บทที่2 ให้จำ

ฉันยืนมองหน้าคนที่ยังคงอยู่ก้นบึ้งของหัวใจ กลับมาเจอกันคราวนี้นอกจากเขาจะทำเย็นชาใส่แกล้งทำไม่รู้จักกันแล้วยังกลายเป็นคนใจยักษ์พูดจาใจร้ายใส่เหมือนว่าฉันทำอะไรผิดไว้นักหนาอย่างนั้นแหละ ทั้งที่เป็นเขา คนที่เป็นฝ่ายหายไปโดยไม่บอกลาสักคำ เพราะงั้นควรเป็นฉันหรือเปล่าที่ต้องเล่นบทใจร้าย ไม่ใช่เขา!

"พรุ่งนี้แปดโมง ต้องเห็นแบบ"

"พี่พายก็ทำเองสิ"

"..."

เขาจะเอาแต่ใจตัวเองเกินไปแล้วนะ! มีอย่างที่ไหนกันสั่งเย็นวันนี้ พรุ่งนี้เช้าต้องส่ง เหลือจะเชื่อเขาเลย เขาทำให้ฉันรู้สึกโมโหจนถึงขีดสุด ได้แต่ยืนโทษตัวเองในใจที่พยายามทำทุกอย่างเพื่อสอบให้ติดมหาวิทยาลัยที่เดียวกับเขาเพียงเพราะอยากจะเจอเขาอีกครั้ง แต่ดูเขาสิ!

"ทำไม่ได้ก็เปลี่ยนคนมาคุย"

"พี่พายกลัวจะหวั่นไหวกับขนมปังก็บอก"

"ทำไมต้องกลัว"

"และผม แยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัว"

"เรื่องส่วนตัว? ขนมปังกับพี่พายเคยมีเรื่องส่วนตัวกันด้วยเหรอคะ?"

"..."

ในเมื่อเขาเป็นคนหลุดพูดถึงเรื่องในอดีตทั้งๆ ที่ตัวเองเป็นคนแกล้งลืมเองแท้ๆ ฉันเลยใช้โอกาสนี้ยอกย้อนเขากลับต้อนเขาให้จนมุมบ้าง ทำคนตัวโตนั่งตีหน้านิ่งถึงกับเก็บอาการเลิ่กลั่กเอาไว้ไม่อยู่ตาคู่คมปรายตามองดุซ่อนความเสียอาการของตัวเองเอาไว้ จนฉันเริ่มรู้สึกหมันไส้!

"ไม่มี"

"ไม่มี หรือ แกล้งลืม"

"..."

ทำใจดีสู้เสือ ค่อยๆ พาตัวเองขยับเข้าไปใกล้ยิงคำถามจี้แทงใจดำหวังให้เขาเผลอหลุดเผยความจริงออกมาให้ฉันรู้ แต่เป็นฉันเองคนที่เป็นฝ่ายเสียอาการจนใบหน้าเห่อร้อนไปหมด เพราะในเวลานี้ใบหน้าของฉันกับเขามีระยะห่างเพียงไม่กี่เซนติเมตรเท่านั้น ใกล้มากพอให้ฉันเห็นใบหน้าคมที่เมื่อสองปีที่แล้วว่าหล่อแล้ว มาวันนี้ยิ่งดูหล่อกว่าเดิมเป็นสองเท่า ไหนจะขนตายาวที่เรียงกันเป็นแพรจนฉันอิจฉา จมูกก็โด่งเป็นสันรับกับกรอบหน้าจนฉันอยากจะลองใช้ปรายนิ้วสัมผัส

"อะ ฮึ่ม"

"อุ้ย!"

จุ๊บ

จนกระทั่งเสียงทุ้มแกล้งกระแอมให้ได้ยินทำฉันสะดุ้งตกใจเซถลาไปด้านหน้าทำให้ปากเล็กๆ ของฉันจุ๊บลงบนริมฝีปากร้ายๆ ของคนตรงหน้าโดยไม่ได้ตั้งใจ ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นะ

"ขะ ขนมปังขอโทษค่ะ"

"แก่แดด"

"อย่ามาตกหลุมรักขนมปังอีกแล้วกัน"

ป๊อก!

