Share

บทที่24 อยาก(ให้)ง้อ

last update publish date: 2026-09-23 23:22:56

รู้ว่าวันนี้เธอมีนัดกินข้าวกับเพื่อนตามประสาผู้หญิง ซึ่งแฟนอย่างผมก็เข้าใจไม่ตามไปให้เธอต้องรู้สึกอึดอัดจนคุยกับเพื่อนไม่สนุก แต่ถึงตัวไม่ไปผมก็ไม่ลืมที่จะดูแลเรื่องค่าใช้จ่ายถือโอกาสยื่นบัตรแบล็คการ์ดอีกใบที่แอบทำไวัให้เผื่ออยากได้กระเป๋าสักใบสองใบ เธอจะได้ชอปปิ้งอย่างสบายใจ

แต่ที่ทำให้ผมหงุดหงิดมากจนอยากจะจับมาฟาดก้นสักทีสองทีก็เพราะธอเล่นขาดการติดต่อไปนานหลายชั่วโมง โทรไปไม่รับ ส่งข้อความไปไม่ตอบจนผมเป็นห่วงคิดกังวลไปต่างๆ นานากลัวว่าเธอจะเกิดอุบัติเหตุหรือมีอันตรายอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า กระทั่งเห็นข้อความแจ้งเตือนการใช้บัตรแบล็คการ์ดผมถึงโล่งอกพอจะนั่งรออยู่ในรถอย่างใจเย็นได้บ้าง แต่ก็ไม่เย็นมากพอที่จะหายหงุดหงิดเพียงได้กินแซนวิชที่เธอป้อนไม่กี่คำ

"..."

"ถ้าพี่พายไม่พูด ขนมปังไม่ง้อ"

แล้วดูเอาเถอะ! ว่าเธอดื้อมากขนาดไหน พอเห็นว่าผมไม่หายโกรธ ปากเล็กๆ ก็เชิดขึ้นจนเกือบถึงปลายจมูกนั่งทำหน้างอนใส่ จนกระทั่งรถแล่นเข้ามาจอดในชั้นลานจอดรถของคอนโด คนแสนดื้อก็เปิดประตูลงจากฝั่งข้างคนขับรีบซอยเท้าเดินไปกดลิฟต์ไม่รอผมเดินไปพร้อมกันเหมือนทุกวัน

"ไม่ง้อพี่ แล้วจะง้อใคร"

"ง้อใครก็ได้ค่ะ ขนมปังโตแล้ว"

"อื้อ..."

ตึ๊ง!

"ดื้อ"

ให้ผมต้องรีบวิ่งตามไปคว้าแขนเล็กที่กำลังจะก้าวเท้าเข้าลิฟต์เพื่อหนีหน้าให้หยุดรอแล้วเข้าลิฟต์มายืนมองหน้ากัน มองสบตาคู่กลมที่แววตาเต็มไปด้วยความดื้อรั้นกับท่าทางกอดอกเชิดหน้าขึ้นดูเอาแต่ใจ ไหนจะคำพูดคำจาที่ฟังแล้วชวนให้ความหงุดหงิดเพิ่มเป็นทวีคูณอดไม่ได้ที่จะคว้าคอระหงส์เข้ามารับการลงโทษปิดปากเล็กที่เอาแต่พูดไม่เข้าหูด้วยปากของผมเอง ขบเม้มริมฝีปากของคนแสนพยศจนกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งอยู่ในปากสลับกับมือใหญ่ที่คอยฟาดก้มกลมงอนแล้วบีบเค้นระบายความหงุดหงิดอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งเสียงเสียงลิฟต์ดังให้ได้ยินว่าถึงชั้นบนสุดห้องของผม ผมถึงจะยอมถอนริมฝีปากออกแต่ยังคงมองดุคนในอ้อมกอดที่ยังคงทำหน้าบึ้ง และดูเหมือนว่าปากเชิดๆ นั่นจะเชิดขึ้นมากกว่าเดิม

ใครกันแน่วะ...ที่ต้องเป็นคนง้อ?

