บทที่20 ลงโทษเด็ก NC

"อื้อ..."

บทลงโทษเริ่มขึ้นทันทีทั้งที่ประตูห้องยังไม่ทันปิดลงสนิท มือใหญ่ก็คว้าคอระหงส์เข้ามารับการลงโทษบทแรกที่เธอจะได้รับในคืนนี้โทษฐานที่กล้าพูดจาไม่เข้าหูเพียงเพราะอยากจะแกล้งให้ผมหัวร้อนและเธอทำสำเร็จ อยากจะแกล้งกันอย่างไรก็ได้ผมไม่ว่า แต่การบอกว่ามีคนอื่นเพียงแค่ได้ยินสั้นๆ สมองของผมก็แทบระเบิด ยังดีที่รู้จักยอมรับผิด แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าโทษของเธอจะลดน้อยลงไป ทำผิดคือทำผิด ทำผิดก็ต้องได้รับการลงโทษจะได้ไ่ม่มีครั้งที่สองหรือครั้งต่อไปเกิดขึ้น

สัมผัสรุนแรงในคราแรกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความนุ่มนวลที่ผมอยากชวนให้เธอลุ่มหลงไปพร้อมกัน ปากได้รูปละเมียดชิมกลีบปากบางซ้ำๆ แอบขบกัดเบาเบาสลับกันไปมาอยากจัดการต้นเหตุที่กล้าอวดเก่งทำให้อารมณ์ของผมขุ่นมัวได้ขนาดนี้

 ร่างเล็กถูกต้อนให้ถอยร่นจากหน้าชั้นวางรองเท้าไปตามโถงทางเดินสั้นๆ โดยที่ริมฝีปากของผมและเธอยังไม่ผละออกจากกัน เป็นผมที่ไม่ยอมปล่อยแม้เสียงเล็กจะคอยร้องประท้วงเพื่อขออากาศหายใจ ทุกเคลื่อนไหวที่ขยับเต็มไปด้วยความเอาแต่ใจคอยกวาดต้อนพาสองขาเรียวอ่อนระทวยจนแผ่นหลังบางสัมผัสกับความนุ่มของโซฟาในห้องนั่งเล่น แรงกดจูบเพิ่มระดับความโหยหาจนหัวใจคนใต้ร่างเต้นระรัวดังให้ได้ยิน มีมือหนาคอยลูบไล้ไปตามแนวสันหลังสลับกับบีบเฟ้นเอวคอดกิ่วเพื่อย้ำเตือนให้รู้ว่ามีเพียงผมเท่านั้นคนที่มีสิทธิ์ทำอย่างนี้ได้

จนอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่านเริ่มร้อนระอุจากที่ริมฝีปากค่อยๆ ละเมียดชิมเปลี่ยนเป็นหนักหน่วงขึ้นพาให้แผ่นหลังบางจมลึกลงกับความนุ่มของโซฟา ก่อนริมฝีปากร้อนจะผละออกมาเพียงนิดเพื่อให้คนตัวเล็กได้กอบโกยอากาศหายใจ แต่ยังคงไม่เปิดโอกาสให้ปากบวมเจ่อได้เอ่ยคำทัดทานใดๆ สายตาของผมจับจ้องใบหน้าหวานที่เวลานี้กลับแดงซ่าน นัยน์ตาคู่กลมกำลังสั่นระริกพร้อมกับลมหายใจหอบถี่เป็นเครื่องยืนยันว่าบทลงโทษจากผมกำลังได้ผล

"พร้อมยัง"

"มะ ไม่"

"หึ"

ฟอด

"ต้องพร้อมครับ"

เสียงแหบพร่ากระซิบชิดใบหูขาวเหมือนจะถามหาความสมัครใจแต่ความเอาแต่ใจที่ผมมีมันมากกว่า เลื่อนปลายจมูกกดลงบนแก้มแดงจนผิวนุ่มบุ๋มลงไปตามแรงเป็นการปลอบใจที่ไม่สามารถคัดค้านใดใดได้ ก่อนจะซุกไซ้ซอกคอหอมกลิ่นแป้งเด็กที่คุ้นเคยบทลงโทษบทใหม่ที่เธอต้องรับมือ

เริ่มจากมือหนาที่เคยบีบเฟ้นเอวบางเลื่อนขึ้นมาปลดกระดุมเสื้อของเธอออกอย่างใจเย็นแต่มั่นคงในทุกสัมผัสที่ปลายนิ้วเลื่อนผ่านผิวเนื้อเนียนละเอียดพาให้คนใต้ร่างสั่นไหวส่งเสียงหวานประท้วงในลำคอแผ่วเบา มือเล็กๆ พยายามดันไหล่กว้างให้ออกห่างแต่กลับไร้เรี่ยวแรงกลายเป็นขยุ้มเสื้อยืดสีเข้มจนยับย่น สัมผัสจากปลายนิ้วเรียวยาวที่ค่อยๆ ลากผ่านสีข้างทำเอาเธอสะดุ้งคว้าคอผมลงไปกอดให้ผมพรมจูบไล่ไปตามลาดไหล่อย่างแผ่วเบาหลอกให้เธอโอนอ่อนไปตามสัมผัสที่ผมมอบให้ ที่ทำให้ผมรู้สึกหวามไหวไม่ต่างกันอาจจะมากกว่าเสียด้วยซ้ำ

ฟันคมขบเม้มเบาๆ ตามผิวเนื้ออ่อนบริเวณลำคอ ทิ้งรอยสีกุหลาบจางๆ ไว้เป็นตราประทับประกาศความเป็นเจ้าของ ให้มือหนาค่อยๆ แยกเสื้อตัวบางออกจากกันจนเผยให้เห็นความอวบอิ่มที่ซ่อนอยู่ภายใต้ลูกไม้สีขาวเปลี่ยนความขุ่นมัวที่เคยมีเป็นอยากค้นหาความหอมนุ่มข้างในนั้น