"ฝัน และ ถอย"

ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่ได้ตั้งใจ และฉันก็ขอโทษเขาด้วยใจจริงแล้ว แต่เขายังพูดจาว่าร้ายหาว่าฉันเป็นเด็กแก่แดดอีก เป็นเขานั่นแหละที่นิสัยไม่ดี ไอ้คนหน้ายักษ์! แถมยังเขกมะเงกลงมาที่หน้ามนจนเกิดเสียงให้ฉันรู้สึกเจ็บ ได้แต่ยืนใช้มือเล็กลูบเบาเบาตรงตำแหน่งที่คิดว่าต้องขึ้นรอยแดงจากฝีมือเขา ก่อนจะถอยกลับไปเก็บเอกสารลงกระเป๋าเตรียมตัวกลับไปตั้งหลัก

"พรุ่งนี้เย็น ต้องเห็นแบบ"

"ขนมปังมีเรียนทั้งวัน"

"แล้ว?"

"ไม่แล้วค่ะ ตามนั้น"

"ถ้าสาย..."

"ขนมปังจะมาก่อนเวลาค่ะ"

ฉันไม่รอให้คนตัวโตพูดจบเพราะรู้ว่าเขาจะต้องหาคำพูดมาทำลายน้ำใจของฉันอีกแน่ รีบเป็นฝ่ายรับปากว่าจะมาให้ทันเวลาทั้งเข้าร่วมกิจกรรมรับน้องและประชุมหลังจากกิจกรรมเสร็จ ไม่มีทางทำผิดซ้ำสองให้ตัวเองต้องเหนื่อยอย่างวันนี้แน่ ก่อนจะพาตัวเองเดินออกจากห้องสโมสร เจอพี่พาลันกับพี่เฟิร์สยืนกอดอกพิงกำแพงอยู่หน้าห้องเหมือนกำลังรอใครอีกคนกลับบ้านพร้อมกัน ทำสองเท้าเล็กถึงกับชะงักรู้สึกเย็นวูบวาบเหมือนมีลมหนาวพัดผ่านไปเมื่อครู่ ไม่รู้ว่าพี่ทั้งสองคนจะเห็นหรือได้ยินอะไรบ้างหรือเปล่า แต่ฉันเลือกยิ้มเบาเบาโค้งศีรษะเล็กน้อยอย่างมีมารยาทเป็นการทักทาย ซึ่งพี่ทั้งสองคนก็ยกยิ้มบางเบาให้เห็นตอบกลับมาอย่างไม่ถือตัวเหมือนใครบางคน ฉันเลยพาตัวเองเดินผ่านออกไปหน้าอาคารยืนรอเรียกรถเพราะไม่กล้าที่จะเดินฝ่าความมืดตามทางเดินออกไปหน้ามหาวิทยาลัยคนเดียว

วันนี้ถือเป็นวันที่ฉันรู้สึกเหนื่อยกว่าวันไหนๆ เหนื่อยกว่าตอนอ่านหนังสือสอบเข้ามาเพื่อให้ได้เรียนที่นี่เสียอีก ทั้งโดนทำโทษจนเริ่มรู้สึกปวดขา จากที่ไม่คิดจะต่อปากต่อคำกับเขา เป็นเขานั่นแหละที่ทำให้ฉันอดทนไม่ไหวจนต้องพูดเถียงออกไปให้ฉันต้องรู้สึกปวดหัวตุ๊บๆ และรู้สึกเหนื่อยมากขนาดนี้

"น้องขนมปัง ยังไม่กลับ?"

