บทที่4 เกือบไปแล้ว

"ขนมปัง แกหาพี่รหัสเจอยัง"

"ยังเลย พี่อักษรก็มีน้องรหัสครบทุกคนแล้ว"

"หรือว่าพี่รหัสของแกจะอยู่วิศวะ"

"ไม่รู้สิ" แต่ถ้าใช่ก็ขอให้เป็นเขาคนนั้น

"รีบหาเข้า จะได้ไม่โดนทำโทษเหมือนเมื่อวาน"

"แกดูสิ ใครจะไปหาเจอ"

"โอ้โห! งานหินมากแก"

จริงอย่างที่เมจิเพื่อนสนิทคนเดียวในรั้วมหาวิทยาลัยของฉันบอก แค่คิดว่าต้องวิ่งรอบสนามบาสเกตบอล เส้นขนบนแขนทั้งสองข้างก็พากันลุกซู่ อยู่อยู่ขาคู่เรียวก็รู้สึกอ่อนแรงขึ้นมาทันทีแล้ว ได้แต่นั่งเท้าคางถอนหายใจให้กับความน่าสงสารของตัวเองที่ไม่มีพี่รหัสอยู่ในคณะอักษรฯ ที่ตัวเองเรียนเหมือนอย่างคนอื่นเขา แอบอิจฉาเมจิจังที่ตามหาพี่รหัสของตัวเองเจออย่างง่ายดายด้วยคำใบ้ 'เนิร์ด' ต่างจากฉันที่ได้คำใบ้เป็นรูปอะไรสักอย่างที่มองยังไงก็มองไม่ออก ขนาดให้เมจิช่วยดูยังพากันนั่งทำหน้างงอยู่ข้างกันมาหลายนาทีแล้วเลย

"เออแก แบบซุ้มที่รุ่นพี่ให้เราสองคนทำถึงไหนแล้วนะ"

"อ่อนี่ไง ฉันทำเสร็จแล้ว"

"ฉันไม่ได้ช่วยแกเลย"

"ก็แกไม่สบายนี่นา อะ แกลองดูเผื่อต้องปรับ"

ฉันหยิบไอแพดในกระเป๋าขึ้นมาเปิดแบบซุ้มรับน้องที่อดนอนทำเมื่อคืนจนเสร็จให้เพื่อนช่วยดูเผื่อว่ามีตรงไหนที่ควรปรับจะได้ใช้เวลาช่วงพักกลางวันช่วยกันแก้ให้เรียบร้อยเพื่อจะได้มีงานไปให้คนใจยักษ์ดูตามที่นัดไว้ ไม่อย่างนั้นเขาคงได้ไปบอกรุ่นพี่ที่เลือกฉันเป็นตัวแทนให้เปลี่ยนตัวฉันเป็นคนอื่นแน่ ซึ่งฉันไม่มีทางยอมให้เป็นอย่างนั้น ไม่ใช่ว่าเพราะเขา แต่งานนี้ถือเป็นงานแรกที่ทุกคนไว้ใจในตัวฉัน เป็นอีกหนึ่งบทพิสูจน์ในผลงานแรกที่ก้าวเข้ามาในรั้วมหาวิทยาลัย ฉะนั้นฉันจึงอยากทำงานนี้ออกมาให้ดีที่สุด

ส่วนพี่พาย คือผลพลอยได้ที่ทำให้ฉันได้เข้าใกล้เขาอีกครั้ง ก็เท่านั้น...

"ฉันว่า โอเคมากแล้วนะ ตามที่คณะเราโหวตกันวันก่อนด้วย"

"จริงนะ"

"จริงแก มั่นใจในฝีมือตัวเองหน่อย"

"อื้ม"

ความมั่นใจมันก็มีอยู่หรอกนะ แต่พอเมื่อวานที่ได้ยืนต่อหน้าคนนั่งหน้าตึง ไหนจะเสียงทุ้มที่แสนจะเย็นชานั่น กลับทำให้ฉันสูญเสียความมั่นใจในตัวเองไปจนหมดเหมือนไม่เป็นตัวเองเลยสักนิด

"แก เราสองคนจะโดนทำโทษมั้ย"

"แกคงไม่ ส่วนฉันไม่แน่!"

