บทที่18 อย่าทำให้หวง

"แก พี่บีม"

"ปล่อยให้ยืนหน้าแก่อยู่ตรงนั้นแหละ"

"ห๊ะ?"

ระหว่างรอเรียนช่วงบ่าย ฉันกับเมจิเลยมานั่งหลบอากาศร้อนในร้านกาแฟไม่ไกลจากอาคารเรียน พากันนั่งดูจอโทรศัพท์อยู่นานสายตาก็เริ่มเมื่อยล้าจากแสงสีฟ้าที่ส่งผ่านมาจากหน้าจอเป็นเหตุให้ฉันต้องพักสายตาโดยการหันไปมองต้นไม้สีเขียวที่อยู่รอบๆ ร้านแต่กลับเห็นพี่รหัสของเมจิยืนทำหน้าตึงเหมือนพี่พายเมื่อก่อนอยู่ด้านนอก และถ้าให้เดาสาเหตุคงมาจากยัยเมจิเพื่อนฉันคนนี้ไม่ผิดแน่

"ฉันว่าแกควรออกไปนะ"

"..."

ไม่อย่างนั้นมดที่เดินผ่านตรงนั้นได้กลั้นหายใจตายก่อนพอดีเพราะรัศมีความน่ากลัวที่แผ่ออกมาจากหน้าพี่บีมตอนนี้ ฉันเองยังไม่กล้าสบตาทำเป็นมองนั่นมองนี่ไปเรื่อยเลย ฉะนั้นคนที่จะช่วยแก้สถานการณ์อันน่ากลัวนี้ได้ดีที่สุดมีแค่ยัยเมจิเท่านั้น เชื่อฉันสิ!

และก็เป็นอย่างที่ฉันคิด ทันทีที่เพื่อนของฉันเดินออกไปบรรยากาศโดยรอบก็สดชื่นขึ้นมาในพริบตาเพราะทั้งคู่ได้เดินตามกันไป คงจะไปหาที่ทะเลาะ เอ้ย! ที่คุยปรึกษาปัญหาหัวใจกัน เพื่อนอย่างฉันทำได้แค่นั่งรอให้กำลังใจอยู่ห่างๆ ตรงนี้

"ฮัลโหล พี่พาย"

"อยู่ไหน"

"ร้านกาแฟอักษรค่ะ"

"อืม"

ระหว่างที่กำลังนั่งคิดอะไรเพลินๆ อยู่คนเดียว แรงสั่นของโทรศัพท์ที่วางอยู่ตรงหน้าเรียกความสนใจให้ตาคู่กลมหลุบตาลงมองหน้าจอสี่เหลี่ยม เป็นเขาคนที่เรียนอยู่อีกคณะและเพิ่งแยกกันเมื่อเช้าให้ฉันต้องรีบกดรับสาย ไม่อย่างนั้นคงได้บ่นเป็นหมีกินผึ้งแน่ แต่ยังไม่ทันได้ความอะไรอยู่อยู่คนใจร้อนก็กดวางสายไม่รอให้ฉันถามบ้างสักคำ ถึงจะอยู่ในรั้วมหาวิทยาลัยเดียวกัน ฉันเองอยากจะรู้บ้างเหมือนกันนะ ว่าเขาอยู่ที่ไหนหรือทำอะไรอยู่

"ขนมปัง"

"สวัสดีค่ะพี่พี"

"พี่นั่งด้วยสิ"

"อ๋อ ได้สิคะ"

เพราะทั้งร้านมีแค่โต๊ะของฉันที่ว่างอีกหนึ่งที่เป็นที่ที่ยัยเมจิเคยนั่งเมื่อครู่ ฉันเลยต้องแสดงความมีน้ำใจแบ่งที่นั่งให้รุ่นพี่ในคณะได้นั่งด้วย ไม่เสียหายอะไรนี่นา ฉันคิดอย่างนั้นนะ

"ปัง!"

