บทที่19 ชอบทำให้หึง

วิชาช่วงบ่ายโหดเอาเรื่องและกว่าอาจารย์จะยอมปล่อยให้ฉันพาสมองเบลอๆ ออกจากห้องเวลาก็ล่วงเลยจนเกือบเย็นทำเอาท้องเริ่มส่งเสียงร้องประท้วงด้วยความหิวโดยเฉพาะขนมหวานหรือไอศครีมเย็นๆ สักถ้วยเพราะรู้สึกว่าร่างกายอ่อนแรงเหมือนขาดน้ำตาลก็ว่าได้

"พี่พาย รอตรงไหนคะ"

"เก้านาฬิกา"

"ไหนหละ ไม่เห็นเจอเลย"

ทันทีที่ลงมาจากห้องเรียนยัยเมจิก็ปลีกตัวแยกไปอีกทาง ส่วนฉันก็พาตัวเองเดินมามองหาคนตัวโตที่ส่งข้อความมาบอกว่ารออยู่ข้างล่างตั้งแต่เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรหาเพราะมองหาเท่าไหร่ก็ไม่เห็นแม้แต่เส้นผม

ฟอด

"อุ้ย!"

ลองกวาดตามองไปรอบๆ หันหน้าตามเข็มนาฬิกาที่เขาบอกอีกทีก็ยังไม่เห็นใครสักคน จนกระทั่งแก้มนุ่มหันไปชนเข้ากับปลายจมูกมีสันที่มาพร้อมกับกลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคยและฉันจำได้ดีว่าเป็นเขา ทำใจฉันหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มด้วยความตกใจ

"นิสัยไม่ดีอีกแล้วนะคะ"

"ว่าพี่อีกแล้วนะครับ"

นอกจากตาคู่คมจะดูกรุ่มกริ่มชอบใจที่ได้แกล้งกันแล้ว เขายังล้อเลียนฉันทั้งคำพูดและน้ำเสียงอีกทำฉันรู้สึกมันเขี้ยวเขาเอามากๆ คว้าแขนแกร่งมากัดจนจมเขี้ยวระบายความแค้นที่โดนเขาแกล้งมาตลอดทั้งวันจนรู้สึกพอใจจึงค่อยๆ ถอนฟันออกมองดูผลงานตัวเองที่เห็นเป็นรอยฟันครบทุกซี่ขึ้นสีแดงชัดเจน ฉันทำแรงไปหรือเปล่านะ

"ไม่เจ็บเหรอคะ"

"เหมือนลูกแมวกัด"

"ถ้างั้นขออีกรอยแล้วกัน"

"ได้ แต่พี่กัดคืน"

"และไม่ใช่ที่แขน"

"..."

สายตาคู่คมยิ้มกริ่มหยุดมองบริเวณปากสีชมพูอยู่อย่างนั้นราวกับบอกให้ฉันรู้และเตรียมใจไว้ว่าถ้าเขาทำคืน ตรงไหนที่เขาจะกัดเพื่อแก้แค้นกันทำฉันเผลอเม้มปากเข้าหากันทันทีเพราะรู้ว่าเขาทำจริงตามที่พูดแน่ โดยเฉพาะเรื่อง...เรื่องที่ทำให้ใจฉันเต้นแรง

"หิว?"

"ปังกินหมูได้ทั้งตัวเลย"

"หึ ปิ้งย่างมั้ย"

"จะดีเหรอคะ อ้วนนะ"

"งั้นกินสลัด"

"ปิ้งย่างสิคะ ปังจะยอมอ้วนหน่อยก็แล้วกันค่ะ"