ชั่วโมงเรียนภาคบ่ายล่วงเลยจนเกือบถึงเวลาเข้ากิจกรรมรับน้องที่รุ่นพี่ให้ไปรวมตัวกันที่อาคารศูนย์กีฬาของคณะวิศวะฯ แต่เหมือนว่าสวรรค์อยากให้ฉันเหนื่อยถึงได้ดลใจให้อาจารย์ใช้ฉันกับเมจิช่วยขนสื่อการสอนไปส่งที่ห้องพักอาจารย์ ทำให้เวลานี้ทั้งฉันทั้งเมจิต่างก็จูงมือพากันวิ่งไปยังศูนย์กีฬา ยิ่งวิ่งก็ยิ่งรู้สึกไกล ยิ่งก้มมองนาฬิกาก็ยิ่งมองไม่เห็นปลายทาง พร้อมกับเสียงทุ้มของพี่ว้ากที่ดังก้องอยู่ในหู 'สี่โมงตรง ห้ามสายแม้แต่วินาทีเดียว'

10

9

8

7

6

5

"มาแล้วค่ะ/มาแล้วค่ะ"

เสียงนับเวลาถอยหลังจากชั้นบนของศูนย์กีฬาดังให้ได้ยิน ทำให้ฉันกับเมจิพากันวิ่งขึ้นบันไดทีละสองขั้นอย่างไม่คิดชีวิต จนในที่สุดก็พากันวิ่งเข้ามาต่อแถวเพื่อนๆ ได้ทันเวลาในแบบที่เรียกว่าเฉียดฉิวสุดๆ เพราะเหลือเวลาเพียงห้าวินาทีสุดท้ายเท่านั้น ทำเอาเราสองคนยืนหายใจหอบเหนื่อยแอบหายาดมในกระเป๋าสะพายมาแบ่งกันดมให้ชื่นใจ พยายามเรียกสติที่เกือบกระเจิงให้กลับมาอยู่ที่เดิมโดยเร็วที่สุด

"ใครที่มาสาย เชิญด้านหน้าครับ"

"..."

และเสียงทุ้มที่แสนเย็นชาทำฉันกับเพื่อนพากันมองหน้ากันอย่างเลิ่กลั่กอีกครั้ง ใจหนึ่งก็มั่นใจว่าตัวเองมาทันเวลาถึงแม้ว่าจะเฉียดฉิวมากก็ตาม แต่อีกใจก็แอบลังเลว่าหรือที่จริงแล้วตัวเองมาไ่ม่ทันกันแน่ ฉันกับเมจิได้แต่ยืนบีบมือสบตาให้กำลังใจกันท่ามกลางความเงียบงันที่ไม่มีใครกล้าคัดค้านหรือแสดงความคิดเห็นอื่นใด

จะอย่างไรก็ช่าง! สำหรับฉัน แม้จะเหลือเพียงห้าวินาทีก็ถือว่ายังทันเวลา!

"สายจนเคยตัว"

"ขนมปังไม่ได้มาสายนะ"

"เถียง?"

"อธิบายค่ะ"

"..."

ถึงแม้ว่าวันนี้ฉันจะรอดจากการโดนลงโทษในกิจกรรมรับน้อง แต่ก็ใช่ว่าจะรอดจากสายตาคมกริบที่เวลานี้มองกันราวกับอยากจะกินเลือดกินเนื้อกันอย่างนั้น

แต่เป็นฉันเองนั่นแหละ ที่พาตัวเองก้าวเข้ามาในห้องสโมฯ ทีหลังเขาเพราะมัวแต่ไปเข้าห้องน้ำอยู่ ถึงจะมาทีหลังแต่ลองมองดูเวลาในนาฬิกาแล้วทำให้ฉันรู้ว่าตัวเองมาก่อนเวลาที่นัดไว้ตั้งห้านาที ไม่ได้เกินเวลาตามที่เขาพยายามกล่าวหา เพราะฉะนั้นฉันจำเป็นต้องอธิบายให้เขาเข้าใจเสียใหม่ เขาจะได้รู้ว่าตัวเองนั่นแหละที่เป็นฝ่ายตั้งแง่กับฉัน

"ไหนงาน"

"สักครู่ค่ะ"