ไวเท่าความคิด นิ้วซุกซนก็จัดการสิ่งกีดขวางทุกชิ้นออกจนหมดภายในเสี้ยววินาทีให้ได้กวาดตาคู่คมชื่นชมสิ่งสวยงามตรงหน้า ไม่รู้ว่าเสียงหัวใจที่ดังอยู่ตอนนี้มาจากเธอหรือที่จริงแล้วเป็นของผม เลยจำต้องก้มหน้าลงไปให้ปลายจมูกสัมผัสความนุ่มปิดบังความเสียอาการที่มี รู้ตัวอีกทีเสื้อยืดสีเข้มก็โผล่พ้นออกไปให้ผิวของผมและเธอได้สัมผัสกัน จนความอดทนของผมเท่ากับศูนย์

"อ๊ะ พ พี่..."

เสียงหวานสั่นพร่าที่พยายามจะเรียกชื่อผมขาดห้วง เมื่อผมโน้มตัวลงไปฝังใบหน้าเข้ากับความนุ่มหยุ่นที่โหยหาอีกครั้ง สูดกลิ่นหอมกรุ่นของดอกไม้ที่มีกลิ่นหอมยิ่งกว่าน้ำหอมราคาแพงแบรนด์ไหนๆ มือหนาข้างหนึ่งรวบข้อมือเล็กทั้งสองข้างขึ้นเหนือหัวด้วยมือเดียว เพื่อไม่ให้เธอมีโอกาสได้ขัดขืนหรือปกปิดความงามตรงหน้า ส่วนมืออีกข้างก็เริ่มทำหน้าที่สำรวจความโค้งเว้าอย่างเอาแต่ใจ

และวันนี้จะเป็นวันที่ผมทำอะไรอะไรตามใจตัวเองได้ ไม่ใช่เพียงเพราะอยากลงโทษ แต่...ให้สมกับที่ผมรอจึงถึงเวลา

ฟอด

"พี่ขอทำนะ"

"ไหน ไหนบอกจะรอปังครบยี่สิบก่อนไง"

เป็นครั้งแรกในรอบหลายชั่วโมงที่ผมเปิดโอกาสให้เธอได้พักหายใจและตอบคำถามที่ผมหวังเพียงคำตอบเดียวคือคำอนุญาตเท่านั้น จนกระทั่งเสียงเล็กปะปนด้วยเสียงหอบหายใจทัดทานย้อนคำพูดของผมที่เคยสัญญาไว้กับเธอ แน่นอนว่าผมไม่เคยลืมและผมทำตามที่พูดมาตลอดเพียงแต่เวลานี้ตัวเลขบนนาฬิกาดิจิตอลกำลังจะเปลี่ยนเป็นอีกวัน วันเกิดของเธอ

ทำมุมปากเหยียดยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ขยับตัวขึ้นไปเปิดลิ้นชักข้างโซฟาแล้วหยิบกล่องสีขาวเล็กผูกริบบิ้นสีชมพูออกมาวางลงลงบนเนินนุ่มนิ่มชวนให้แววตากลมโตเต็มไปด้วยความสงสัย ไม่รู้ว่าอะไรที่ทำให้เธอลืมช่วงเวลาวันสำคัญของตัวเอง เรียนจนเบลอหรืออารมณ์หวามไหวที่มีผมเป็นผู้ควบคุมอยู่ตอนนี้

"ยังไม่ให้แกะ"

"..."

จุ๊บ

"ตอบมา"

"จะเจ็บมั้ยคะ"

"อยากรู้?"

"อะ อืม"

"พี่จะทำเบาเบาครับ"

จุ๊บ

มือใหญ่ค่อยๆ ดึงริบบิ้นสีชมพูออกจากกล่องของขวัญอย่างเชื่องช้า สายตายังคงจับจ้องปฏิกิริยาของคนใต้ร่างที่ตอนนี้เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นทำให้ผมลุ้นตามไปด้วยว่าเธอจะชอบของขวัญที่ผมตั้งใจสั่งทำให้เธอโดยเฉพาะสิ่งนี้หรือเปล่า

สร้อยคอทองคำขาวเรียบหรูที่มีจี้รูปเครื่องหมายพายประดับด้วยเพชรน้ำงามเม็ดเล็กๆ ที่ผมคิดว่าพอดีสำหรับเธอ ทำตากลมโตเป็นประกายวิบวับรอให้ผมค่อยๆ สวมให้ทั้งที่เธอยังคงนอนหอบหายใจอยู่ในอ้อมกอด และเมื่อจี้เย็นเฉียบสัมผัสลงบนผิวร้อนกรุ่นแล้วยิ่งขับเน้นให้ความขาวอมชมพูนั้นดูเย้ายวนมากขึ้นจนผมต้องลอบกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ก่อนจะขยับกายเข้าไปบดเบียดร่างบางจนไร้ช่องว่างระหว่างเราสองคน พาให้สองมือเล็กที่วางอยู่บนแผ่นหลังแกร่งเปลี่ยนมาโอบรอบคอผมไว้แน่นราวกับหาที่ยึดเหนี่ยวยามที่ผมค่อยๆ เริ่มรุกล้ำสำรวจพื้นที่ของเธอ

ความอ่อนนุ่มที่สัมผัสได้ทำสติที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดขาดลงจนไม่เหลือ เหลือเพียงความปรารถนาและความร้อนแรงที่ผมจะพาเธอให้หลงใหลไปด้วยกัน

"ต่อไป ไม่ใช่แค่จูบแล้วนะ"