บทที่24 อยาก(ให้)ง้อ

รู้ว่าวันนี้เธอมีนัดกินข้าวกับเพื่อนตามประสาผู้หญิง ซึ่งแฟนอย่างผมก็เข้าใจไม่ตามไปให้เธอต้องรู้สึกอึดอัดจนคุยกับเพื่อนไม่สนุก แต่ถึงตัวไม่ไปผมก็ไม่ลืมที่จะดูแลเรื่องค่าใช้จ่ายถือโอกาสยื่นบัตรแบล็คการ์ดอีกใบที่แอบทำไวัให้เผื่ออยากได้กระเป๋าสักใบสองใบ เธอจะได้ชอปปิ้งอย่างสบายใจ

แต่ที่ทำให้ผมหงุดหงิดมากจนอยากจะจับมาฟาดก้นสักทีสองทีก็เพราะธอเล่นขาดการติดต่อไปนานหลายชั่วโมง โทรไปไม่รับ ส่งข้อความไปไม่ตอบจนผมเป็นห่วงคิดกังวลไปต่างๆ นานากลัวว่าเธอจะเกิดอุบัติเหตุหรือมีอันตรายอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า กระทั่งเห็นข้อความแจ้งเตือนการใช้บัตรแบล็คการ์ดผมถึงโล่งอกพอจะนั่งรออยู่ในรถอย่างใจเย็นได้บ้าง แต่ก็ไม่เย็นมากพอที่จะหายหงุดหงิดเพียงได้กินแซนวิชที่เธอป้อนไม่กี่คำ

"..."

"ถ้าพี่พายไม่พูด ขนมปังไม่ง้อ"

แล้วดูเอาเถอะ! ว่าเธอดื้อมากขนาดไหน พอเห็นว่าผมไม่หายโกรธ ปากเล็กๆ ก็เชิดขึ้นจนเกือบถึงปลายจมูกนั่งทำหน้างอนใส่ จนกระทั่งรถแล่นเข้ามาจอดในชั้นลานจอดรถของคอนโด คนแสนดื้อก็เปิดประตูลงจากฝั่งข้างคนขับรีบซอยเท้าเดินไปกดลิฟต์ไม่รอผมเดินไปพร้อมกันเหมือนทุกวัน

"ไม่ง้อพี่ แล้วจะง้อใคร"

"ง้อใครก็ได้ค่ะ ขนมปังโตแล้ว"

"อื้อ..."

ตึ๊ง!

"ดื้อ"

ให้ผมต้องรีบวิ่งตามไปคว้าแขนเล็กที่กำลังจะก้าวเท้าเข้าลิฟต์เพื่อหนีหน้าให้หยุดรอแล้วเข้าลิฟต์มายืนมองหน้ากัน มองสบตาคู่กลมที่แววตาเต็มไปด้วยความดื้อรั้นกับท่าทางกอดอกเชิดหน้าขึ้นดูเอาแต่ใจ ไหนจะคำพูดคำจาที่ฟังแล้วชวนให้ความหงุดหงิดเพิ่มเป็นทวีคูณอดไม่ได้ที่จะคว้าคอระหงส์เข้ามารับการลงโทษปิดปากเล็กที่เอาแต่พูดไม่เข้าหูด้วยปากของผมเอง ขบเม้มริมฝีปากของคนแสนพยศจนกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งอยู่ในปากสลับกับมือใหญ่ที่คอยฟาดก้มกลมงอนแล้วบีบเค้นระบายความหงุดหงิดอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งเสียงเสียงลิฟต์ดังให้ได้ยินว่าถึงชั้นบนสุดห้องของผม ผมถึงจะยอมถอนริมฝีปากออกแต่ยังคงมองดุคนในอ้อมกอดที่ยังคงทำหน้าบึ้ง และดูเหมือนว่าปากเชิดๆ นั่นจะเชิดขึ้นมากกว่าเดิม

ใครกันแน่วะ...ที่ต้องเป็นคนง้อ?

"คนที่ต้องง้อคือปัง"

"ก็ปังไม่อยากง้อแล้วนี่"

เป็นผมเองที่ตามใจเธอจนเอาแต่ใจแข่งกับผมได้เก่งขนาดนี้ ไม่เป็นไร... ในเมื่อผมเป็นคนเริ่มหงุดหงิดเอง โมโหเอง ไม่พูดกับเธอก่อนเอง เพราะฉะนั้นจะกลายเป็นคนง้อเธอเองด้วยคงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

จัดการรวบตัวเด็กแสนดื้อพาดบนไหล่แกร่งพาเดินตรงเข้าห้องนอนโดยไม่รอให้เธอได้ทันตั้งตัว ก่อนจะเปลี่ยนปลายทางจากเตียงกว้างเป็นเดินเข้าห้องน้ำหวังให้ความเย็นของน้ำช่วยลดอารมณ์ขุ่นมัวของเราสองคนไม่ให้โกรธกันข้ามวันตามข้อตกลงการเป็นแฟนกัน

"อ๊ะ พี่พาย ปังไม่ไหว"

"พี่ยังอยากง้ออยู่"

"อื้ม"

"ปะ ปังไม่ได้โกรธ"

"ปังงอนพี่"

