บทที่25 ถ้าน้องไม่กลับมา

"เลิกกี่โมง"

"สี่โมงเย็นค่ะ"

"ในตารางเลิกเที่ยง"

สองสามวันมานี้เธอดูแปลกไปจนผมเองเริ่มเกิดความรู้สึกสงสัยว่าเธอกำลังปิดบังอะไรไว้ไม่อยากให้ผมรู้หรือเปล่า ทั้งที่รู้ดีว่าไม่ควรรู้สึกอย่างนั้น เรื่องของความคิดเป็นสิ่งที่ไม่อาจห้ามได้แต่ไม่ถึงขนาดที่ผมจะเอามาเป็นชนวนอารมณ์ให้ต้องทะเลาะกันจนเรื่องราวไปกันใหญ่

"ก็ คือว่า..."

"สี่โมงพี่รอตรงนี้"

"ค่ะ"

ฟอด

"ปังไปก่อนนะ"

รอฟังคำตอบที่เธอพยายามคิดหาเหตุผลมาบอกกันอยู่นาน เหลือบมองมือเล็กที่วางประสานบีบเข้าหากันแน่นบนตักดูประหม่าอย่างเห็นได้ชัด ไหนจะเสียงหวานอึกๆอักๆ กับสีหน้าคล้ายกังวลจนผมต้องเป็นฝ่ายตัดบทเสียเอง เลือกที่จะมารอรับกลับห้องพร้อมกันตามเวลาที่เธอบอก เพียงเท่านั้นก็ทำให้ใบหน้าที่กำลังจะร้องไห้เปลี่ยนเป็นสดใสได้ในพริบตายื่นหน้าเข้ามากดปลายจมูกเชิดรั้นหอมแก้มผมฟอดใหญ่อย่างออดอ้อนก่อนจะลงรถไปด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลน ทำตาคู่คมมองตามแผ่นหลังบางจนลับสายตาหายเข้าไปในอาคารเรียนด้วยสายตาเกินคาดเดา เธอคงไม่รู้ว่าตัวเองโกหกไม่เก่งเลยสักนิดจนเผยพิรุธออกมาให้ผมจับสังเกตได้เต็มไปหมด

kanom.pang🍞 : พี่มินิน ขนมปังถึงแล้วค่ะ

(ข้อความถูกยกเลิก)

ผมเลือกที่จะพักเรื่องของเธอไปกว่าครึ่งชั่วโมงเพราะกำลังฟังอาจารย์แม่สุดโหดสอนอย่างตั้งใจ จนกระทั่งโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงสั่นเรียกความสนใจให้ผมแอบหยิบขึ้นมาดูเผื่อว่าเป็นสายสำคัญที่ไม่ควรพลาด แล้วก็จริงอย่างที่คิด...เป็นเธอคนที่ทำให้สมองของผมว้าวุ่นอยู่นานสองนานส่งข้อความมา แต่ข้อความนั้นกลับไม่ใช่ของผมแถมยังกดยกเลิกข้อความไปเหมือนรู้ว่าตัวเองส่งให้ผิดคน ยิ่งทำให้คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแน่นพร้อมกับคำถามที่ผุดขึ้นมาในใจ ทั้งที่ผมขับรถไปส่งเธอถึงอาคารเรียนแล้วแท้ๆ แต่เวลานี้เธอกลับอยู่อีกที่ที่ผมเองก็ยังแน่ใจเหมือนกันว่าคือที่ไหน

เก็บโทรศัพท์ใส่ลงกระเป๋ากางเกงตามเดิมพยายามสลัดทุกความสงสัยออกจากสมองแล้วกลับมาตั้งใจเรียนเพื่อไม่ให้ตัวเองคิดฟุ้งซ่านจนเกินไป ทั้งที่ใจเริ่มร้อนรนอยากรู้ว่าเรื่องอะไรกันแน่ที่ทำให้เธอมีความลับต่อกัน

pie.pi : กินข้าวยัง

kanom.pang🍞 : กินแล้วค่ะ

รอเวลาจนถึงช่วงพักกลางวัน ระหว่างที่นั่งจองโต๊ะรอเพื่อนสองคนไปซื้อข้าว ผมก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาอีกครั้งกดพิมพ์ข้อความหาใครบางคนแทนการกดโทรออก ซึ่งเธอก็ตอบกลับในเวลาเพียงไม่ถึงห้านาทีแสดงว่าสิ่งที่เธอแอบทำอยู่นั้นไ่ม่น่าจะยุ่งมากเท่าไหร่ถึงได้มีเวลาตอบข้อความไม่ปล่อยให้ผมรอจนเพิ่มเป็นอีกหนึ่งข้อหา

