก สรุปได้เพียงว่าสิ่งที่ยัยเมจิเจอไม่ต่างจากฉันมากนัก แต่ฉันอาจจะดีกว่าตรงที่คนขี้หวงพอจะมีเหตุผลอยู่บ้าง ถึงจะเป็นเหตุผลของเขาคนเดียวก็เถอะ!

"ครั้งนี้ฉันจะยอมปล่อยแกไปก่อนแล้วกัน"

ที่จริงฉันก็ไม่ได้โกรธอะไรเพื่อนหรอก ยิ่งพอได้ฟังเหตุผลอย่างนี้ด้วยแล้วกลับยิ่งรู้สึกเข้าใจและเห็นใจมากกว่าเสียด้วยซ้ำ หยิบตะเกียบคีบปลาหมึกย่างที่เพิ่งสุกได้ที่แล้วไปวางลงในจานของเพื่อนรักพร้อมตักน้ำจิ้มซีฟู้ดราดให้อย่างเอาใจ อยากปลอบใจเพื่อนสักหน่อย

"อยากไปกินไอติมต่อจัง"

เพราะยัยเมจิยืนกรานที่จะเป็นเจ้ามือเลี้ยงปิ้งย่างเป็นการไถ่โทษทั้งที่ฉันก็ยืนยันแล้วว่าอยากหารกันคนละครึ่งมากกว่า จนในที่สุดต้องเลือกจับไม้สั้นไม้ยาวเป็นตัวตัดสินเวลาที่เราสองคนมีความคิดเห็นไม่ตรงกัน เป็นฉันที่จับได้ไม้สั้นเลยต้องยอมนั่งมองเพื่อนหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาสแกนคิวอาร์โค้ดจ่ายเงินค่าอาหารมื้อใหญ่มื้อนี้

"ไปสิ ให้ฉันเลี้ยงแกบ้าง"

พอได้ยินเพื่อนบอกว่าอยากจะไปกินของหวานต่อหัวใจฉันก็พองโตขึ้นมาเสียอย่างนั้น อยากจะเลี้ยงเพื่อนกลับคืนบ้างถึงแม้ว่าราคาอาจจะค่อนข้างต่างกันก็ตาม แค่รู้สึกว่าไม่อยากเอาเปรียบเพื่อนมากจนเกินไปก็เท่านั้น

"พี่พายให้เงินมาเยอะเหรอจ๊ะสาว"

"ไม่เยอะๆ แค่แบล็คการ์ดใบเดียว"

"เอิ่ม..."

"ฮ่าๆๆ"

ที่ฉันพูดไม่ได้เกินจริงหรือคิดอยากอวดแฟนเลยสักนิด เพราะเมื่อเช้าเพียงแค่ฉันบอกว่ามีนัดกินข้าวกับเมจิเขาก็เดินไปหยิบแบล็คการ์ดในกระเป๋าสตางค์ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียงส่งมาให้ราวกับว่าร้านที่ฉันจะไปกินอยู่ในโรงแรมห้าดาวอย่างไรอย่างนั้น ฉันเลือกที่จะรับไว้อย่างว่าง่ายเพราะไม่อาจทนสายตามองดุเวลาที่ฉันขัดใจเขาได้ แต่ไม่ได้คิดจะนำมาใช้ฟุ่มเฟือยหรืออะไรหรอกแค่รูดจ่ายค่าไอศครีมพอเป็นพิธีให้เขาสบายใจเวลาเห็นข้อความแจ้งเตือนว่าบัตรที่เขาให้ฉันมามีการใช้จ่ายเท่านั้นก็พอ

"อิ่มจัง"

"จริง อิ่มจนพุงออก"

"อุ้ย! ตายแล้ว สี่ทุ่มแล้วเหรอเนี่ย"

"จริงด้วย"

ฉันกับเพื่อนพากันเพลิดเพลินกับรสชาติของไอศครีมจนลืมดูเวลาบนนาฬิกาไป สำคัญที่สุดคือลืมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูว่าใครอีกคนจะส่งข้อความหรือโทรมาหาหรือเปล่า ทำให้เราสองคนในเวลานี้ต่างพากันก้มลงไปหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าของตัวเองขึ้นมาไล่ดูสายที่ไม่ได้รับก่อนเป็นอันดับแรก

20.00 น.

pie.pi : ให้พี่ไปรับกี่โมง

pie.pi : -*-

เป็นอย่างที่ฉันคิด เขาโทรมาหาฉันเกือบสิบสาย ไม่นับรวมข้อความที่เขาส่งมาอีกสองสามข้อความตั้งแต่เมื่อสองชั่วโมงก่อน ทำสองมือของฉันถึงกับเย็นเฉียบ ในสมองคอยคิดกังวลกลัวว่าเขาจะโกรธกันหรือเปล่า

