บทที่21 ติดหนึบ

กว่าสองชั่วโมงพายุลูกใหญ่ถึงจะสงบลง เป็นผมที่ใจดีปล่อยให้คนอ่อนแรงนอนพักเพราะไม่อยากให้เธอตื่นตกใจกับสัมผัสของผมจนไม่อนุญาตให้มีครั้งต่อไปเกิดขึ้นอีก ซึ่งนั่นเป็นเรื่องที่ผมจะไม่ยอมและยอมไม่ได้เด็ดขาด

ค่อยๆ ช้อนตัวเธอเดินเข้าห้องนอน วางร่างบางลงบนเตียงกว้างให้เธอได้นอนพักสบายๆ ส่วนผมพาตัวเองไปหาผ้าขนหนูชุบน้ำแล้วออกมาหย่อนตัวนั่งลงข้างๆ ค่อยๆ เช็ดผิวสีชมพูอย่างทะนุถนอมจนทั่วไม่เหลือความเหนียวเหนอะหนะให้เธอรู้สึกไม่สบายตัว ก่อนจะกลับไปจัดการตัวเองในห้องน้ำบ้างแล้วกลับออกมาล้มตัวนอนลงข้างๆ ดึงเอวบางเข้ามานอนหนุนแขนในอ้อมกอดหลับตาลงตามเธอเข้าไปในความฝัน

"..."

จนกระทั่งแผงอกสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิอันร้อนระอุที่ค่อยๆ สูงขึ้นปลุกให้ผมลืมตาตื่นขึ้นมาในช่วงสาย เวลานี้ผิวขาวอมชมพูของคนในอ้อมกอดเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำคิ้วเรียวเล็กผูกกันเป็นปมแน่นราวกับกำลังฝันร้ายอย่างไรอย่างนั้น ให้ผมต้องรีบลุกไปหาอุปกรณ์เช็ดตัวและเจลลดไข้มาวางบนหน้าผากมนด้วยความร้อนใจ คอยเช็ดตัวไม่ห่างให้อุณหภูมิที่สูงค่อยๆ ลดจนเย็นลง ให้คิ้วที่ผูกเป็นโบว์ค่อยๆ คลายออกปมออกให้ผมรู้สึกโล่งใจ

ที่เธอต้องนอนซมอย่างนี้ ส่วนหนึ่งก็มาจากผม

"ปัง กินยา"

"ปะ ปังไม่กินยา"

"..."

ไม่สบายขนาดนี้ยังจะดื้อปลุกอย่างไรก็ไม่ยอมตื่นขึ้นมากินยาง่ายๆ เม้มปากแน่นก้มหน้างุดซุกลงหมอนหนีเม็ดยาที่รอพร้อมเพียงแค่เธออ้าปากรับเท่านั้น จนผมอยากจะฟาดก้นกลมงอนสักที ได้แต่คิด...เพราะขืนลงมือทำอะไรเธอในตอนนี้มีหวังได้ตื่นมาทำหน้างอนให้นั่งง้อกันอีกแน่

ฉะนั้นผมจึงเลือกที่จะส่งเม็ดยาลดไข้เข้าปากตัวเองตามด้วยน้ำแล้วประคองแก้มนุ่มให้หันมารับยาที่ผมป้อนให้ด้วยปากไล่ต้อนให้เธอยอมกลืนยาลงไปก่อนจะช่วยกวาดความขมของรสยาให้เปลี่ยนเป็นรสหวานสร้างประสบการณ์ใหม่ให้เธอไม่กลัวการกินยาอีกต่อไป

ปึก!

"พี่พายนิสัยไม่ดี"

"ดื้อก่อนทำไม"

"..."

แต่พอปากได้รูปปล่อยปากบวมเจ่อให้เป็นอิสระ เสียงแหบแห้งก็เริ่มต่อว่ากันทันทีพร้อมกับตากลมโตจ้องมองดุใช้กำปั้นเล็กทุบลงแขนแกร่งแรงเท่ามด ทำผมนึกขำมากกว่ากลัวอย่างที่เธออยากให้เป็น เผลอยกมุมปากเหยียดยิ้มบางเบาขึ้นมายิ่งทำให้คนป่วยถลึงตาใส่เปลี่ยนเป็นยื่นมือเล็กมาหยิกตรงกล้ามท้องให้ผมรู้สึกเจ็บจนต้องนิ่วหน้า

หายดีเมื่อไหร่ ผมค่อยเอาคืนก็ไม่สาย...

ฮึบ!

"หึ หายปวดหัวแล้ว?"

ระหว่างที่ผมกำลังทำข้าวต้มหมูอาหารมื้อแรกของวันที่ผมตั้งใจทำให้คนป่วยอยู่นั้น แผ่นหลังแกร่งก็มีร่างนุ่มนิ่มกระโดดขึ้นมาเกาะพร้อมกับสองแขนเล็กคล้องคอผมเอาไว้แน่นจนผมต้องปล่อยมือที่กำลังจับทัพพีมาช่วยประคองก้นกลมงอนเอาไว้รอให้เธอตั้งหลักได้สักหน่อยถึงจะหันกลับมาสนใจหม้อข้าวต้มที่กำลังเดือดปุดต่อ

"ยังปวดอยู่นิดหน่อยค่ะ"

"ไม่นอนต่อก่อน"

"ปังหิว"

ฟอด

"ใกล้สุกแล้ว"

"..."

