บทที่16 เปิดตัวสถานะใหม่

ฉันพาตัวเองเดินลัดเลาะจากลานจอดรถของคณะวิศวะมาโรงอาหารของคณะอักษร ยืนกรานไม่ยอมให้เขาเดินมาส่งเพราะไม่อยากเป็นเป้าสายตาของใครต่อใครโดยเฉพาะบรรดาสาวๆ ของเขาคนที่เพิ่งขอฉันเป็นแฟนอีกครั้งนั่นแหละ แต่ถามว่าเขายอมแต่โดยดีหรือเปล่า บอกเลยว่ายากมากและกว่าที่ฉันจะพาตัวเองลงมาจากรถคันหรูได้ต้องยอมให้เขาเอาแต่ใจตัวเองอยู่นานหลายนาทีทำปากฉันบวมเจ่อจนต้องใส่หน้ากากอนามัย ขืนยัยเมจิเห็นคงได้โดยแซวไม่พักคอยล้อกันไม่หยุดแน่

"แก ไม่สบายเหรอ?"

"อ๋อ อืม เป็นหวัดนิดหน่อยหน่ะ"

"แล้วจะเรียนไหวเหรอ แอร์ในห้องเรียนเย็นมากนะ"

"ไหวๆ"

เพราะกลัวว่าเพื่อนจะสังเกตเห็นความปกติบนใบหน้า ฉันเลยจำเป็นต้องโกหกบอกว่าตัวเองกินมื้อเช้ามาแล้วทั้งที่กินเพียงขนมปังปิ้งมาหนึ่งแผ่นเท่านั้น รับอาสานั่งจองโต๊ะให้เพื่อนไปซื้อข้าวอย่างสบายใจ ส่วนตัวเองก็นั่งภาวนาขอให้ชั่วโมงเรียนช่วงเช้าไม่นานจนเกินไปไม่อย่างนั้นท้องฉันได้ส่งเสียงร้องออกมาจนเพื่อนๆ ได้ยินกันทั้งห้องแน่

"เรียนเสร็จแล้วไปเดินเล่นกันมั้ย หรือแกอยากกลับไปนอน"

"พี่พายชวนไปดูเขาแข่งรถหน่ะ"

"อ่อเหรอ แบบนี้เขาเรียกว่าเปิดตัวหรือเปล่านะ..."

"เปิดตัวอะไรกัน ไม่ใช่ซะหน่อย"

นี่ขนาดยัยเมจิยังไม่รู้อีกหลายเรื่องที่ฉันไม่ได้เล่านะ สายตาเอย น้ำเสียงเอย ยังทั้งแซวทั้งล้อกันมากจนฉันต้องพาตัวเองเดินหนีเข้าห้องเรียนไปก่อนไม่อาจทนสายตาที่ทำให้ฉันรู้สึกร้อนวูบวาบได้ ไม่ได้การแล้ว... ต่อไปฉันคงต้องมีความลับกับเพื่อนบ้าง โดยเฉพาะเรื่องของฉันกับพี่พาย!

และแล้วคำภาวนาของฉันก็เป็นจริง เนื่องจากอาจารย์แม่สุดโหดของภาควิชาต้องรีบไปประชุมต่อ เป็นเหตุให้ฉันรีบแยกย้ายกับเพื่อนและกลับมาหาอะไรกินแถวคอนโดเพราะทนความหิวไม่ไหว ก่อนจะขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าบนห้องรอเขาเลิกเรียนแล้วแวะมารับไปสนามแข่งพร้อมกัน

ก็เพิ่งจะรู้ตอนนั่งดูหนังด้วยกันเมื่อวันก่อนนี่แหละ ว่าเขาลงทุนหุ้นกับพี่พาลันพี่เฟิร์สเปิดสนามแข่งรถเพราะชอบความเร็วและอยากแข่งในสนามของตัวเอง จนตอนนี้ฉันยังนึกภาพเวลาที่เขาอยู่ในสนามแข่งไม่ออกเหมือนกัน แต่คิดว่าต้องเท่มากแน่

ว่าแต่...ฉันจะใส่ชุดอะไรไปดีนะ?