และความอบอุ่นของเขาที่มีให้ฉันเพียงคนเดียวเท่านั้นก็คือการเอื้อมมือมาแย่งกระเป๋าสะพายของฉันไปสะพายไว้บนบ่าแกร่งราวกับกลัวว่าฉันจะหนักจนบ่นปวดไหล่และเป็นเขาคนที่คอยช่วยนวดให้ฉัน ทำฉันยิ้มจนแก้มปริเดินเข้าไปคล้องแขนแกร่งด้วยสองมืออย่างออดอ้อนให้เขาพาเดินไปที่รถท่ามกลางสายตายิ้มน้อยยิ้มใหญ่จากบรรดาสาวๆ ที่ยืนรอใครสักคนมารับ

ถามว่าฉันรู้สึกหวงไหม เวลาที่มีใครมองชื่นชมในความหล่อของเขา ตอบตามตรงก็มีบ้าง ไม่ใช่สิ! หวงมากเลยละ แค่ไม่แสดงออกเท่าเขาก็เท่านั้นเอง ก็เขาทั้งหล่อทั้งเท่มากนี่นา

"ปังให้ชิ้นนี้"

หมูสามชั้นสไลด์ย่างจนแห้งความกรอบกำลังพอดีวางลงบนจานของคนตัวโตข้างๆ ให้เขาได้กินชิ้นที่อร่อยที่สุดในแบบที่ฉันชอบมากที่สุดและตั้งใจย่างให้เขาโดยเฉพาะตอบแทนที่เขานั่งรอฉันอยู่นานสองนานแถมยังพามากินของอร่อยแบบนี้อีก น่ารักที่สุดในโลกเลยถึงจะขี้แกล้งเกินไปมากก็ตาม แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธได้เหมือนกันว่าเวลาที่เขาแกล้งนั้นฉันรู้สึกยุบยิบหัวใจมากๆ เลย

"อยากกินไอติมชาเขียวถั่วแดง แต่ก็อยากกินน้ำแข็งใสถั่วแดงด้วยอะ"

"ก็สั่งมาทั้งสอง"

"ถ้างั้นปังกดสั่งแล้วนะ"

"อืม"

จะมีใครมีแฟนน่ารักเท่ากับขนมปังหรือเปล่านะ และนี่คืออีกหนึ่งความน่ารักของเขาไม่ว่าฉันอยากกินอะไรเขาก็จะผันตัวเองคอยทำหน้าที่ตามใจฉันทุกครั้งรู้ทั้งรู้ว่าสุดท้ายเป็นเขาคนที่ต้องรับจบทุกเมนูที่ฉันสั่งมา

รอไม่นานถ้วยไอศครีมชาเขียวลูกโตที่ท็อปปิ้งด้วยถั่วแดงกวนเนื้อเนียน กับน้ำแข็งใสถ้วยยักษ์ราดน้ำแดงฉ่ำๆ ก็มาวางอยู่ตรงหน้า ทำตากลมโตเป็นประกายแข่งกับแสงไฟในร้าน รีบหยิบช้อนขึ้นมาเตรียมจัดการกับของหวานตรงหน้าทันทีโดยลืมเรื่องน้ำหนักที่ควรกังวลไปเสียสนิท ไม่เป็นไร พรุ่งนี้ค่อยชวนพี่พายไปวิ่งออกกำลังกายแล้วกัน

ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง

"หืม ใครส่งข้อความมานะ"

ระหว่างที่ฉันกำลังเพลิดเพลินกับความสดชื่นอยู่นั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความจากมือถือก็ดังไม่หยุดจนฉันต้องละสายตาจากถ้วยของหวานไปกดอ่านข้อความในหน้าจอมือถือ เป็นยัยเมจิที่ส่งการบ้านมาทิ้งไว้ให้ฉันเอาไปทำต่อเพราะเป็นรายงานที่ทำคู่กัน

"ใคร"

ฉันจึงพิมพ์ตอบกลับไปอีกสองสามคำพร้อมกับส่งรูปถ้วยไอศครีมให้เพื่อนส่งรูปการ์ตูนมองบนกลับมาทำฉันเผลอยิ้มขำออกมาโดยไม่รู้ตัว และไม่รู้ว่าเวลานี้มีสายตาคู่คมคอยจ้องอยู่จนกระทั่งเสียงทุ้มเข้มดังให้ได้ยิน ฉันเลยนึกสนุกอยากแกล้งเขาสักหน่อย

"กิ๊กค่ะ"

เพล้ง!

