All Chapters of พี่วิศวะคนนั้นแฟนเก่าฉันเอง: Chapter 1 - Chapter 10

ฉันยืนมองหน้าคนที่ยังคงอยู่ก้นบึ้งของหัวใจ กลับมาเจอกันคราวนี้นอกจากเขาจะทำเย็นชาใส่แกล้งทำไม่รู้จักกันแล้วยังกลายเป็นคนใจยักษ์พูดจาใจร้ายใส่เหมือนว่าฉันทำอะไรผิดไว้นักหนาอย่างนั้นแหละ ทั้งที่เป็นเขา คนที่เป็นฝ่ายหายไปโดยไม่บอกลาสักคำ เพราะงั้นควรเป็นฉันหรือเปล่าที่ต้องเล่นบทใจร้าย ไม่ใช่เขา!"พรุ่งนี้แปดโมง ต้องเห็นแบบ""พี่พายก็ทำเองสิ""..."เขาจะเอาแต่ใจตัวเองเกินไปแล้วนะ! มีอย่างที่ไหนกันสั่งเย็นวันนี้ พรุ่งนี้เช้าต้องส่ง เหลือจะเชื่อเขาเลย เขาทำให้ฉันรู้สึกโมโหจนถึงขีดสุด ได้แต่ยืนโทษตัวเองในใจที่พยายามทำทุกอย่างเพื่อสอบให้ติดมหาวิทยาลัยที่เดียวกับเขาเพียงเพราะอยากจะเจอเขาอีกครั้ง แต่ดูเขาสิ!"ทำไม่ได้ก็เปลี่ยนคนมาคุย""พี่พายกลัวจะหวั่นไหวกับขนมปังก็บอก""ทำไมต้องกลัว""และผม แยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัว""เรื่องส่วนตัว? ขนมปังกับพี่พายเคยมีเรื่องส่วนตัวกันด้วยเหรอคะ?""..."ในเมื่อเขาเป็นคนหลุดพูดถึงเรื่องในอดีตทั้งๆ ที่ตัวเองเป็นคนแกล้งลืมเองแท้ๆ ฉันเลยใช้โอกาสนี้ยอกย้อนเขากลับต้อนเขาให้จนมุมบ้าง ทำคนตัวโตนั่งตีหน้านิ่งถึงกับเก็บอาการเลิ่กลั่กเอาไว้ไม่อยู่ตาคู่คมปรายตามองด

"ขนมปัง แกหาพี่รหัสเจอยัง""ยังเลย พี่อักษรก็มีน้องรหัสครบทุกคนแล้ว""หรือว่าพี่รหัสของแกจะอยู่วิศวะ""ไม่รู้สิ" แต่ถ้าใช่ก็ขอให้เป็นเขาคนนั้น"รีบหาเข้า จะได้ไม่โดนทำโทษเหมือนเมื่อวาน""แกดูสิ ใครจะไปหาเจอ""โอ้โห! งานหินมากแก"จริงอย่างที่เมจิเพื่อนสนิทคนเดียวในรั้วมหาวิทยาลัยของฉันบอก แค่คิดว่าต้องวิ่งรอบสนามบาสเกตบอล เส้นขนบนแขนทั้งสองข้างก็พากันลุกซู่ อยู่อยู่ขาคู่เรียวก็รู้สึกอ่อนแรงขึ้นมาทันทีแล้ว ได้แต่นั่งเท้าคางถอนหายใจให้กับความน่าสงสารของตัวเองที่ไม่มีพี่รหัสอยู่ในคณะอักษรฯ ที่ตัวเองเรียนเหมือนอย่างคนอื่นเขา แอบอิจฉาเมจิจังที่ตามหาพี่รหัสของตัวเองเจออย่างง่ายดายด้วยคำใบ้ 'เนิร์ด' ต่างจากฉันที่ได้คำใบ้เป็นรูปอะไรสักอย่างที่มองยังไงก็มองไม่ออก ขนาดให้เมจิช่วยดูยังพากันนั่งทำหน้างงอยู่ข้างกันมาหลายนาทีแล้วเลย"เออแก แบบซุ้มที่รุ่นพี่ให้เราสองคนทำถึงไหนแล้วนะ""อ่อนี่ไง ฉันทำเสร็จแล้ว""ฉันไม่ได้ช่วยแกเลย""ก็แกไม่สบายนี่นา อะ แกลองดูเผื่อต้องปรับ"ฉันหยิบไอแพดในกระเป๋าขึ้นมาเปิดแบบซุ้มรับน้องที่อดนอนทำเมื่อคืนจนเสร็จให้เพื่อนช่วยดูเผื่อว่ามีตรงไหนที่ควรปรับจะได้ใช้เวลาช่วงพัก