"คนที่ต้องง้อคือปัง"

"ก็ปังไม่อยากง้อแล้วนี่"

เป็นผมเองที่ตามใจเธอจนเอาแต่ใจแข่งกับผมได้เก่งขนาดนี้ ไม่เป็นไร... ในเมื่อผมเป็นคนเริ่มหงุดหงิดเอง โมโหเอง ไม่พูดกับเธอก่อนเอง เพราะฉะนั้นจะกลายเป็นคนง้อเธอเองด้วยคงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

จัดการรวบตัวเด็กแสนดื้อพาดบนไหล่แกร่งพาเดินตรงเข้าห้องนอนโดยไม่รอให้เธอได้ทันตั้งตัว ก่อนจะเปลี่ยนปลายทางจากเตียงกว้างเป็นเดินเข้าห้องน้ำหวังให้ความเย็นของน้ำช่วยลดอารมณ์ขุ่นมัวของเราสองคนไม่ให้โกรธกันข้ามวันตามข้อตกลงการเป็นแฟนกัน

"อ๊ะ พี่พาย ปังไม่ไหว"

"พี่ยังอยากง้ออยู่"

"อื้ม"

"ปะ ปังไม่ได้โกรธ"

"ปังงอนพี่"

เสียงหวานเริ่มสั่นพร่าเมื่อแผ่นหลังบางสัมผัสกับความเย็นของกระเบื้องห้องน้ำ ท่ามกลางสายน้ำจากเรนชาวเวอร์ที่ไหลลงมากระทบร่างเปลือยเปล่าของเราทั้งคู่จนเปียกโชกให้เริ่มรู้สึกหนาว แต่ก็ไม่ทำให้ผมถอยห่างคิดจะปล่อยเธอเป็นอิสระในตอนนี้กลับยิ่งขยับกายเข้าไปแนบชิดให้ไออุ่นบนผิวกายของผมกอดผิวบางเอาไว้ คอยกระซิบข้างใบหูเล็กปรับความเข้าใจกันสลับกับหยอกเย้างับลงไปเบาเบาจนคนตัวเล็กย่นคอหนีความรู้สึกหวามไหว ก่อนจะผวาคว้าคอแกร่งไว้แน่นเพื่อพยุงตัวไม่ให้ขาเรียวเล็กข้างหนึ่งที่แตะพื้นทรุดลงไป

"ปะ ปังหายแล้ว"

"เชื่อดีมั้ย"

"ดะ ดีสิ"

ใครจะยอมเชื่อง่ายๆ และผมไม่ใช่คนเชื่ออะไรใครง่ายดายเพียงเพราะฟังหนึ่งคำพูเสียงด้วยซิ ยิ่งเป็นคำพูดที่ออกมาจากปากบวมเจ่อในช่วงเวลาสั่นไหวอย่างนี้ด้วยแล้ว เรื่องอะไรที่ผมจะหลงเชื่อเธอง่ายๆ

และกว่าที่ผมจะยอมปล่อยร่างนุ่มนิ่มให้เป็นอิสระก็ตอนที่คนในอ้อมกอดหลับกลางอากาศให้ผมต้องพาเธอออกมาเช็ดตัวแล้วใส่เสื้อผ้าให้ ก่อนจะพาเข้านอนพร้อมกัน

 

"มาคุยกันก่อน"

"ห้ามบ่นปังแล้วนะ"

"บ่น"

"แต่เมื่อคืนพี่พายทำโทษปังไปเยอะแล้วนะคะ"

"เมื่อคืนพี่ง้อ"

"โอเค ปังยอมค่ะ"

สองมือเล็กของคนบนตักแกร่งยกขึ้นทำท่ายอมแพ้แต่โดยดียอมนั่งฟังเรื่องที่ผมจะพูดเป็นข้อตกลงที่ผมเพิ่งคิดขึ้นมาใหม่จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวาน

"ต้องรับโทรศัพท์พี่ทุกสาย"

"ปังลืมเปิดเสียง"

"และต้องตอบทุกข้อความ"

"ก็ปังคุยเพลินนี่นา"

"อื้อ"

ไม่ใช่ว่าตัวแสบไม่ตั้งใจฟังหรืออย่างไร เธอนั่งกอดอกนิ่งตั้งใจฟังทุกคำที่ผมพูดมาก มากเสียจนเถียงกลับมาได้ทุกประโยคทำผมมันเขี้ยวมากโน้มหน้าลงไปอ้าปากงับแก้มกลมตรงหน้าจนเธอร้องประท้วงเสียงหลง

"ที่พี่พูด เข้าหูบ้างมั้ย"

"เข้าค่ะ เข้าหูซ้าย แต่ทะลุออกหูขวาไปแล้ว อุ๊บ!"