รู้ตัวอีกทีฉันก็พันผ้าขนหนูสีชมพูมานั่งจุมปุ๊กอยู่หน้าตู้เสื้อผ้าพร้อมกับโทรศัพท์มือถือหารูปภาพอ้างอิงในการแต่งตัวไปสนามแข่งรถ แต่ยิ่งดูก็ยิ่งรู้สึกปวดหัวตุ๊บเพราะรูปตัวอย่างที่ขึ้นมาในหน้าจอห่างไกลจากสไตล์การแต่งตัวของฉันมาก ที่สำคัญในตู้เสื้อผ้าตอนนี้ก็ไม่มีเสียด้วย นอกจากเสื้อกล้ามกับกางเกงยีนส์เท่านั้น ส่วนเสื้อเกาะอกที่เคยใส่ไปถ่ายรูปหาเท่าไหร่ ฉันก็หาไม่เจอ เพราะงั้นชุดนี้แล้วกัน ไม่มากจนดูเซกซี่เกินไปให้โดนบ่น พอดีๆ สำหรับฉัน

แกร๊ก!

"ทำอะไร"

"อุ้ย! ทำไมมาเร็วจังคะ"

"เลิกเร็ว"

แต่ฉันยังไม่ทันได้พาตัวเองและเสื้อผ้าที่กองอยู่บนตักเข้าไปเปลี่ยนให้เรียบร้อย ประตูห้องนอนก็เปิดเข้ามาพร้อมกับคนตัวโตในชุดเดียวกับเมื่อเช้า กว่าจะรู้ว่าตัวเองอยู่ในชุดและท่าทางค่อนข้างน่าอายขนาดไหนก็ตอนที่ตาคู่คมกวาดมองดูฉันด้วยสายตากรุ่มกริ่มเหมือนพวกผู้ชายเจ้าชู้ ทำตาคู่กลมเบิกกว้างรีบหอบเสื้อผ้าแล้วลุกขึ้นมือเล็กจับปมผ้าขนหนูแน่นวิ่งเข้าห้องน้ำทันทีโดยไม่เหลียวกลับไปมองเสียงทุ้มที่หัวเราะอย่างสนุกให้ได้ยิน

รู้ทั้งรู้ว่าฉันอายมาก ยังจะแกล้งกันอีกนิสัยไม่ดีเอาซะเลย

"..."

"ไม่มีเสื้อคลุม?"

ฉันปล่อยให้คนขี้แกล้งรอไม่กี่นาทีก็พาตัวเองออกมาจากห้องน้ำ แล้วเดินเลยคนตัวโตที่นั่งอยู่บนเตียงออกไปด้านนอกเพื่อนำผ้าขนหนูไปตากบนราวตรงระเบียง ก่อนจะกลับเข้ามาในห้องนอนอีกครั้งเพื่อหวีผมและแต่งหน้าเบาเบาให้พอมีสีสัน แต่ในระหว่างที่แปลงบลัชออนกำลังแต่งเติมสีชมพูพีชลงบนผิวแก้ม ฉันก็สัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่ทำให้รู้สึกร้อนแผ่นหลังวูบวาบจนต้องเดินหารีโมทของเครื่องปรับอากาศมากดลดอุณหภูมิให้เย็นขึ้นอีกหน่อย จนกระทั่งบังเอิญไปเห็นตาคู่คมที่มองตามทุกการกระทำของฉันด้วยความสงสัยเหมือนกับว่ากำลังข้องใจอะไรบางอย่างจนฉันต้องมองตามสายตาของเขาที่หยุดจ้องอยู่ตรงบริเวณคอเสื้อของฉันไม่ยอมละสายตาไปไหน

"เขาใส่แบบนี้กัน"

"ใคร?"

"สาวๆ ที่สนามไงคะ"

"ไม่มี"

"..."

จนฉันต้องเดินไปหยิบโทรศัพท์ในมือใหญ่มากดค้นหารูปอ้างอิงเปิดให้เขาดูว่าเสื้อกล้ามสีดำกับกางเกงยีนส์สีเดียวกันที่ฉันใส่อยู่ตอนนี้นั้นธรรมดามาก แต่กลับยิ่งทำให้คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนฉันต้องเดินเลี่ยงกลับไปเติมแก้มตามเดิมเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"สวัสดีค่ะ พี่เฟิร์สพี่พาลัน"

"ครับ/ครับ"

และสุดท้ายฉันก็ได้มาถึงสนามแข่งของเขาที่ทั้งใหญ่และกว้างมากเหมือนสนามแข่งระดับประเทศเลย แต่ก่อนที่เขาจะไปเตรียมตัวลงแข่งขันในอีกครึ่งชั่วโมงข้างหน้า มือใหญ่ก็จูงมือเล็กพามาที่ห้องกระจกห้องพักที่มองเห็นทั้งสนามแบบสามร้อยหกสิบองศา มีพี่พาลันและ        พี่เฟิร์สนั่งรออยู่ก่อนเหมือนไม่แปลกใจในการมาของฉันเท่าไหร่นัก เป็นฉันเองนี่แหละที่รู้สึกประหม่าจนทำตัวไม่ถูกไม่รู้จะชวนคุยหรือทำอะไรเพื่อปิดบังอาการที่เป็นอยู่ของตัวเองดี

"อุ้ย!"