ไปกับพี่มินิน? ไม่ใช่ว่าแอบไปทำงานพาร์ทไทม์ที่คาเฟ่ของพี่มินินใช่ไหมวะ? ถ้าเป็นเรื่องจริงจะฟาดให้ก้นลายเลยคอยดู ให้บัตรแบล็คการ์ดไปไม่รู้จักใช้

"เป็นอะไรวะ ทำหน้าเหมือนหมาขี้สงสัย"

"เรื่องของกู"

"ด่ากูเถอะ"

แล้วผมก็ต้องพับความสงสัยเก็บลงไปที่เดิมอีกครั้ง ขี้เกียจตอบคำถามไอ้พวกอยากรู้อยากเห็นที่เพิ่งซื้อข้าวมาให้ ก้มหน้าก้มตากินข้าวหมูกรอบในจานหูก็คอยฟังไอ้เฟิร์สกับไอ้พาลันปรับทุกข์กันเรื่องผู้หญิงของตัวเองที่ชอบมีความลับให้พวกมันคอยจับได้ ฟังไปฟังมาชักเริ่มรู้สึกว่าผมก็เป็นหนึ่งในนั้นจนอยากจะผสมโรงด้วย

"วันนี้ไปฉลองร้านไหนวะ ร้านเฮียติณ?"

"ฉลองอะไรวะ"

"ก็วันเกิดมึงไงไอ้พาย อยู่กับแฟนจนลืมวันว่างั้น"

"วันเกิดกูไม่จำเป็นต้องมีมึง"

"อยากจะถีบสักที"

อาจจะจริงอย่างที่ไอ้เฟิร์สว่า ว่าผมอยู่กับแฟนจนลืมวันสำคัญของตัวเองไปเสียสนิท จำได้แค่ว่าวันเสาร์อาทิตย์นี้ต้องพาเธอกลับไปกินข้าวที่บ้านใหญ่กับคุณพ่อคุณแม่ของผมก็เท่านั้น หรือว่า...

"ฮัลโหลพี่พายขา"

"พี่ถึงแล้ว"

"ห๊ะ ถึงแล้วเหรอคะ"

"อืม"

"ไหนบอกสี่โมงไง"

"พี่ไม่ได้บอก ปังบอก"

"โอเคๆ เดี๋ยวปังรีบกลับไปนะ"

รีบกลับมาแสดงว่าไม่ได้อยู่ที่มหาวิทยาลัยจริงตามที่ผมคิด และเธอก็เผลอหลุดปากออกมาโดยที่ผมไม่ต้องทำอะไรเลย นอกจากเลื่อนเบาะหนังถอยไปข้างหลังเล็กน้อยให้พอยืดขาได้เปิดแอร์ให้เย็นฉ่ำแล้ววางประสานมือไว้ที่ท้ายทอยนอนรอเธอกลับมาตามเวลาที่ตอนนี้ก็ล่วงเลยมาห้านาทีแล้ว

ผมจะยอมทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นไม่สงสัยอะไรให้เธอขาดความมั่นใจก่อนก็แล้วกัน

ก็อก ก็อก ก็อก

จนกระทั่งเสียงเคาะกระจกฝั่งข้างคนขับดังขึ้นให้ตาคู่คมเหลือบมองเป็นเธอไม่ใช่ใครอื่น เอื้อมมือไปปลดล็อคให้ร่างบางพาตัวเองเข้ามานั่งพักหอบหายใจพร้อมกับกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ทำให้ผมรู้สึกผ่อนคลายมากเป็นพิเศษ

"เรียนเหนื่อย?"