นิ้วเรียวเกลี่ยเส้นผมข้างแก้มนุ่มทัดหูตาคู่คมมองเธออย่างเอ็นดูรอฟังว่าเธอจะคิดคำอะไรมาเถียง แล้วก็คิดไม่ผิดตัวแสบเถียงเสียงใสก่อนตากลมโตจะเบิกกว้างตกใจที่ตัวเองเผลอพูดสิ่งที่คิดออกมาให้ผมได้ยิน นั่งตัวตรงแข็งทื่อยกมือขึ้นมาปิดปากน่ากัดไว้อย่างนั้นเหมือนรู้ว่าถ้าไม่ใช้มือเล็กปิดเอาไว้ ผมก็จะปิดให้ด้วยปากของผมเอง

"อยากโดนเหมือนเมื่อคืน?"

"ไม่ ไม่ ไม่"

"ปังรับทราบและจะปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัดค่ะ"

จนในที่สุดโอกาสเอาคืนให้หายมันเขี้ยวก็เป็นของผมอีกครั้ง เมื่อตัวแสบใช้มือที่ปิดปากตัวเองเอาไว้ทำท่าประกอบยืนยันว่าตัวเองจะทำตามข้อตกลงที่ผมเพิ่มขึ้นมาอย่างตั้งใจโดยไม่ทันระวังภัยใกล้ตัวที่ค่อยๆ โน้มหน้าเข้าไปใกล้

จุ๊บ

ใกล้มากพอให้ได้กลืนกินริมฝีปากเล็กๆ ที่ขบเม้มเล่นเท่าไหร่ก็ไม่เคยรู้สึกเบื่อกวาดไล่ต้อนลิ้นซุกซนดูดดึงเล่นระบายความมันเขี้ยว จนกระทั่งเสียงท้องร้องประท้วงอยากกินมื้อแรกของวันดังให้ได้ยิน ผมถึงจำใจปล่อยเธอให้เป็นอิสระ พาตัวเองลุกขึ้นไปใส่เสื้อจนเรียบร้อยแล้วเดินออกจากห้องนอนลงไปหยิบอาหารที่สั่งผ่านเดลิเวอรี่มาเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนที่ชั้นล่างของคอนโด

"หืม น่ากินจัง"

"ก็กินเยอะๆ จะได้มีแรงรับมือพี่"

"..."

 

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • พี่วิศวะคนนั้นแฟนเก่าฉันเอง   บทที่27 ทุกความน่ารัก

    "ร้อนมั้ย""ร้อนมากค่ะ หน้าปังเหมือนสังขยาเลย""ไม่เหมือน น่ารัก"วันจบการศึกษาของเธอทั้งที ผมก็ต้องลางานมาทำหน้าที่แทนที่ดีคอยถือกระเป๋าและซื้อขนมเตรียมไว้ให้บัณฑิตใหม่ได้กินรองท้องรวมถึงเป็นตากล้องส่วนตัวคอยตามถ่ายรูปให้เธอกับเพื่อนร่วมรุ่นทุกมุมตามที่เธอต้องการ เรียกได้ว่าไม่ขาดตกบกพร่องในหน้าที่ให้เธอต้องคิดน้อยใจแม้แต่น้อย เพียงแต่มีกฎของการถ่ายรูปที่ผมตั้งขึ้นนิดหน่อยนั่นก็คือ ทุกรูปที่มีเพื่อนหรือรุ่นพี่ผู้ชายมาถ่ายด้วยต้องมีเพื่อนผู้หญิงมาคั่นกลาง ห้ามเข้ามาใกล้เกินระยะที่ผมเป็นคนกำหนดแม้แต่นิดเดียว"คุณพ่อคุณแม่ใกล้ถึงยังคะ""กำลังจอดรถ"แน่นอนว่าว่าที่ลูกสะใภ้คนโปรดรับปริญญาทั้งที คุณพ่อคุณแม่ของผมก็ต้องมาแสดงความยินดีด้วยตนเองและยังเป็นเจ้ามือมื้อใหญ่เลี้ยงฉลองบัณฑิตใหม่ในเย็นวันนี้ ไม่รวมกับของขวัญที่คุณแม่เตรียมไว้ให้ถึงขนาดไปเดินเลือกที่ห้างสรรพสินค้าและสั่งรุ่นลิมิเตดให้ทางร้านหามาให้ได้ จนผมแอบรู้สึกน้อยใจนิดหน่อยที่มีใครอีกคนมาแบ่งความรักจากท่านไป ก็เลยหาเรื่องคิดบัญชีกับเธอตั้งแต่ค่ำจนเกือบเช้าไม่เว้นวัน"มาพี่ซับหน้าให้""เบาเบานะคะ เดี๋ยวเครื่องสำอางหลุด""ครับผม"