"ใส่ไว้ ห้ามถอด"

กระทั่งคนตัวโตที่ยืนจับมืออยู่ข้างๆ เปลี่ยนมาจับแขนจัดท่าจัดทางจับฉันใส่เสื้อยีนส์ตัวโคร่งที่เขาเพิ่งถอดราวกับว่ากำลังเล่นแต่งตัวให้ตุ๊กตาอย่างไรอย่างนั้น ก่อนจะพาไปนั่งตรงโซฟาริมกระจกที่มีขนมและน้ำผลไม้ปั่นวางไว้ให้พร้อมอย่างรู้ใจ

"อะไรคะ"

"กำลังใจ"

"..."

แล้วอยู่อยู่เขาก็ยื่นแก้มมาตรงหน้าโดยที่ฉันไม่ทันได้ตั้งตัว ใกล้เสียจนเพียงแค่ฉันหายใจ ปลายจมูกเชิดรั้นก็แตะลงบนผิวแก้มใสได้ง่าย แต่ก็ไม่ได้ทำให้ใจฉันเต้นแรงเท่ากับเสียงทุ้มที่เอ่ยมาขอกำลังใจกัน

กำลังใจแบบไหนกันนะที่เขาอยากได้?

ฟอด

คิดอยู่ไม่นานเพราะใกล้เวลาที่เขาต้องไปเตรียมตัว ฉันก็ค่อยๆ หันซ้ายมองขวาถึงรู้ว่าเวลานี้ในห้องห้องนี้มีเพียงฉันกับเขาอยู่ด้วยกันเพียงสองคนเท่านั้น นั่นทำให้ฉันตัดสินใจหันกลับมากดปลายจมูกลงบนแก้มใสฟอดใหญ่ ทำมุมปากได้รูปยกยิ้มขึ้นเบาเบาให้ได้เห็นก่อนจะหันมากดปลายจมูกมีสันลงบนแก้มนุ่มจนศีรษะฉันโคลง แล้วเลื่อนลงกดริมฝีปากสีเข้มลงบนริมฝีปากสีชมพูของฉันตักตวงความหวานอยู่หลายนาทีราวกับบอกให้รู้ว่านี่คือกำลังใจที่เขาอยากได้

"ไหนบอกไม่มีสาวๆ ไงคะ"

"..."

"แล้วดูสิ ชุดที่ปังใส่เหมือนไปปีนเขาเลย"

"หึ น่ารักดี"

"คราวหน้า ปังจะจัดเต็มบ้าง"

"ไม่มีทาง"

แน่นอนว่าถ้วยรางวัลไม่ใช่ของใครที่ไหนนอกจากเขา ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความเก่งของเขา กำลังใจจากฉัน หรือเสียงกรี๊ดจากบรรดาสาวๆ ที่ส่งเสียงเชียร์อยู่ติดขอบสนามกันแน่

ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิดจนควันเริ่มออกหูมองคนที่เดินยิ้มกริ่มเข้ามาหาตาขวาง จนมือใหญ่ต้องยื่นมาบีบแก้มนุ่มเบาเบาหวังให้ปากที่กำลังคว่ำเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่เขาอยากเห็น

"ไอ้พาย มึงทิ้งของรางวัลเลยเหรอวะ"

"..."

"ปกติมึงไม่พลาดนะ"

"กวนตีน"

"..."

ของรางวัลที่พี่เฟิร์สหมายถึง เห็นจะเป็นผู้หญิงหุ่นเหมือนนางแบบที่ยืนอยู่ข้างๆ บิ๊กไบค์คู่ใจของเขาไม่ผิดแน่ นี่สินะ...กำลังใจที่ทำให้เขาบิดมิดไมล์เข้าเส้นชัยเป็นที่หนึ่ง

ได้มาครั้งหน้าเมื่อไหร่ เจอขนมปังแน่พี่พาย!