บทที่3 เบอร์เดิม

kanom.pang🍞 : ขนมปังถึงห้องแล้วนะคะ

เสียงแจ้งเตือนข้อความจากมือถือเครื่องสำรองที่ผมเพิ่งใส่ ซิมโทรศัพท์เบอร์เก่าเบอร์เดิมที่ไม่ได้ใช้มากว่าสองปีทันทีที่มาถึงคอนโดเพียงเพราะใครบางคนบอกว่าจะส่งข้อความมาหา เพราะใจอยากจะรู้ว่าเธอจะทำตามที่พูด หรือเพียงพูดเพื่อทำลายบรรยากาศน่าอึดอัดก็เท่านั้น

และเธอทำตามที่พูด เธอส่งข้อความมาบอกว่าตัวเองถึงที่พักโดยสวัสดิภาพแล้วให้ผมได้เปิดอ่านแต่ไม่ได้พิมพ์ตอบกลับไปแต่อย่างใด ลองคำนวณดูจากเวลาแล้วที่พักของเธอคงอยู่ไม่ไกลจากคอนโดผมเท่าไหร่นัก

kanom.pang🍞 : นอนแล้วเหรอคะ

kanom.pang🍞 : หรือนั่งทำหน้าตึงอยู่

ปลายนิ้วที่กำลังจะกดล็อคหน้าจอชะงักค้างเมื่อเห็นข้อความที่เธอส่งมาอีกครั้ง ทำผมถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางเอนหลังพิงกับพนักโซฟาตัวใหญ่ สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ชื่อผู้ส่งซึ่งถูกบันทึกไว้ด้วยชื่อเดิมไม่เคยเปลี่ยน 'kanom.pang🍞' ชื่อที่เคยทำให้ผมยิ้มได้ง่ายๆ ในวันวาน แต่ในวันนี้กลับทำให้เกิดความรู้สึกสับสนขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก คิดลังเลอยู่ครู่หนึ่งจึงตัดสินใจพิมพ์ข้อความตอบกลับไปสั้นๆ ไม่ให้ห้องแชทหนักอยู่ฝั่งเดียวเดี๋ยวจะหาว่าผมใจร้ายเหมือนนัยน์แววตาที่ต่อว่าผมในห้องสโมฯ เมื่อชั่วโมงก่อน

pie.pi : เพ้อเจ้อ

และข้อความที่ผมส่งไปขึ้นว่าอ่านแล้วทันทีไม่ทันให้ผมได้คว่ำหน้าจอสี่เหลี่ยมลง จนผมเริ่มอยากรู้ว่าเธอจะหาคำอะไรมาป่วนกันอีกเลยเลือกที่จะค้างหน้าจออยู่อย่างนั้นแต่รออยู่หลายนาทีก็ไม่มีแม้แต่สติ๊กเกอร์ส่งกลับมา ผมจึงพาตัวเองเดินเข้าไปในห้องนอนเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ใช้พลังงานมาหลายชั่งโมงอยากพักผ่อนให้หายเหนื่อยสักหน่อย เก็บแรงเพราะไม่รู้ว่าวันพรุ่งนี้จะต้องเจออะไรบ้าง โดยเฉพาะ...เธอ

หลังจากจัดการตัวเองเรียบร้อยคนขี้ร้อนอย่างผมก็เดินออกมาด้วยบ็อกเซอร์หนึ่งตัวพร้อมกับผ้าเช็ดผมในมือยืนเช็ดผมจนแห้ง ทันทีที่ทิ้งตัวลงบนเตียงกว้าง มือใหญ่ก็เอื้อมไปหยิบโทรศัพท์เครื่องสำรองที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียงขึ้นมาดูโดยไม่รู้ตัว จนหน้าจอสว่างวาบขึ้นพร้อมการแจ้งเตือนที่ทำให้ผมต้องขมวดคิ้วลองกดเข้าไปเปิดข้อความอ่าน ดึกป่านนี้ยังไม่นอน?

kanom.pang🍞 : ส่งรูปภาพ

kanom.pang🍞 : ดื่มนมอุ่นๆ มั้ยคะ

kanom.pang🍞 : ฝันดีค่ะ พี่พาย

รูปแก้วนมในมือเล็กมีลายเส้นรอยยิ้มที่เธอตั้งใจวาดอย่างขี้เล่นส่งมาเหมือนบอกให้รู้ว่าที่เธอหายไปเพราะนมแก้วนี้ ทำมุมปากเผลอยกยิ้มขึ้นบางเบาก่อนจะวางจอสี่เหลี่ยมลงบนโต๊ะตัวเดิม แล้วเปลี่ยนมาเช็คข้อความในมือถือเครื่องที่ใช้ประจำแบบผ่านๆ จนแน่ใจว่าไม่มีเรื่องอะไรสำคัญทั้งจากเพื่อนทั้งจากป๊าและมามี๊ นั้นถึงทำให้ผมล้มตัวลงนอนได้

แต่หลับได้เพียงไม่กี่ชั่วโมงแสงแดดยามเช้าก็ส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้องนอนกว้าง ปลุกให้ผมขยับตัวเล็กน้อยด้วยความงัวเงียก่อนจะควานหามือถือที่ดังแจ้งเตือนว่ามีข้อความเข้า และมันก็เป็นอย่างที่คิด

kanom.pang🍞 : ส่งรูปภาพ

kanom.pang🍞 : มอร์นิ่งค่ะ พี่พาย

เป็นเธอที่ส่งรูปแก้วกาแฟที่มีฟองนมเป็นรูปหัวใจเบี้ยวๆ ดูก็รู้ว่าเจ้าตัวคงพยายามหัดทำด้วยตัวเองพร้อมกับรอยยิ้มทะเล้นที่สะท้อนอยู่ในเงากระจกด้านหลัง ให้ผมเผลอจ้องรูปนั้นอยู่นานอย่างสงสัย กินกาแฟเป็นแล้ว?