  • พี่วิศวะคนนั้นแฟนเก่าฉันเอง   บทที่26 ยังรักคนเดิมอยู่ดี

    ตั้งแต่ตื่นขึ้นมาฉันก็เดินวนเวียนไปรอบห้องหาเจ้าโทรศัพท์มือถือที่ไม่ได้จับมากว่าสี่ชั่วโมงเห็นจะได้ ภาพสุดท้ายที่พอจะนึกออกน่าจะเป็นตอนที่ฉันกำลังนอนเล่นบนเตียงกดดูคลิปตลกระหว่างรอเขาอาบน้ำแล้วเข้านอนพร้อมกัน ก่อนที่ภาพทุกอย่างจะกลายเป็นสีขาวล่องลอยอยู่ในอากาศด้วยฝีมือของเขาต้นเหตุที่ทำให้ฉันได้นอนเอาเกือบเช้าจนต้องตื่นสายไม่ทันออกไปวิ่งสูดอากาศที่สวนสาธารณะเลย คิดแล้วแก้มใสไร้เครื่องสำอางก็ร้องผ่าวขึ้นมาเสียอย่างนั้น"พี่พายขา ปังหาโทรศัพท์ไม่เจอ""เดี๋ยวพี่โทรเข้า"(เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์)"อยู่ไหนนะ"ฉันเดินเข้าไปกอดเอวสอบแนบพวงแก้มลงแผ่นหลังแกร่งเปลือยเปล่าอย่างออดอ้อนหวังให้เขาช่วยหาโทรศัพท์ให้ฉัน เพราะเขาเป็นคนที่ไม่ว่าอะไรก็หาเจอ ส่วนฉันหน่ะเหรอ...ไม่เจอเลยสักอย่าง ทำให้เขาต้องวางไข่ไก่สองฟองในมือแล้วเดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือของเขาที่วางอยู่บนไอส์แลนด์หินอ่อนสีดำเพื่อกดโทรออกแล้วพากันเดินแยกไปตามเสียงเพลงเรียกเข้าที่ดังให้ได้ยิน เขาเดินเข้าไปหาในห้องนอนที่ฉันเพิ่งเดินออกมา ส่วนฉันลองเดินวนแถวโซฟาห้องนั่งเล่นที่ตัวเองยังไม่ได้หา"...""เจอแล้วเหรอคะ""ร็อตไวเลอร์?""เฮ้ย!" ตายแล