"ขนมปังรอรถอยู่ค่ะ พี่เฟิร์ส"

ฉันชูหน้าจอสี่เหลี่ยมในมือให้พี่เฟิร์สกับพี่พาลันเห็นว่าฉันกำลังรอรถที่เรียกผ่านแอพพลิเคชั่นอยู่จริงๆ ตามที่บอก ก่อนที่หางตาจะเหลือบไปเห็นใครอีกคนเดินล้วงกระเป๋าตามมาอยู่ด้านหลังพี่ทั้งสองคนด้วยสีหน้านิ่งเรียบ พาให้ใจที่มันเหนื่อยล้าเต้นไม่เป็นจังหวะอีกครั้ง แต่เลือกที่จะทำเป็นก้มหน้ามองหน้าจอในมือพิมพ์ถามคนขับว่า 'ใกล้ถึงหรือยังคะ?'

"ไอ้พาย มึงรอเป็นเพื่อนน้อง กูสองคนมีธุระ"

"..."

"พี่ไปก่อนนะ"

"สวัสดีค่ะ พี่เฟิร์ส พี่พาลัน"

ฉันมองตามหลังรุ่นพี่ทั้งสองคนพากันเดินไปลานจอดรถ ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันระหว่างฉันกับเขา บรรยากาศรอบข้างที่เคยดูวุ่นวายในตอนกลางวันกลับกลายเป็นความเงียบสงัดที่มีเพียงเสียงแมลงกลางคืนและสายลมเอื่อยๆ พัดผ่านไม่ให้รู้สึกวังเวงจนเกินไป มีแสงไฟสลัวจากหลอดไฟดวงเล็กๆ หน้าอาคารทอดเงาของคนตัวสูงให้พาดทับลงมาบนตัวฉันพอดี

ฉันพยายามจดจ่ออยู่กับหน้าจอโทรศัพท์ ทำทีเป็นเช็กตำแหน่งรถในแอปพลิเคชั่นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งที่ในใจกลับเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคยจากตัวเขาลอยมาเตะจมูก ชวนให้หวนนึกถึงสัมผัสเฉียดฉิวที่ริมฝีปากเมื่อครู่จนหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาเสียดื้อๆ

"เลิกทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ได้แล้ว มันน่ารำคาญ"

เสียงทุ้มเรียบพึมพำออกมาโดยไม่หันมามอง เขาเพียงแค่ยืนล้วงกระเป๋ากางเกง สายตาคมเหม่อมองไปทางถนนข้างหน้า

"ไม่ได้จะร้องสักหน่อย"

"ถ้าพี่พายรำคาญ จะกลับก่อนก็ได้นะคะ ขนมปังอยู่คนเดียวได้"

"สั่ง?"

คิ้วเข้มเล็กขึ้นหันมามองดุจนฉันต้องรีบก้มหน้าหลบตา ยอมให้หน่อยก็เล่นใหญ่เลยนะ อย่าให้ถึงทีฉันบ้างแล้วกัน!

"ปล่อยให้ผู้หญิงยืนรอรถคนเดียวมืดๆ คนปกติเขาไม่ทำกัน"

"ก็พี่พายไม่ปกติ"

"..."

คำพูดที่ดูเหมือนจะหวังดีแต่แฝงไปด้วยความเย็นชาตามแบบฉบับของเขา ทำฉันเผลอพูดสวนกลับไปตามเสียงที่ดังอยู่ในสมอง เรายืนห่างกันเพียงช่วงแขน แต่ความรู้สึกกลับเหมือนมีกำแพงล่องหนกั้นกลางไว้อย่างนั้น ฉันแอบชำเลืองมองเสี้ยวหน้าคมกริบของเขาผ่านแสงไฟสลัว พลางตั้งคำถามอยู่ในใจคนเดียวเงียบๆ ว่า ในความทรงจำของเขายังมีเรื่องราวระหว่างเราหลงเหลืออยู่บ้างหรือเปล่า หรือมีแค่ฉันคนเดียวที่ยังจำเรื่องของเราได้ดี

แต่ก็เอาเถอะ! ฉันเลือกที่จะมาตามหาเขาเองนี่นา

"รถมาแล้วค่ะ"

"..."

"ถ้าถึงแล้ว ขนมปังจะส่งข้อความบอกนะ พี่พายยังใช้เบอร์เดิมอยู่ใช่มั้ยคะ"

"อืม"