"เมื่อไหร่มึงจะเฉลยน้องรหัสมึง" "เมื่อไหร่ก็เมื่อนั้น" "กวนตีนจนน่าถีบ" ผ่านไปเกือบสัปดาห์กิจกรรมตามหาพี่รหัสที่ดูเหมือนจะจบลงเพราะรุ่นน้องส่วนใหญ่ตามหาพี่รหัสตัวเองเจอจนได้พูดคุยทำความรู้จักกันแล้ว มีแต่น้องรหัสของผมที่ยังซื่อบื้อหาพี่รหัสตัวเองไม่เจอ ทั้งที่คำใบ้ก็ง่ายแสนง่ายถึงขนาดที่ถ้าให้เด็กประถมดูก็คงจะพากันทายออกแน่ว่าเป็นรูปอะไร เพราะงั้นปล่อยให้มึนต่อไป ส่วนผมก็แค่รอดูอะไรสนุกๆ ที่มีให้เห็นทุกวันเท่านั้นก็พอ "สวัสดีค่ะ พี่พาย" "..." เสียงใสเรียกความสนใจให้ผมหันไปมอง เป็นเธอ ตัวป่วนในชีวิตช่วงนี้ของผม เพราะวันนี้เป็นวันเสาร์ ทุกคนที่มีชื่อเป็นหนึ่งในทีมงานจึงได้มาในชุดสบายๆ ที่พร้อมจะขนของ ทาสี หรือตอกตะปูตามหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย ทำให้ตาคู่คมกวาดตามองชุดเอี้ยมยีนส์ขาสั้นด้านในเป็นเสื้อกล้ามพร้อมกับรองเท้าผ้าใบด้วยความสงสัย ว่าชุดที่เธอใส่มานั้นพร้อมทำงานพวกนี้ตรงไหน ก่อนจะทิ้งความสงสัยนั้นไว้ แล้วดึงสายตากลับไปดูรายละเอียดงานในมือที่ถูกแจกแจงหน้าที่ของแต่ละคนเอาไว้อย่างละเอียด ปล่อยให้เธอยืนทำหน้าเหมือนแมวงงแล้วหาหน้าที่ของตัวเองเอง "เก่งนะเนี่ย น้องขนมปัง" แ

kanom.pang🍞 : ขนมปังถึงห้องแล้วนะข้อความที่ฉันส่งไปรายงานใครบางคนเพราะใช้ทฤษฎีน้ำหยดลงหินเข้าสู้ถูกเปิดอ่านทันทีราวกับว่าเปิดห้องแชทของฉันค้างไว้ ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ไม่ได้พิมพ์ข้อความคุยกันแม้แต่ข้อความเดียว แถมยังเพิ่งแยกกันเมื่อครู่เลยทำให้ได้รู้ว่าเขาจะไปนั่งร้านชิลเพื่อดื่มต่อกับกลุ่มเพื่อนสนิทของเขา โดยไม่มีคนอื่นไปเพิ่มให้ฉันต้องรู้สึกวุ่นวายใจแต่เอ๊ะ! หรือว่าจะมีใครตามไปทีหลังหรือเปล่านะ? ไม่ได้การแล้ว ยังไงคืนนี้ฉันต้องดึงความสนใจของเขาให้อยู่ที่ฉันให้ได้ถึงแม้จะไม่รู้ว่าช่วงเวลาก่อนหน้านี้จะมีใครเข้ามาทำให้เขาหวั่นไหวมากน้อยแค่ไหน แต่ตอนนี้...ฉันกลับมาทวงหัวใจดวงนี้แล้ว เพราะงั้นคนที่จะทำให้เขาหวั่นไหวได้อีกครั้งต้องมีแค่ฉันคนเดียวเท่านั้น!แต่ก่อนจะทำตามแผนที่วางเอาไว้ในใจ ฉันว่าฉันควรพาตัวเองไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าสักหน่อยดีกว่าให้ความสดชื่นปลุกความสดใสขึ้นมาสักนิด เพราะราตรีนี้ยังอีกยาวไกล ฉันคิดว่าเป็นอย่างนั้นนะkanom.pang🍞 : พี่พายpie.pi : ?"เย็นชาจริงๆ เลยนะ"ฉันพึมพำกับหน้าจอโทรศัพท์พลางทิ้งตัวลงนอนกลิ้งบนเตียง เครื่องหมายคำถามที่เขาพิมพ์ตอบกลับมาทำให้รู้ได้ทั

"พรุ่งนี้พี่พายไปไหนรึเปล่าคะ""นอน""แล้วจะตื่นกี่โมงคะ""มีอะไร""ไปซื้อของเป็นเพื่อนขนมปังหน่อยได้มั้ย""เพื่อนเธอ?""เมจิกลับบ้านต่างจังหวัดค่ะ""..."บทสนทนาแสนสั้นจบลงด้วยความเงียบงัน ก่อนที่ผมจะถอนหายใจทิ้งเบาๆ ขณะที่นิ้วเคาะพวงมาลัยรถเป็นจังหวะตามเสียงเพลง พลางมองสัญญาณไฟจราจรที่ยังคงเป็นสีแดงเข้ม ทั้งที่พรุ่งนี้ตั้งใจจะนอนโง่ๆ ให้ลืมโลกกลับกลายเป็นต้องตื่นมาสวมบทสารถีจำเป็นเสียอย่างนั้น"ห้าโมงเย็น""คะ?""จะไปก็ห้าโมง ไม่ไปก็เรื่องของเธอ"ผมตัดบทแค่นั้น ทันที่รถคันหน้าเริ่มเคลื่อนตัวเมื่อไฟสัญญาณเปลี่ยนเป็นสีเขียวให้ผมหักพวงมาลัยมุ่งหน้าไปยังคอนโดของยัยเด็กหน้ามึนที่พักหลังมานี้เข้ามาป้วนเปี้ยนในตารางชีวิตผมบ่อยเกินความจำเป็น ทั้งที่ความจริงผมจะปฏิเสธก็ได้ จะอ้างว่าติดงานหาข้ออ้างบอกปัดว่าไม่ว่าง หรือบอกไปตามตรงว่าไม่อยากไปก็ย่อมได้ แต่พอเห็นภาพใบหน้ากลมๆ กับดวงตาใสแจ๋วที่ชอบมองมาอย่างมีความหวังนั่น ทำให้คำปฏิเสธมันมักจะติดอยู่ที่ลำคอทุกที เหมือนกับครั้งนี้"ขอบคุณที่มาส่งนะคะ"ฟอด"เจอกันพรุ่งนี้ค่ะ""..."รถคันหรูจอดสนิทรอให้เด็กหน้ามึนลงจอดรถแล้วผมจะได้พาตัวเองกลับห้องไปน