"..."

เพียงเท่านั้น...เสียงวางช้อนก็ดังให้ได้ยินจนตัวฉันสะดุ้งด้วยความตกใจทำให้รู้ได้ทันทีเลยว่าฉันคิดผิดที่พูดแกล้งเขาแบบนี้ โดนฉันกัดไม่โกรธ แต่โกรธจนควันออกหูนั่งทำหน้าตึงเพราะฉันแกล้งพูดว่าคุยกับคนอื่นอยู่ งานเข้าอีกแล้วขนมปังเอ้ย...

สองเท้าเล็กกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามแผ่นหลังกว้างที่เดินดุ่ม ๆ ออกจากร้านไปโดยไม่รอ ทิ้งไว้เพียงบรรยากาศมาคุที่ทำเอาพนักงานในร้านถึงกับไม่กล้าสบตา อย่าว่าแต่พี่ๆ พนักงานเลย ฉันเองก็ไม่กล้าเหมือนกัน

"พี่พาย รอปังด้วยสิคะ"

ฉันคว้าชายเสื้อยืดสีเข้มของเขาไว้ได้ทันตอนที่ถึงรถพอดี คนตัวโตหยุดชะงักแต่ไม่ยอมหันกลับมามอง มือแกร่งที่เคยแย่งกระเป๋าไปสะพายให้บัดนี้กลับกำหมัดแน่นจนเห็นเส้นเลือดขึ้นมาชัดเจนเหมือนกำลังพยายามระงับอารมณ์โกรธที่มีไม่ปริปากพูดอะไรออกมาเลยสักคำ เขาจะรู้ไหมว่าความเงียบของเขาน่ากลัวยิ่งกว่าตอนเขาดุเสียอีก

"ปังแค่อยากแกล้งพี่พาย ปังขอโทษค่ะ"

"..."

"ดีกันนะ"

"..."

"กลับไป ปังให้พี่พายทำโทษก็ได้ เอ้า!"

ฉันพยายามทำใจดีสู้เสือขยับเข้าไปใกล้ชะโงกหน้าเข้าไปเล็กน้อยเพื่อดูลาดเลา ก่อนจะส่งนิ้วก้อยไปตรงหน้าเขาเพียงแค่หวังให้เขายอมยกนิ้วก้อยขึ้นมาเกี่ยวกันแต่ก็ไม่ได้ผล จนฉันต้องยื่นข้อเสนออะไรบางอย่างที่คิดมาดีแล้วว่าอย่างไรตัวเองจะต้องเสียเปรียบแน่ๆ ทำอย่างไรได้ ไม่มีทางเลือกอื่นให้ฉันเลยนี่นา และกฎของเราสองคนก็คือ หากทำให้อีกฝ่ายหนึ่งโกรธอีกฝ่ายต้องง้อให้ได้ ห้ามข้ามวัน!

"ขึ้นรถ"

และนี่ถือเป็นสัญญาณอันดีว่าฉันจะสามารถง้อเขาได้สำเร็จในเร็วๆ นี้ ถึงเขาจะยังโกรธอยู่แต่มือใหญ่ยังคงทำหน้าที่เปิดประตูฝั่งข้างคนขับให้ฉันได้เข้าไปนั่ง แน่นอนว่าฉันไม่ลืมที่จะเพิ่มคะแนนให้กับตัวเองเผื่อโทษหนักจะได้เบาลงบ้าง ฉีกยิ้มให้กว้างที่สุดเท่าที่จะทำได้ส่งสายตาออดอ้อนหวังว่าเขาจะใจอ่อนสักนิด แค่หนึ่งเปอร์เซ็นต์ก็ยังดี

แต่ดูจากท่าทีของเขาแล้ว...ความหวังของฉันนั้นริบหรี่มากจริงๆ