บทที่22 ไม่ให้ผ่าน

และแล้วก็ถึงวันที่ฉันได้ไปฉลองวันเกิดในสถานที่ที่ไม่เคยไปมาก่อนนั่นก็คือร้านเหล้า อยากจะลองไปดูสักครั้งอยากลองสัมผัสบรรยากาศที่ใครหลายคนพากันหลงใหลสักหน่อย

อันที่จริงวันคล้ายวันเกิดของฉันล่วงเลยมาหลายวันแล้วนะ แต่เพราะว่าวันนั้นฉันโดนพิษไข้เล่นงานเสียก่อนพาให้ต้องเลื่อนนัดยัยเมจิมาเป็นวันนี้แทน จะวันไหนสำหรับฉันก็เหมือนกันนั่นแหละ ขอแค่มีเขาคุณแฟนของฉันและเพื่อนที่สนิทที่สุดมากินข้าวเป็นเพื่อนฉันก็สุขใจมากแล้ว

"พี่พาย พี่พายเห็นเสื้อกล้ามสีดำของปังมั้ยคะ" ฉันจำได้ว่าเขาอาสาเอาไปส่งร้านซักรีดให้นี่นา ไม่ใช่ว่าทางร้านเอามาส่งแล้วหรอกเหรอ

"ทิ้งไปแล้ว"

"ห๊ะ?"

"ตกใจอะไร"

"เอาเสื้อปังไปทิ้งทำไม"

"พี่ไม่ชอบ"

"แต่นั่นเสื้อปังนะ"

"เดี๋ยวพี่ซื้อให้ใหม่"

ฉันไม่ได้ฟังผิดไปหรอกใช่ไหม อยู่อยู่คนที่กำลังนั่งอ่านหนังสือการ์ตูนตอนนี้บอกว่าตัวเองเป็นคนเอาเสื้อผ้าของฉันไปทิ้งหน้าตาเฉย เขาทำอย่างนี้ได้อย่างไรกัน เหลือจะเชื่อเขาเลย!

แล้ววันนี้ฉันจะใส่ชุดอะไรไปกันละ ในเมื่อตู้เสื้อผ้าของฉันตอนนี้เหลือเพียงชุดเดรสน่ารักๆ และเสื้อยืดกับกางเกงขายาวที่เหมาะกับการใส่ไปทำบุญที่วัดมากกว่า ไม่หลงเหลือเสื้อที่เข้ากับสถานที่ที่จะไปคืนนี้เลยสักตัว

ฮือ...ขนมปังเศร้า เศร้ามาก เศร้าที่สุด

"ลองดูชุดอื่น"

"ปังชอบชุดนี้ค่ะ"

ฉันในชุดจั้มสูทขาสั้นสีดำด้านบนเป็นแบบเกาะอกพอใส่ถุงน่องกับรองเท้าหุ้มข้อก็ช่วยพรางตาให้ไม่ดูหวาบหวิวจนเกินไป ยืนหมุนตัวสามร้อยหกสิบองศาให้คนนั่งกอดอกทำหน้าตึงพิจารณาดูอีกรอบเพราะเขาเป็นคนจ่ายเงินซื้อให้ตามที่เขารับปากก ซึ่งกว่าฉันจะตัดสินใจเลือกชุดนี้ก็คิดมาเป็นอย่างดีแล้วว่าเขาจะให้ผ่าน

"เก็บทิ้งอยู่ดี"

"อะไรนะคะ"

"ลองตัวนี้"

เสียงทุ้มพึมพำเบาเบาจนฉันเองก็ฟังไม่ถนัด ตาคู่กลมได้แต่มองตามแผ่นหลังกว้างลุกจากโซฟาเดินไปเลือกชุดมากมายที่แขวนไว้เป็นตัวอย่างบนราว ก่อนมือใหญ่จะหยิบไม้แขวนที่มีเสื้อแขนยาวสีดำเปิดไหล่ข้างหนึ่งกับกางเกงยีนส์ขายาวพอดีตัวสีเดียวกันส่งมาให้ฉันรับไปเปลี่ยนในห้องลองเสื้อผ้าแล้วเดินกลับออกมาให้เขาดูอีกครั้ง

ไม่น่าเชื่อว่านอกจากเสื้อและกางเกงจะเป็นขนาดของฉันแบบพอดีไม่หลวมไปไม่เล็กไป ยิ่งพออยู่บนตัวฉันแทนไม้แขวนดูเข้ากันมากอย่างน่าประหลาดใจ ชายเสื้อเอวลอยเผยให้เห็นหน้าท้องแบนราบนิดหน่อยช่วงไหล่เปิดลงมาพอให้ดูน่าค้นหา พอใส่คู่กับกางเกงยีนส์เอวต่ำพอดีตัวยิ่งทำให้ฉันรู้สึกมั่นใจอย่างบอกไม่ถูก ไม่ต่างจากเขาที่พอเห็นฉันออกมาจากห้องลองในชุดนี้แล้ว สีหน้าที่เคยบึ้งตึงก่อนหน้าก็เผยรอยยิ้มบางเบาให้ได้เห็นเหมือนว่าเขาพอใจในผลงานตัวเองและเต็มใจที่จะจ่ายเงินซื้อชุดนี้ให้มากกว่าหลายชุดที่ฉันลองมาตลอดเกือบสองชั่วโมง

"ขอบคุณค่ะ"

"แค่นี้?"