เสียงรถหรูที่ป๊าซื้อให้เป็นของขวัญที่สอบเข้ามหาวิทยาลัยชื่อดังได้เมื่อสองปีก่อนดังเข้ามาในลานจอดรถที่ประจำหลังอาคารเรียน มีรถของไอ้เฟิร์สและไอ้พาลันจอดอยู่ก่อน ผมถึงรีบดับเครื่องและพาตัวเองลงจากรถเดินไปหาเพื่อนสนิทตรงม้านั่งที่ประจำของพวกเราสามคน

"กินข้าวยังวะ"

"รอมึง"

"ไปดิ"

ไม่แน่ใจว่าเพื่อนกลุ่มอื่นจะรอกินข้าวพร้อมกันหรือไปไหนมาไหนด้วยกันเหมือนผมสามคนหรือเปล่า และนี่คงเป็นที่มาที่ใครๆ ต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่า ผม พาลันและไอ้เฟิร์ส เป็นเสือสามตัวที่อยู่ถ้ำเดียวกันได้ ที่อยู่ด้วยกันได้ก็เพราะ ต่างคนต่างสไตล์และสเป็คก็ต่างกัน ส่วนนิสัยก็ไม่ชอบพูดให้มากความมากกว่า

"อยากไปตึกอักษรวะ"

"ทัน?"

"ไม่ทัน"

ผมตอบไอ้พาลันแทนคนเรื่องมากอย่างไอ้เฟิร์สทันที เพราะรู้ว่าไอ้เฟิร์สจงใจหว่านพืชหาผลดูในท่าทีของผมว่าจะเผยพิรุธออกมาให้ทั้งสองคนจับได้หรือเปล่า เมื่อวานเย็นก็ครั้งหนึ่งแล้ว เพราะงั้นวันนี้ผมไม่มีทางพลาดเป็นครั้งที่สองแน่

"ซื้อให้กูด้วยดิ"

"มึงจะไปไหน"

"จองโต๊ะ"

เป็นเหมือนทุกวันที่ผมจะฝากเพื่อนซื้อข้าวให้ในเมนูเดียวกันไม่เลือกมาก ส่วนตัวเองก็ทำหน้าที่เดินไปจองโต๊ะที่ห่างไกลผู้คนเพื่อความเป็นส่วนตัว ก่อนจะหยิบมือถือทั้งสองเครื่องขึ้นมาจัดการถอดซิมออก

"มึงพกโทรศัพท์สองเครื่องตั้งแต่เมื่อไหร่?"

"ตั้งแต่มึงเห็น"

"เดี๋ยวนี้เครื่องนึงใส่ได้สองซิม เผื่อมึงไม่รู้"

"กูรู้ ไหนข้าวกู"

"รอคิว"

สุดท้ายผมก็พลาดเป็นครั้งที่สอง อุตส่าห์หลอกให้ไอ้เฟิร์สซื้อข้าวให้เพื่อที่จะได้หลบมาจัดการใส่ซิมเบอร์เดิมลงในโทรศัพท์เครื่องที่ใช้ประจำ จะได้ไม่ต้องพกโทรศัพท์สองเครื่องให้หนักกระเป๋าและเพื่อความคล่องตัวเวลาไปไหนมาไหน แต่ไอ้เฟิร์สดันเดินมาที่โต๊ะก่อนเวลาที่ผมคำนวณไว้พร้อมกับส่งสายตาเจ้าเล่ห์ยิ้มมีเลศนัยเหมือนรู้ทันว่าผมกำลังจะทำอะไรอยู่ ก่อนจะโชว์บัตรคิวให้เห็น ร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นจะยอมเสียเวลารอคิวนานๆ แต่วันนี้เกิดอยากจะกินร้านที่คนเยอะขึ้นมาเสียอย่างนั้น

สาบานเลยว่าต่อไป ผมจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยตั้งแต่อยู่ที่คอนโด จะได้ไม่ต้องคอยระวังสายตาสอดส่องของเพื่อนที่จ้องจะจับผิดตลอดเวลาอย่างตอนนี้

"มีอะไรอยากเล่าให้กูสองคนฟังป่ะ"

"ไม่"

"แสดงว่ามี"

"..."

บางทีที่บอกว่าเสือสามตัวอยู่ถ้ำเดียวกันได้อยากจะไม่จริงเสมอไป เพราะผมเองเริ่มรู้สึกว่าเสือสามตัวควรแยกกันอยู่ไม่อย่างนั้นคงได้มีตัวใดตัวหนึ่งโดนขย้ำเข้าสักวันแน่

ผมเลือกที่จะหันมาสนใจข้าวในจานตรงหน้าแทนการตอบความยาวสาวความยืด ไม่ใช่ว่ายังไม่ถึงเวลาที่จะเล่าให้ไอ้สองคนนี้ฟัง แต่เป็นเพราะเรื่องของผมมันผ่านไปนาน นานมากพอที่จะลืมเลือนไป

หากแต่วันนี้ เป็นเธอคนเดิมที่พาตัวเองเข้ามาในวงจรของผมอีกครั้ง เข้ามาสะกิดรอยเดิมตำแหน่งเดิมให้ผมตั้งรอรับมือกับเธอที่ไม่รู้ว่าจะมาไม้ไหน เพราะงั้นอะไรที่ผมยังไม่มั่นใจจะไม่มีทางหลุดออกจากปากเล่าให้ไอ้สองคนนี้ฟังเด็ดขาด