  • พี่วิศวะคนนั้นแฟนเก่าฉันเอง   บทที่25 ถ้าน้องไม่กลับมา

    "เลิกกี่โมง""สี่โมงเย็นค่ะ""ในตารางเลิกเที่ยง"สองสามวันมานี้เธอดูแปลกไปจนผมเองเริ่มเกิดความรู้สึกสงสัยว่าเธอกำลังปิดบังอะไรไว้ไม่อยากให้ผมรู้หรือเปล่า ทั้งที่รู้ดีว่าไม่ควรรู้สึกอย่างนั้น เรื่องของความคิดเป็นสิ่งที่ไม่อาจห้ามได้แต่ไม่ถึงขนาดที่ผมจะเอามาเป็นชนวนอารมณ์ให้ต้องทะเลาะกันจนเรื่องราวไปกันใหญ่"ก็ คือว่า...""สี่โมงพี่รอตรงนี้""ค่ะ"ฟอด"ปังไปก่อนนะ"รอฟังคำตอบที่เธอพยายามคิดหาเหตุผลมาบอกกันอยู่นาน เหลือบมองมือเล็กที่วางประสานบีบเข้าหากันแน่นบนตักดูประหม่าอย่างเห็นได้ชัด ไหนจะเสียงหวานอึกๆอักๆ กับสีหน้าคล้ายกังวลจนผมต้องเป็นฝ่ายตัดบทเสียเอง เลือกที่จะมารอรับกลับห้องพร้อมกันตามเวลาที่เธอบอก เพียงเท่านั้นก็ทำให้ใบหน้าที่กำลังจะร้องไห้เปลี่ยนเป็นสดใสได้ในพริบตายื่นหน้าเข้ามากดปลายจมูกเชิดรั้นหอมแก้มผมฟอดใหญ่อย่างออดอ้อนก่อนจะลงรถไปด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลน ทำตาคู่คมมองตามแผ่นหลังบางจนลับสายตาหายเข้าไปในอาคารเรียนด้วยสายตาเกินคาดเดา เธอคงไม่รู้ว่าตัวเองโกหกไม่เก่งเลยสักนิดจนเผยพิรุธออกมาให้ผมจับสังเกตได้เต็มไปหมดkanom.pang🍞 : พี่มินิน ขนมปังถึงแล้วค่ะ(ข้อความถูกยกเลิก)ผมเลือก

  • พี่วิศวะคนนั้นแฟนเก่าฉันเอง   บทที่24 อยาก(ให้)ง้อ

    รู้ว่าวันนี้เธอมีนัดกินข้าวกับเพื่อนตามประสาผู้หญิง ซึ่งแฟนอย่างผมก็เข้าใจไม่ตามไปให้เธอต้องรู้สึกอึดอัดจนคุยกับเพื่อนไม่สนุก แต่ถึงตัวไม่ไปผมก็ไม่ลืมที่จะดูแลเรื่องค่าใช้จ่ายถือโอกาสยื่นบัตรแบล็คการ์ดอีกใบที่แอบทำไวัให้เผื่ออยากได้กระเป๋าสักใบสองใบ เธอจะได้ชอปปิ้งอย่างสบายใจแต่ที่ทำให้ผมหงุดหงิดมากจนอยากจะจับมาฟาดก้นสักทีสองทีก็เพราะธอเล่นขาดการติดต่อไปนานหลายชั่วโมง โทรไปไม่รับ ส่งข้อความไปไม่ตอบจนผมเป็นห่วงคิดกังวลไปต่างๆ นานากลัวว่าเธอจะเกิดอุบัติเหตุหรือมีอันตรายอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า กระทั่งเห็นข้อความแจ้งเตือนการใช้บัตรแบล็คการ์ดผมถึงโล่งอกพอจะนั่งรออยู่ในรถอย่างใจเย็นได้บ้าง แต่ก็ไม่เย็นมากพอที่จะหายหงุดหงิดเพียงได้กินแซนวิชที่เธอป้อนไม่กี่คำ"...""ถ้าพี่พายไม่พูด ขนมปังไม่ง้อ"แล้วดูเอาเถอะ! ว่าเธอดื้อมากขนาดไหน พอเห็นว่าผมไม่หายโกรธ ปากเล็กๆ ก็เชิดขึ้นจนเกือบถึงปลายจมูกนั่งทำหน้างอนใส่ จนกระทั่งรถแล่นเข้ามาจอดในชั้นลานจอดรถของคอนโด คนแสนดื้อก็เปิดประตูลงจากฝั่งข้างคนขับรีบซอยเท้าเดินไปกดลิฟต์ไม่รอผมเดินไปพร้อมกันเหมือนทุกวัน"ไม่ง้อพี่ แล้วจะง้อใคร""ง้อใครก็ได้ค่ะ ขนมปังโต