ปลายจมูกมีสันหันไปกดลงบนแก้มนุ่มเพื่อวัดอุณหภูมิบนตัวของเธออีกครั้งจนแน่ใจว่าไข้ที่เคยขึ้นสูงลดลงบ้างแล้ว แต่ยังคงสัมผัสได้ถึงไอร้อนที่แผ่ออกมาเปลี่ยนผิวขาวใสให้เป็นสีชมพูอ่อนเปลี่ยนเด็กดื้อให้กลายเป็นเด็กขี้อ้อนวางแก้มนุ่มลงบนบ่าแกร่งใช้สองขาเรียวเกี่ยวเอวสอบเอาไว้แน่นราวกับกลัวว่าผมจะหนีหาย

"หอมจัง"

"ไปกัน"

จะมีใครแข็งแรงเท่าผมอีกหรือเปล่า ในมือถือชามข้าวต้มบนแผ่นหลังก็มีลูกลิงเกาะไม่ห่างให้ผมพาเดินไปยังโต๊ะอาหาร เดินไปเดินมาถึงสามรอบกว่าที่บนโต๊ะจะมีทั้งข้าวทั้งน้ำวางพร้อมรอให้ทั้งผมและเธอลงมือกินมื้อแรกของวัน แน่นอนว่าบนตักของผมตอนนี้กลายเป็นเก้าอี้ให้คนตัวเล็กนั่งตักข้าวต้มกินอย่างสบายใจ

"อร่อยมั้ย"

"อร่อยเพราะหิวค่ะ"

"หึ เดี๋ยวจะโดน"

จะไม่อร่อยได้อย่างไรในเมื่อผมโทรไปขอให้คุณแม่ช่วยส่งวิธีทำพร้อมกับอธิบายมาให้อย่างละเอียด ซึ่งคุณแม่เองก็คงจะรู้สึกสงสัยอยู่ไม่น้อยที่อยู่อยู่ลูกชายของท่านอยากจะทำอาหารขึ้นมาทั้งที่ไม่เคยคิดอยากทำมาก่อน เพียงแต่รอให้ผมเป็นฝ่ายเล่าให้ท่านฟังเองเหมือนทุกเรื่อง และเรื่องของเธอจะเป็นอีกหนึ่งเรื่องที่ทำให้ท่านทั้งแปลกใจแล้วก็ดีใจมากเช่นกัน ผมเชื่อว่าอย่างนั้น

หลังจากจัดการข้าวต้มแสนอร่อยฝีมือผมจนเกือบหมดชาม คนบนตักที่บ่นว่าหิวหนักหนาก็เริ่มหนังตาหย่อน ความร้อนจากพิษไข้ที่ยังหลงเหลืออยู่บวกกับท้องที่อิ่มแปล่และฤทธิ์ของยาทำให้ร่างนุ่มนิ่มเริ่มโอนเอนซบลงกับอกแกร่งอีกครั้ง

"เด็กอ้วน"

ทำผมอดเอ็นดูไม่ได้ยื่นมือไปเกลี่ยผิวแก้มนุ่มเบาเบาอย่างมันเขี้ยวก่อนจะประคองแผ่นหลังบางเอาไว้ กลัวว่าคนขี้เซาจะหงายหลังตกตักไปเสียก่อน และคนผิดจะกลายเป็นผม

"อุ่นจัง"

เสียงหวานพึมพำราวกับละเมออยู่แถวซอกคอ พาลมหายใจร้อนๆ มาเป่ารดทำเอาผมต้องสูดหายใจเข้าลึกๆ ข่มใจตัวเองไว้ไม่ให้รังแกคนป่วยไปมากกว่าที่เป็นอยู่ ทั้งที่อยากจะทำตามเสียงในหัวมากก็ตาม เบี่ยงเบนความสนใจตัวเองโดยจัดการเช็ดปากให้คนตัวเล็กอย่างเบามือ ก่อนจะช้อนตัวเธอขึ้นแนบอกเพื่อพากลับไปยังห้องนอนที่เพิ่งจากมาเมื่อครู่

ทันทีที่แผ่นหลังบางสัมผัสฟูกนุ่ม สองแขนเล็กก็รีบคว้าหมอนข้างมากอดหมุบหมับ แต่ก็ไม่ลืมที่จะปัดป่ายมือหาหมอนข้างที่มีชีวิตอย่างผมให้ลงไปนอนข้างๆ กัน ให้ไออุ่นจากตัวผมช่วยกล่อมให้เธอหลับสนิทไปอย่างง่ายดาย

ฟอด

"ตัวแสบ"

แสงแดดยามบ่ายที่ลอดผ่านม่านสีอ่อนเข้ามาไม่ได้ทำให้คนที่หลับปุ๋ยอยู่ในอ้อมกอดรู้สึกตัวเลยแม้แต่น้อย ตาคู่คมมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่จมอยู่ในแผงอกนิ่งๆ พลางใช้นิ้วโป้งคลึงวนที่ข้อนิ้วเล็กของเธอเล่นอย่างเพลินมือ หยิบหนังสือการ์ตูนบนโต๊ะข้างเตียงขึ้นมาอ่านให้กลิ่นหอมจางๆ จากแป้งเด็กที่ติดตัวเธอแทนเทียนหอมที่ทำให้ผมรู้สึกผ่อนคลายทุกครั้งที่อยู่ใกล้

ไม่รู้ว่าเวลานี้เป็นผมที่ติดเธอหรือเป็นเธอที่อยากอยู่ใกล้ผม รู้เพียงแค่ต่อจากนี้ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นผมจะไม่มีทางห่างจากเธออีก ผมมั่นใจ