"พี่พาย"

แต่ฉันอาจจะคิดน้อยไปเพราะไม่คิดว่าคนที่เพิ่งโทรมาหาเมื่อครู่จะพาตัวเองมาปรากฎตัวอยู่ตรงหน้าด้วยใบหน้าบึ้งตึงได้รวดเร็วขนาดนี้เหมือนพายุลูกใหญ่ที่ทำให้บรรยากาศภายในร้านถูกปกคลุมไปด้วยเมฆฝนอีกครั้งจนทุกคนที่นั่งอยู่ในร้านค่อยๆ ทยอยเดินออกพร้อมกับสายตาที่คอยลอบมองมาเหมือนส่งกำลังใจมาให้

'แฟนน้องขนมปังเหรอ'

'หล่อเนอะ แต่ดูดุมากเลย'

'นั่นพี่ว้ากคณะวิศวะเชียวนะ'

ไหนจะเสียงซุบซิบเบาเบาที่แว่วมาให้ได้ยินชวนให้เหงื่อฉันเริ่มตกสองมือเย็นเฉียบไปหมดจนต้องบีบกันเอาไว้เพื่อให้กำลังใจตัวเอง คงไม่ต่างจากรุ่นพี่ผู้ที่นั่งร่วมโต๊ะเดียวกับฉันที่ต้องทนสายตาอาฆาตจากคนขี้หวงจนฉันต้องยิ้มเบาเบาส่งไปแทนคำขอโทษที่พาพายุมาปกคลุมทั้งที่ไม่มีอะไรชวนให้คิดเกินเลยสักนิด โชคดีที่ถึงคิวรับกาแฟพอดีเลยทำให้พี่พีปลีกตัวลุกออกไปได้สะดวกไม่ต้องรู้สึกอึดอัดหรือลำบากใจจนทำอะไรไม่ถูก

"อื้อ...ปังเจ็บนะคะพี่พาย"

"ยิ้มไปเรื่อย"

พอรุ่นพี่ของฉันเดินลับตาไป คนตัวโตก็เดินเข้ามานั่งแทนที่แล้วยื่นมือใหญ่มาดึงแก้มฉันจนยืดออกเป็นบทลงโทษที่เขาชอบทำเวลาเขารู้สึกไม่พอใจในที่สาธารณะพร้อมกับมองกันตาขวางจนฉันรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว แต่ก็อดไม่ได้ขอเถียงสักหน่อย

"เอ้า! ให้ทำหน้ายักษ์เหมือนพี่พายเหรอคะ"

"..."

เพี๊ยะ!

"แล้วก็ชอบนักกระโปรงสั้นๆ"

เขาปล่อยให้ฉันยิ้มดีใจที่เถียงชนะอยู่ได้ไม่นาน มือใหญ่ก็แอบยื่นมาใต้โต๊ะตีลงขาขาวที่โผล่พ้นชายกระโปรงพลีทสีดำสั้นออกมาอย่างไม่เบามือเอาเสียเลย ไม่ต้องก้มลงไปดูฉันก็รับรู้ได้ว่าผิวขาวต้องขึ้นเป็นรอยแดงให้เห็นแน่

"กลับไปห้องห้ามหาเรื่องทำโทษปังแล้วนะคะ" ไม่รู้หละ ฉันต้องยื่นคำขาดไว้ก่อน

"ไม่รับปาก"

"พี่พาย ปังจะโกรธ"

"ไม่ให้โกรธ"

เหมือนว่าเขาชอบใจมากจนเก็บรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ซ่อนเอาไว้ไม่อยู่นั่งเท้าคางมองหน้าดูดีใจที่ได้แกล้งและทำให้ฉันโกรธได้สำเร็จ จนฉันเริ่มโมโหตัวเองที่ทำอะไรเขาไม่ได้เลย แพ้ตลอด แพ้เขาทุกทาง ไม่ไหวเลยนะยัยขนมปัง!