ขาดการติดต่อไปนับชั่วโมง เป็นใคร ใครก็ต้องห่วง เป็นฉัน ฉันก็คงรู้สึกงอนไม่น้อยเหมือนกัน

"แยกย้าย"

"อื้ม เจอกันที่มหาวิทยาลัยนะ"

"บาย"

และเหมือนว่าชะตากรรมของเพื่อนจะไม่ต่างจากฉันมากนัก ต่างพากันเงยหน้าขึ้นมามองทำตาปริบๆ พร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย ก่อนจะบอกลากันแล้วหันหลังเดินกันไปคนละทางพร้อมกับกดโทรศัพท์ในมือหาปลายทางอีกคนที่ต่างฝ่ายต่างก็รู้ว่าน่ากลัวมากขนาดไหน

"ฮัลโหล พี่พายขา"

"..." กดรับสายแต่ไม่ส่งเสียงตอบรับอย่างนี้ ชัดเลย ชัดเจน!

"อยู่ตรงไหนคะ"

"ลานจอดรถ"

ฉันเดาไม่ผิดแค่ไม่เคยซื้อลอตเตอรี่สักใบเลยก็เท่านั้น ไม่ใช่ว่าเขาขับรถมาจอดรอตั้งแต่เขาส่งข้อความมาหาแล้วฉันไม่ได้เปิดอ่านหรอกใช่ไหม แต่ฉันมั่นใจว่าใช่!

และตอนนี้รถคันหรูน่าจะจอดอยู่ในลานจอดรถซุปเปอร์คาร์ที่ประจำไม่ผิดแน่ ให้สองเท้าเล็กรีบซอยเท้าวิ่งไปหาพร้อมกับกวาดสายตามองหาตำแหน่งที่ตัวเองคิดเอาไว้ จนกระทั่งเห็นรถสีน้ำทะเลคันหรูป้ายเลขทะเบียนที่ฉันจำได้ดียิ่งทำให้ฉันรีบมองซ้ายมองขวาก่อนจะก้าวข้ามถนนวิ่งไปหาเขาด้วยความร้อนใจ เพราะรู้ดีว่าเขาไม่ชอบรออะไรนานๆ เป็นที่สุด

แฮ่ก แฮ่ก

เสียงหอบหายใจดังอยู่ข้างรถสปอร์ตคันคุ้นตา พยายามปรับลมหายใจให้เป็นปกติมากที่สุดและจัดทรงผมที่ยุ่งเหยิงจากการรีบวิ่งมาเมื่อครู่ให้เข้าที่เข้าทางจนดูเรียบร้อย สูดหายใจเข้าจนเต็มปอดเรียกกำลังใจให้กับตัวเอง ก่อนจะค่อยๆ เอื้อมมือที่สั่นอยู่เล็กน้อยไปเปิดประตูฝั่งที่นั่งข้างคนขับที่ประจำของตัวเองแล้วแทรกตัวเข้าไปนั่งทั้งที่ใจเต้นระรัว

"..."

ทั้งที่ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศในรถปะทะใบหน้าแต่กลับไม่ได้ช่วยให้ใจที่ร้อนรนของฉันเย็นลงได้เลย คนตัวโตยังคงทำหน้านิ่งมีมือใหญ่วางพักอยู่บนพวงมาลัยพร้อมขับออกไปทุกเมื่อ

ทำอย่างไรดียัยปัง คิดสิ คิดเร็วเข้า

"พี่พายกินอะไรรึยังคะ ปังซื้อแซนวิชอกไก่เทอริยากิมาฝาก"

"..."

"กินเลยมั้ย ปังป้อน"

"..."

กว่าฉันจะคิดขึ้นได้ว่าตัวเองซื้อแซนวิชสไตล์อเมริกันจากร้านดังมาให้เขา เวลาก็ล่วงเลยไปหลายนาทีนานพอให้รถคันหรูเคลื่อนตัวออกจากลานจอดรถ ฉันก็เลยรีบหยิบขึ้นมาแกะห่อกระดาษออกให้คงเหลือไว้สำหรับถือไม่ให้เลอะมือแล้วยื่นไปป้อนคนปากหนักอย่างเอาใจ ดีหน่อยที่เขายังยอมอ้าปากกินแซนวิชที่ฉันป้อนแต่ไม่ยอมปริปากพูดเลยสักคำ ปล่อยให้ฉันพูดคนเดียวอยู่นานสองนานจนถึงคอนโดของเขา

เฮ้อ...มีหวังว่าคืนนี้ฉันได้นั่งง้อเขาทั้งคืนแน่ ไม่น่าเลยขนมปังเอ้ย