"หว่านพืชหวังผลเหรอคะ"

"ก็หวัง"

"..."

จุ๊บ

คนเจ้าเล่ห์ก็คือคนเจ้าเล่ห์อยู่วันยังค่ำทั้งที่ตัวเองเป็นคนเก็บเสื้อผ้าของฉันไปทิ้งแท้ๆ การซื้อคืนให้ก็เป็นสิ่งที่เขาควรทำมากที่สุดนี่นา แต่นอกจากเขาจะไม่คิดอย่างนั้นแล้ว เขายังไม่เปิดโอกาสให้ฉันได้ทันคิดหาวิธีการตอบแทนนอกจากคำขอบคุณอีกด้วย เพราะแขนแกร่งที่พาดอยู่ตรงไหล่มนได้เปลี่ยนมาจับแก้มกลมให้หันไปรับจูบรุกล้ำจนเขาพอใจโดยที่ไม่สนใจสายตาหยอกล้อจากพนักงานในร้านเลยสักนิด

แล้วครั้งหน้าฉันจะกล้ามาร้านนี้อีกได้อย่างไรกัน

"หาอะไรกินก่อนมั้ย"

"อยากกินแต่กลัวพุงออกค่ะ"

อีกสามชั่วโมงถึงจะเป็นเวลานัดที่ทุกคนจะไปรวมตัวกันที่ร้าน แน่นอนว่าร้านเหล้าที่ว่าฉันไม่ได้เป็นคนเลือกเพราะมีหน้าที่แค่เป็นเจ้าของวันเกิดแต่งตัวสวยๆ ไปร่วมงานเท่านั้น ส่วนคนที่จัดการทุกอย่างไม่ใช่ใครที่ไหน เป็นคนเดียวกับที่เดินจูงมือฉันอยู่ตอนนี้นี่แหละ

เพราะฉะนั้น ฉันว่าฉันควรหาอะไรเบาเบากินลองท้องสักหน่อย อย่างซูชิร้านดังสักสี่ห้าคำน่าจะตอบโจทย์มากที่สุด

"อูนิมั้ย"

"ไม่เอาดีกว่าค่ะ แพงเกินไป"

"พี่จ่าย"

"คืนนี้พี่พายก็ต้องจ่าย" และดูจากร้านที่จะไปแล้วน่าจะต้องจ่ายแพงมากด้วย

"ไม่เป็นไร พี่ค่อยคิดบัญชีทีเดียว"

"..."

บอกฉันให้มั่นใจทีว่าฉันไม่ได้คิดผิด ที่ปล่อยให้เขาเป็นเจ้ามือมื้อใหญ่ตลอดวันนี้หรอกใช่ไหม หรือเป็นเพราะความเจ้าเล่ห์ที่มีของเขากันแน่? ฉันว่าเป็นตามข้อหลังมากกว่า

แต่เอาเถอะ! ในเมื่อเขายอมควักเงินในกระเป๋าให้ฉันมากมาย พรุ่งนี้ฉันจะตื่นแต่เช้ามาทำมาอาหารแสนอร่อยเป็นการตอบแทนเขาบ้างก็แล้วกัน หรือทุกวันที่ไม่มีเรียนช่วงเช้าก็ได้ เอ้า!

เมื่อถึงเวลานัดมือใหญ่คอยจูงมือเล็กเดินเข้ามาในร้านที่เต็มไปด้วยแสงสีและเสียงเพลงดังก้อง ดังแข่งกับใจที่เต้นแรงของฉันในตอนนี้ ทั้งรู้สึกตื่นเต้นและรู้สึกประหม่ามากอย่างอธิบายไม่ถูก

"สวัสดีค่ะพี่เฟิร์ส พี่พาลัน พี่พริบพราว"

"สวัสดีจ๊ะน้องขนมปัง"

"น่ารักจังเลยนะวันนี้"

"พี่พริบพราวก็สวยมากๆ เลยค่ะ"

ทันทีที่มาถึงห้องวีไอพีชั้นบน ด้านหนึ่งของห้องเป็นกระจกมองเห็นบรรยากาศด้านล่างของร้านและเวทีที่มีนักร้องยืนร้องเพลงอยู่อย่างชัดเจน ฉันก็กล่าวทักทายเพื่อนๆ ของเขาที่มาถึงก่อนเวลาไม่นานเป็นอันดับแรก เป็นพี่เฟิร์สกับพี่พาลันเจ้เดิม เพิ่มเติมคือพี่พริบพราวคนสวยคู่หมั้นของพี่พาลันที่ฉันเคยมีโอกาสเจอบ้างแล้วครั้งสองครั้ง ส่วนเพื่อนของฉันหน่ะเหรอ? ยังไม่เห็นแม้แต่เงาเลย แต่ไม่เป็นไร จะมาช้าสักหน่อยได้ไม่ว่ากัน