เสียงหวานเริ่มสั่นพร่าเมื่อแผ่นหลังบางสัมผัสกับความเย็นของกระเบื้องห้องน้ำ ท่ามกลางสายน้ำจากเรนชาวเวอร์ที่ไหลลงมากระทบร่างเปลือยเปล่าของเราทั้งคู่จนเปียกโชกให้เริ่มรู้สึกหนาว แต่ก็ไม่ทำให้ผมถอยห่างคิดจะปล่อยเธอเป็นอิสระในตอนนี้กลับยิ่งขยับกายเข้าไปแนบชิดให้ไออุ่นบนผิวกายของผมกอดผิวบางเอาไว้ คอยกระซิบข้างใบหูเล็กปรับความเข้าใจกันสลับกับหยอกเย้างับลงไปเบาเบาจนคนตัวเล็กย่นคอหนีความรู้สึกหวามไหว ก่อนจะผวาคว้าคอแกร่งไว้แน่นเพื่อพยุงตัวไม่ให้ขาเรียวเล็กข้างหนึ่งที่แตะพื้นทรุดลงไป

"ปะ ปังหายแล้ว"

"เชื่อดีมั้ย"

"ดะ ดีสิ"

ใครจะยอมเชื่อง่ายๆ และผมไม่ใช่คนเชื่ออะไรใครง่ายดายเพียงเพราะฟังหนึ่งคำพูเสียงด้วยซิ ยิ่งเป็นคำพูดที่ออกมาจากปากบวมเจ่อในช่วงเวลาสั่นไหวอย่างนี้ด้วยแล้ว เรื่องอะไรที่ผมจะหลงเชื่อเธอง่ายๆ

และกว่าที่ผมจะยอมปล่อยร่างนุ่มนิ่มให้เป็นอิสระก็ตอนที่คนในอ้อมกอดหลับกลางอากาศให้ผมต้องพาเธอออกมาเช็ดตัวแล้วใส่เสื้อผ้าให้ ก่อนจะพาเข้านอนพร้อมกัน

 

"มาคุยกันก่อน"

"ห้ามบ่นปังแล้วนะ"

"บ่น"

"แต่เมื่อคืนพี่พายทำโทษปังไปเยอะแล้วนะคะ"

"เมื่อคืนพี่ง้อ"

"โอเค ปังยอมค่ะ"

สองมือเล็กของคนบนตักแกร่งยกขึ้นทำท่ายอมแพ้แต่โดยดียอมนั่งฟังเรื่องที่ผมจะพูดเป็นข้อตกลงที่ผมเพิ่งคิดขึ้นมาใหม่จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวาน

"ต้องรับโทรศัพท์พี่ทุกสาย"

"ปังลืมเปิดเสียง"

"และต้องตอบทุกข้อความ"

"ก็ปังคุยเพลินนี่นา"

"อื้อ"

ไม่ใช่ว่าตัวแสบไม่ตั้งใจฟังหรืออย่างไร เธอนั่งกอดอกนิ่งตั้งใจฟังทุกคำที่ผมพูดมาก มากเสียจนเถียงกลับมาได้ทุกประโยคทำผมมันเขี้ยวมากโน้มหน้าลงไปอ้าปากงับแก้มกลมตรงหน้าจนเธอร้องประท้วงเสียงหลง

"ที่พี่พูด เข้าหูบ้างมั้ย"

"เข้าค่ะ เข้าหูซ้าย แต่ทะลุออกหูขวาไปแล้ว อุ๊บ!"

นิ้วเรียวเกลี่ยเส้นผมข้างแก้มนุ่มทัดหูตาคู่คมมองเธออย่างเอ็นดูรอฟังว่าเธอจะคิดคำอะไรมาเถียง แล้วก็คิดไม่ผิดตัวแสบเถียงเสียงใสก่อนตากลมโตจะเบิกกว้างตกใจที่ตัวเองเผลอพูดสิ่งที่คิดออกมาให้ผมได้ยิน นั่งตัวตรงแข็งทื่อยกมือขึ้นมาปิดปากน่ากัดไว้อย่างนั้นเหมือนรู้ว่าถ้าไม่ใช้มือเล็กปิดเอาไว้ ผมก็จะปิดให้ด้วยปากของผมเอง

"อยากโดนเหมือนเมื่อคืน?"

"ไม่ ไม่ ไม่"

"ปังรับทราบและจะปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัดค่ะ"

จนในที่สุดโอกาสเอาคืนให้หายมันเขี้ยวก็เป็นของผมอีกครั้ง เมื่อตัวแสบใช้มือที่ปิดปากตัวเองเอาไว้ทำท่าประกอบยืนยันว่าตัวเองจะทำตามข้อตกลงที่ผมเพิ่มขึ้นมาอย่างตั้งใจโดยไม่ทันระวังภัยใกล้ตัวที่ค่อยๆ โน้มหน้าเข้าไปใกล้

จุ๊บ

ใกล้มากพอให้ได้กลืนกินริมฝีปากเล็กๆ ที่ขบเม้มเล่นเท่าไหร่ก็ไม่เคยรู้สึกเบื่อกวาดไล่ต้อนลิ้นซุกซนดูดดึงเล่นระบายความมันเขี้ยว จนกระทั่งเสียงท้องร้องประท้วงอยากกินมื้อแรกของวันดังให้ได้ยิน ผมถึงจำใจปล่อยเธอให้เป็นอิสระ พาตัวเองลุกขึ้นไปใส่เสื้อจนเรียบร้อยแล้วเดินออกจากห้องนอนลงไปหยิบอาหารที่สั่งผ่านเดลิเวอรี่มาเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนที่ชั้นล่างของคอนโด

"หืม น่ากินจัง"

"ก็กินเยอะๆ จะได้มีแรงรับมือพี่"

"..."