ฉันเลิกเชิดหน้าแล้วรีบก้มลงมาหยิบไอแพดในกระเป๋าเปิดแบบงานส่งให้มือใหญ่ด้วยความภูมิใจและมั่นใจ แต่คนตั้งแง่ก็คือคนตั้งแง่ เพราะเขาไม่ยอมยื่นมือมารับกลับใช้สายตาบอกให้ฉันวางลงบนโต๊ะ ทำฉันนึกหมันไส้มากจนทำใจกล้าเดินเข้าไปดึงมือใหญ่ที่กำลังกอดอกอยู่มารับไอแพดในมือของฉัน โดยไม่ทันคิดว่านี่จะเป็นสัมผัสแรกที่ทำให้ใจดวงน้อยเต้นแรงอีกครั้ง

"ปล่อยได้ยัง"

เสียงทุ้มติดแหบพร่าลงเล็กน้อย สายตาคมกริบมองมือของฉันที่ยังคงกุมข้อมือหนาของเขาไว้แน่นราวกับกลัวว่าเขาจะสะบัดหนี ฉันจึงรีบปล่อยมือออกทันทีเหมือนว่าข้อมือของเขาคือของร้อน ที่ร้อนมากจนความร้อนผ่าวลามไปทั่วใบหน้าให้รู้สึกได้ว่าตอนนี้แก้มทั้งสองข้างคงแดงเป็นลูกมะเขือเทศแน่

"ขะ ขอโทษค่ะ พี่พายดูแบบได้เลยค่ะ ขนมปังตั้งใจทำมากนะ"

ฉันรีบเปลี่ยนเรื่อง กลบเกลื่อนอาการใจสั่นที่ยังไม่ยอมสงบลงง่ายๆ ซึ่งเขาก็ไม่ได้ตอบอะไรเพียงแต่พ่นลมหายใจออกมาเบาๆ ก่อนที่นิ้วเรียวยาวจะเลื่อนบนหน้าจอไอแพดเพื่อขยายดูรายละเอียดของซุ้มรับน้องทีละจุด

ความเงียบปกคลุมไปทั่วห้องสโมสรนิสิต มีเพียงเสียงแอร์ที่ดังให้ได้ยินและเสียงหัวใจของฉันที่มันคอยดังโครมครามอยู่อย่างนั้น จนผ่านไปเกือบสิบนาที เป็นสิบนาทีที่ฉันรู้สึกว่านานเป็นชั่วโมงเลย มองคิ้วเข้มที่ขมวดยุ่งพลางเคาะนิ้วเรียวลงบนโต๊ะเป็นจังหวะที่ทำให้ฉันลุ้นจนตัวโก่ง

"ตรงนี้ ทำไมใช้สีนี้" เขาชี้ตรงบริเวณหลังคา

"ขนมปังอยากให้มันดูอบอุ่นค่ะ คณะอักษรฯ กับวิศวะฯ ดูเหมือนจะต่างกันสุดขั้ว แต่ถ้าเราใช้โทนสีพาสเทลเบรกความแข็งกระด้างของโครงเหล็กลง มันจะทำให้รู้สึกผ่อนคลายขึ้นค่ะ"

"หึ ช่างคิด"

ฉันอธิบายด้วยความมั่นใจในเหตุและผลที่ตัวเองออกแบบ ทำมุมปากหยักลึกยกขึ้นเพียงเสี้ยววินาทีจนฉันเกือบมองไม่ทันพร้อมกับพยักหน้าเล็กน้อยเหมือนคล้อยตามไปกับเหตุผลของฉัน

"อืม"

"อืม แค่นี้เหรอคะ"

"..."

ฉันพูดไปตั้งหลายคำจนรู้สึกคอแห้งนิดหน่อย แต่เขากลับตอบกลับมาเพียงคำเดียวสั้นๆ ราวกับกลัวว่าดอกพิกุลจะร่วงอย่างไรอย่างนั้น แต่จะทำอะไรได้ นอกเสียจากถือวิสาสะเอื้อมมือไปคว้าไอแพดของตัวเองที่อยู่ในมือใหญ่ ทำให้ปลายนิ้วได้สัมผัสผิวร้อนระอุอีกครั้ง ทำตาคู่คมมองดุให้ฉันต้องรีบปล่อยมือแล้วเอาไอแพดมาเก็บใส่กระเป๋าสะพาย ก่อนจะเดินออกไปหาเมจิที่กำลังคุยเรื่องการจัดเตรียมเสบียงกับรุ่นพี่ที่อยู่อีกห้อง

เพิ่งรู้ว่างานที่มหาวิทยาลัย ถึงจะเป็นงานเดียวกัน แต่ต้องแยกกันคุยแยกกันประชุมแบบนี้