คำโปรย

สามปีก่อน...ฉันถูกพ่อส่งมาเป็นเด็กฝึกงานที่บริษัทของพี่เขย แต่ประเด็นไม่ได้อยู่ตรงที่ว่าฉันมาฝึกงานที่นี่จะได้ความรู้กลับไปไหม

         แต่ตรงกันข้ามเป็นสิ่งที่พ่อจะได้กลับไปต่างหาก...

         ‘หากสามปีนี้แกทำให้ตระกูลภัทรารินทร์ยอมรับเป็นลูกสะใภ้คนเล็กไม่ได้ก็ออกจากบ้านฉันไป!’

         สรัสจันทร์ ยิ้มขื่นกับคนเป็นพ่อที่เรียกเธอกลับจากเมืองนอกเพราะฟังคำของเมียใหม่ว่าเธอเรียนต่อไปก็ทำให้สิ้นเปลือง และวางแผนส่งมาอยู่บ้านพี่สาวที่แต่งออกไป อย่าง จันทร์ทิพย์ เพื่อต้องการให้เธอแต่งกับน้องชายพี่เขย!

         พ่อของเธอทำทุกอย่างก็เพราะว่าต้องการจะฮุบสมบัติของภัทรารินทร์ เมื่อพี่สาวแต่งแล้วยัดเธอแต่งอีกคน จากนั้นก็ค่อย ๆ รีดไถลูกสาว ตอนนี้ลูกสาวคนโตนอนป่วย ไม่สะดวกรีดไถ ก็ส่งเธอเข้ามาเพื่อเป็นเครื่องมือหาเงินตัวใหม่

         เหอะ...คิดว่าฉันจะยอมเป็นตู้เอทีเอ็มให้งั้นสิ...นอนฝันหวานอยู่บ้านไปเถอะ!

         เธอไม่ลงรอยกับพ่อ เพราะเกลียดที่พ่อทำให้แม่ต้องตาย ครั้งนั้นต่อให้ใครบอกว่าอุบัติเหตุเธอไม่เชื่อเด็ดขาด

         เพราะประกันชีวิตวงเงินสูงถึงห้าสิบล้านมันเป็นชื่อพ่อผู้รับผลประโยชน์...แม้ว่าเธอจะให้สืบยังไงสุดท้ายก็ยังเป็นแค่อุบัติเหตุ

         แค่ชู้ของพ่อรับโทรศัพท์ จากนั้นแม่ก็ออกไป ต่อให้แก้ตัวยังไง ทั้งสองคนก็มีส่วนเกี่ยวข้องให้แม่เธอตาย และนั่นคือชนวนเหตุให้เธอเกลียดพ่อ!

         เกลียดจนแทบจะไม่เผาผี และไม่คิดกลับมาเหยียบตระกูลพิมล

         โชคดีที่พี่สาวของเธอแต่งออกมาก่อน ไม่ต้องทนอยู่กับพ่อเฮงซวย แต่ใช้ชีวิตดี ๆ ได้ไม่กี่ปีแต่ดันโชคร้ายที่ตรวจพบว่าเป็นโรคร้ายจึงทำให้เธอต้องมาอยู่ดูแลพี่สาวในช่วงวาระสุดท้ายและช่วยงานพี่เขย!

         พี่สาวเป็นมะเร็งที่ก้านสมอง ผ่าตัดมาสามครั้งก็ไม่ดีขึ้นหมอจึงใช้วิธีรักษาแบบประคับประคอง เธอจึงสงสารพี่สาวมากเป็นพิเศษและเลือกมาช่วยงานพี่เขย โดยไม่ได้อยู่ในแผนปอกลอกตระกูลตามที่พ่อวางแผนแต่แรก

         วันนี้เธอมาถึงเข้าไปดูพี่สาวที่นอนพักอยู่ในห้องแล้ว หลังจากจัดของในห้องส่วนตัวเสร็จเรียบร้อย เธอก็คิดว่าสมควรไปแนะนำตัวและฝากเนื้อฝากตัวอย่างเป็นทางการเสียที

         ในบ้านใหญ่ตระกูลภัทรารินทร์นั้นมีห้องทำงานส่วนตัวที่แทนคณินพี่เขยของเธอทำงานอยู่ และเขาที่เป็นสามีแสนดีมักจะหอบเอางานมาทำที่บ้านเพื่อจะอยู่ใกล้ชิดภรรยา

         ลึก ๆ แล้วเธอชื่นชมเขาที่รักพี่สาว และคิดว่าจะตั้งใจทำงานช่วยเขาอย่างดี เธออยู่ในชุดกระโปรงสั้นเหนือเข่า เพราะเมืองไทยร้อนเกินไปทำให้ไม่อยากใส่ชุดที่ปิดทั้งตัว

ขณะกำลังจะเคาะห้องทำงานของเขา...แต่ว่าห้องแง้มไว้ เมื่อเธอขยับสาวเท้าเข้าไปใกล้กลับพบว่า ...

         “อื้ม...คุณคณิน...ขา! พินอ้ากว้างแล้วนะ...เข้ามาสิคะ”

         มีเสียงครวญครางอึดอัดแว่วออกมาจากข้างใน...ทำให้สรัลจันทร์ผงะ เธอคิดว่าตัวเองหูแว่ว จึงแนบหูลงข้างประตู

         “แจะ...แจะ...แจะ”

แล้วเสียงเฉอะแฉะดังตามมาทันที ทำให้เธอยกมือปิดปากตกตะลึงกับเสียงด้านในนั้น...