"น้องขนมปังดื่มอะไรดี"

"มึงไม่ต้องยุ่ง"

ไม่ทันที่ฉันจะได้คุยกับพี่เฟิร์ส กลับต้องกลืนทุกคำพูดลงไปเพราะคนตัวโตข้างๆ พูดแทนทุกอย่าง ให้ฉันได้แต่ยิ้มเบาเบาตอบกลับเพื่อนของเขาไปอย่างมีมารยาทและนั่งรอเครื่องดื่มสีสวยที่เขาเป็นคนจัดการชงให้ก็เท่านั้น

"อร่อยเหมือนน้ำส้มเลยค่ะ" แก้วที่ฉันเข้าใจว่าเป็นน้ำคอกเทลสีส้มสวยในมือใหญ่ส่งมาให้ฉันลองชิมรสชาติเป็นแก้วแรก มีรสหวานอมเปรี้ยวดื่มแล้วรู้สึกสดชื่นและชอบมาก จนฉันอยากจะรู้ชื่อไว้เป็นหนึ่งในเมนูโปรดที่จะสั่งมาดื่มหากมาในครั้งต่อไป

"น้ำส้มคั้น"

"..."

แต่คำตอบของเขาทำฉันถึงกับอึ้งทำอะไรไม่ถูกได้แต่นั่งทำตาปริบๆ ด้วยความข้องใจ ไม่ใช่ว่ามาร้านเหล้าแล้วจะได้ดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์กันทุกคนหรอกเหรอ เป็นฉันที่หาข้อมูลมาผิด หรือเป็นเขาที่เข้าใจผิดว่าฉันอยากดื่มน้ำผลไม้กัน

เพื่อความมั่นใจว่าสิ่งที่ตัวเองคิดนั้นเป็นจริง ฉันจึงวางแก้วน้ำส้มที่ดื่มไปเกือบครึ่งลงบนโต๊ะตรงหน้า ทำทีเป็นหันไปมองดูนักร้องด้านล่างผ่านกระจกบานใหญ่ แต่แท้ที่จริงฉันกำลังรอจังหวะที่เขาเผลอเพราะสนใจน้ำสีชาในแก้วของเขาอยู่ต่างหาก รออยู่ไม่นานโอกาสนั้นก็มาถึงให้ฉันได้เอื้อมมือไปคว้าแก้วของเขามาดื่มชิมรสอึกใหญ่เพียงเสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้นตาคู่คมก็ตวัดมามองเหมือนเสือโคร่งตัวใหญ่ให้ใจฉันรู้สึกตุ้มตุ้มต่อมต่อมเหมือนไม่เป็นตัวเอง จนฉันต้องรีบวางแก้วในมือกลับลงที่เดิม

"ซนนะ"

"ปังแค่ชิม"

ในตอนแรก ฉันคิดว่าเขาจะปล่อยผ่านไปง่ายๆ เพราะเห็นมือใหญ่หยิบแก้วเดียวกันขึ้นมาดื่มต่อจนหมดไม่เหลือน้ำสักหยด คงจะกลัวว่าฉันจะแอบไปคว้าแก้วของเขามาดื่มอีกแน่ ฉันเข้าใจอย่างนั้น...

"ลองชิมอย่างอื่นมั้ย"

"..."

จนกระทั่งเสียงแหบพร่ามากระซิบข้างใบหูให้พอได้ยินกันสองคนพร้อมกับมือใหญ่ยื่นมาจับมือเล็กพาไปวางบนตักแกร่งใกล้กับตำแหน่งที่มีอาวุธร้ายซ่อนอยู่ภายใต้ความมืดสลัวที่ไม่มีใครสนใจและมองเห็น ฉันถึงได้รู้ว่าตัวเองมองโลกในแง่ดีจนเกินไปไม่มีทางทันความคิดคนนิสัยไม่ดีอย่างเขา ได้แต่นั่งตัวตรงดูแข็งทื่อจะยื่นมืออีกข้างไปหยิบอะไรหรือจับอะไรก็กลัวว่ามืออีกข้างที่โดนมือร้ายๆ กุมไว้อยู่ไปสัมผัสโดนอะไรอะไรจนอาจเป็นชนวนให้ไฟที่ติดง่ายปะทุขึ้นมาจนแผดเผาให้ฉันต้องรู้สึกหวามไหว

"ชิมมั้ย?"

"มะ ไม่เอา"

"พี่อยากให้ชิม"

"อื้อ..."

แล้วก็เป็นอย่างที่ฉันคิด ถึงมือของฉันจะไม่ได้ซุกซนจนไปโดนอะไรที่อันตรายต่อหัวใจเข้า แต่ทันทีที่เข้ามานั่งในรถร่างกายของฉันก็ล่องลอยอยู่ในอากาศรู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังมึนและเมาทั้งที่ได้ชิมน้ำสีชาไปเพียงไม่ถึงครึ่งแก้ว

เป็นเขาที่คอยหลอกล่อให้ฉันหลงไปกับ...รสชาติของเขา