"กลับไปคณะตัวเองเลยค่ะ"

"หึ เลิกกี่โมง"

"ไม่บอกค่ะ"

"ดื้อ"

นั่งให้เขาแกล้งอยู่ได้ไม่นาน นาฬิกาบนหน้าจอก็บอกเวลาให้ฉันรีบพาตัวเองเดินไปอาคารเรียนให้เร็วที่สุดก่อนจะไม่มีที่นั่งให้ฉันเลือก ว่าแต่...ยัยเมจิอยู่ที่ไหนกันนะ ไม่เป็นไร...ใครถึงห้องเรียนก่อนคนนั้นจองที่นั่งเผื่อก็แล้วกัน

"เอาไปวางที่ขา"

"ร้อนค่ะ"

"หรือให้พี่ไปนั่งเรียนด้วย"

"ไม่เอาหรอกค่ะ"

เรื่องอะไรฉันจะให้หนุ่มฮอตตัวพ่อแห่งคณะวิศวะไปนั่งเรียนด้วยกัน เพราะแค่เขาเดินไปส่งฉันก็แทบทนสายตาวิบวับที่คอยแอบมองคนตัวโตข้างๆ กันไม่ไหวจนนึกหมันไส้อยู่ในใจอยากเอื้อมมือขึ้นไปดึงแก้มเขาให้ยืดออกเหมือนที่เขาชอบทำกับฉันบ้าง แต่ก็ได้แค่คิดเพราะไม่อาจเดาอารมณ์คนนิสัยไม่ดีได้ถูกเกิดอยากทำอะไรที่เหนือความคาดหมายของฉันขึ้นมา เป็นฉันนั่นแหละที่แพ้ ได้แต่ยื่นมือไปรับเสื้อช้อปของเขามาถือไว้แล้วปลีกตัวเดินขึ้นอาคารเรียนไปทำหน้าที่ของตัวเอง

รีบเดินจ้ำอ้าวขึ้นมาบนห้องเรียนกวาดสายตาหาที่นั่งแถวกลางที่ยังว่างอยู่ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ เมื่อเห็นยัยเมจินั่งโบกไม้โบกมือหน้าบานฉ่ำอยู่ตรงมุมเดิมที่พวกเรานั่งประจำ ดูจากหน้าเพื่อนฉันตอนนี้ต่างจากตอนที่เดินออกไปจากร้านกาแฟลิบลับ

"อารมณ์ดีแล้วเหรอ?"

"ดี แต่ไม่เท่าแกหรอกจ๊ะ"

"ตลอดเลยนะ"

ทำฉันอดไม่ได้ที่จะแกล้งแซวพลางหย่อนตัวลงนั่งที่ว่างข้างเพื่อน รีบพับเสื้อช้อปตัวใหญ่ในมือใส่ลงกระเป๋าสะพายเพราะไม่อาจทนสายตาที่มองมาจากเพื่อนทั้งห้องได้โดยเฉพาะจากเพื่อนสนิทของฉัน

pie.pi : ตั้งใจเรียน

pie.pi : ถ้ารู้ว่าเก็บเสื้อไว้ในกระเป๋า โดนหนักแน่!

ข้อความจากเจ้าของเสื้อทำฉันเผลอเม้มปากแน่นหันซ้ายมองขวากลัวว่าเขาจะแอบมองอยู่มุมไหนสักมุมในห้องนี้ ในสมองก็เต็มไปด้วยคำขู่ของเขาที่ทำเอาใบหน้าขาวใสร้อนผ่าวขึ้นมาเสียดื้อๆ ยิ่งนึกถึงแววตาเจ้าเล่ห์ตอนที่อยู่ร้านกาแฟด้วยแล้วฉันก็ยิ่งรู้สึกไม่เป็นตัวเองเลยสักนิด

"เป็นอะไร หน้าแดงเชียวแก ไข้ขึ้นเหรอ?"

"ตัวก็ไม่ร้อนนะ" เมจิยื่นหน้าเข้ามาใกล้พร้อมกับมือที่คอยแตะวัดอุณหภูมิตรงหน้าผาก

"เปล่าๆ แอร์มันร้อนหน่ะ"