"ค่ะ เหนื่อยมากเลย"

"หึ"

ว่าจะไม่จับพิรุธเด็กเลี้ยงแกะแต่ก็อดไม่ได้ที่จะกวาดตามองหาของในมือเล็กกลับไม่เห็นอะไรผิดปกตินอกจากกระเป๋าผ้าใบเดิมที่เธอสะพายมาตั้งแต่เมื่อเช้า เวลานี้สองแขนเล็กยังคงกอดไว้แน่นราวกับหวงแหนมากกลัวว่าผมจะแย่งไปอย่างไรอย่างนั้น

"อยากกินอะไร"

"ทำชาบูกินกันที่ห้องได้มั้ยคะ"

"ได้"

อาจจะเป็นปีแรกในรอบหลายปีเลยก็ว่าได้ที่ผมไม่ได้ออกไปฉลองวันเกิดกับเพื่อน แต่กลับพาคนตัวเล็กแวะซื้อของที่ซุปเปอร์มาเก็ตเพื่อกลับไปทำชาบูกินด้วยกันสองคนเหมือนเป็นวันธรรมดาวันหนึ่งเท่านั้น

วันธรรมดากับเธอ... คนพิเศษ

"อาบน้ำก่อนมั้ย"

"พี่พายอาบก่อนสิคะ"

"..."

ผมปล่อยให้เธอยุ่งอยู่กับการเตรียมชาบูมื้อใหญ่วันนี้คนเดียวอยู่ในห้องครัว ส่วนตัวเองก็เข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าในชุดอยู่บ้านสบายๆ กางเกงขาสั้นกับเสื้อยืดคอกลมสีขาวต่างจากปกติที่เวลาอย่างนี้จะใส่เพียงบ็อกเซอร์ตัวเดียวตามประสาคนขี้ร้อนที่พร้อมถอดออกทุกเมื่อ

แกร๊ก!

"แฮปปี้เบิร์ธเดย์ ทูยู..."

ทันทีที่เปิดประตูห้องนอนออกมายังห้องนั่งเล่น เวลานี้มีเพียงแสงไฟจากเปลวเทียนเล่มเล็กบนเค้กก้อนเล็กที่พอจะมองเห็นเลือนลางว่ามีตุ๊กตาหมูสองตัวยืนข้างกันพร้อมกับเสียงหวานร้องเพลงอวยพรวันเกิดให้ฟังอย่างตั้งใจ นี่สินะ! ความลับของเธอ

ทำผมเก็บรอยยิ้มไว้ไม่อยู่เสียงหัวใจเต้นดังแข่งกับเสียงเพลงหวานหูเหมือนครั้งตอนที่ขอเธอเป็นแฟนครั้งแรกเลยก็ว่าได้

"อธิษฐานเร็วค่ะ"

"..."

ฟู่

หลังจากเสียงใสร้องเพลงท่อนสุดท้ายจบลง ตากลมโตก็เปล่งประกายระยิบระยิบเร่งให้ผมตั้งใจอธิษฐานขอพรวันเกิด ซึ่งผมก็เต็มใจทำตามเธออย่างว่าง่าย เพียงแค่อยากให้เธอดีใจและมีความสุขที่ได้ทำเรื่องน่ารักๆ อย่างนี้ให้ผม

ฟอด

"ขอบคุณครับ ขอบคุณที่กลับมาเป็นของขวัญวันเกิดให้พี่"

"ปังรักพี่พายนะ รักมากๆ เลย"

ก่อนจะรับเค้กในมือเล็กมาถือไว้แล้วคว้าคอระหงส์เข้ามารับปลายจมูกมีสันที่รอพร้อมกดลงบนแก้มนุ่มฟอดใหญ่ ยืนกอดกันอยู่นานหลายนาทีเสียงท้องร้องจากคนตัวเล็กก็ดังขึ้นทำเราทั้งคู่ต่างพากันหัวเราะออกมาพร้อมกัน

"ยังไม่ให้กินค่ะ พี่พายต้องบอกปังก่อนว่าอธิษฐานว่าอะไร"

"ไม่บอก"

"แต่ปังอยากรู้"

คำอธิษฐานขอพร เป็นหนึ่งเรื่องที่ผมไม่เคยได้ยินใครเขาบอกคนอื่นกัน เพราะตามความเชื่อแล้ว...ถ้าบอกพรข้อนั้นก็จะไม่สัมฤทธิ์ผล แม้ว่าผมจะไม่ค่อยเชื่อเรื่องพวกเท่าไหร่แต่ลองทำตามดูสักครั้งก็ไม่ได่เสียหายอะไร

ทำเฉไฉเป็นเทน้ำใส่แก้วรอคนหน้างอเพราะโดนขัดใจเผลอ รีบหยิบช้อนไปตักเค้กช็อกโกแลตมาใส่ปากคำโต ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายรูปเค้กที่เหลือมีตุ๊กตาน้ำตาลรูปหมูสองตัวยืนข้างกัน และฉากหลังเป็นเธอ...ของขวัญวันเกิดที่น่ารักที่สุดของผม