  • พี่วิศวะคนนั้นแฟนเก่าฉันเอง   บทที่23 พี่ขี้งอน

    "ไหนแกลองว่ามาซิ ทำไมถึงเบี้ยวนัดฉันได้""ก็..."เมื่อวันที่นัดกันไปเลี้ยงฉลองวันคล้ายวันเกิดของฉัน ทั้งๆ ที่นัดกันเป็นมั่นเป็นเหมาะแล้วแท้ๆ แต่สุดท้ายเพื่อนสนิทที่สุดของฉันกลับส่งข้อความมาบอกว่ามีธุระกระทันหันในตอนสามทุ่มและขอชดเชยเวลาให้โดยการพาฉันมาเลี้ยงปิ้งย่างวันนี้แทน"อื้ม ก็..."มีธุระฉันพอจะเข้าใจได้ แต่ที่ทำให้ฉันไม่สามารถปล่อยผ่านไปได้คือท่าทางอึกอักเหมือนเจอโจทย์ที่ยากมากดูพยายามคิดหาเหตุผลมาอธิบายให้ฉันฟังไม่ได้ ไหนจะสายตาเลิ่กลั่กพยายามซ่อนพิรุธไม่ให้ฉันสังเกตได้นั่นอีก ชวนให้ฉันนึกสนุกอยากจะแกล้งลองเป็นฝ่ายไล่ต้อนให้เพื่อนจนมุมดูบ้าง วางตะเกียบในมือแล้วเปลี่ยนมานั่งเท้าคางมองฝั่งตรงข้ามด้วยสายตากรุ่มกริ่มรอฟังคำตอบอย่างตั้งใจอย่างที่ฉันเคยเจอ ก็จากยัยเมจินี่แหละสนุกดีเหมือนกันนะ"โอเค ฉันยอมแล้วๆ"และในที่สุดธุระที่ว่าของยัยเมจิก็ถูกเล่าออกมาอย่างอัดอั้นจนฉันเองแทบจะฟังไม่ทันประติดประต่อเรื่องราวแทบไม่ถูก สรุปได้เพียงว่าสิ่งที่ยัยเมจิเจอไม่ต่างจากฉันมากนัก แต่ฉันอาจจะดีกว่าตรงที่คนขี้หวงพอจะมีเหตุผลอยู่บ้าง ถึงจะเป็นเหตุผลของเขาคนเดียวก็เถอะ!"ครั้งนี้ฉันจะยอมปล่อยแกไ

  • พี่วิศวะคนนั้นแฟนเก่าฉันเอง   บทที่22 ไม่ให้ผ่าน

    และแล้วก็ถึงวันที่ฉันได้ไปฉลองวันเกิดในสถานที่ที่ไม่เคยไปมาก่อนนั่นก็คือร้านเหล้า อยากจะลองไปดูสักครั้งอยากลองสัมผัสบรรยากาศที่ใครหลายคนพากันหลงใหลสักหน่อยอันที่จริงวันคล้ายวันเกิดของฉันล่วงเลยมาหลายวันแล้วนะ แต่เพราะว่าวันนั้นฉันโดนพิษไข้เล่นงานเสียก่อนพาให้ต้องเลื่อนนัดยัยเมจิมาเป็นวันนี้แทน จะวันไหนสำหรับฉันก็เหมือนกันนั่นแหละ ขอแค่มีเขาคุณแฟนของฉันและเพื่อนที่สนิทที่สุดมากินข้าวเป็นเพื่อนฉันก็สุขใจมากแล้ว"พี่พาย พี่พายเห็นเสื้อกล้ามสีดำของปังมั้ยคะ" ฉันจำได้ว่าเขาอาสาเอาไปส่งร้านซักรีดให้นี่นา ไม่ใช่ว่าทางร้านเอามาส่งแล้วหรอกเหรอ"ทิ้งไปแล้ว""ห๊ะ?""ตกใจอะไร""เอาเสื้อปังไปทิ้งทำไม""พี่ไม่ชอบ""แต่นั่นเสื้อปังนะ""เดี๋ยวพี่ซื้อให้ใหม่"ฉันไม่ได้ฟังผิดไปหรอกใช่ไหม อยู่อยู่คนที่กำลังนั่งอ่านหนังสือการ์ตูนตอนนี้บอกว่าตัวเองเป็นคนเอาเสื้อผ้าของฉันไปทิ้งหน้าตาเฉย เขาทำอย่างนี้ได้อย่างไรกัน เหลือจะเชื่อเขาเลย!แล้ววันนี้ฉันจะใส่ชุดอะไรไปกันละ ในเมื่อตู้เสื้อผ้าของฉันตอนนี้เหลือเพียงชุดเดรสน่ารักๆ และเสื้อยืดกับกางเกงขายาวที่เหมาะกับการใส่ไปทำบุญที่วัดมากกว่า ไม่หลงเหลือเสื้อที่เข้าก

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status