Part : ต่อต้าน

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : ต่อต้าน

----------------------- ✿ ✿ ✿ ◡̈ ✿ ✿ ✿ -----------------------

อกแกร่งเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตา เขารู้สึกได้แบบนั้น แต่ก็ทำอะไรมากไม่ได้นอกจากลูบหัวปลอบใจคุณหนูจากเรื่องผิดหวังที่เธอเจอในวันนี้ ซึ่งความทุกข์ใจของการันต์ที่เป็นอยู่ในเวลานั้นก็มีมากไม่ต่างจากสาวสวย เพียงแค่เขาไม่ได้แสดงมันออกมาอย่างตรงไปตรงมา เหมือนกับที่พิภาทำให้เห็น

“ฮึก ภาจะหาวิธีคุยกับคุณพ่อเอง เพราะงั้น...พี่รันต์บอกภาหน่อยได้ไหมคะ บอกว่าพี่รันต์ก็รักภา”

“...อย่าทำแบบนั้นเลยครับคุณหนู ผมไม่คู่ควรกับคุณหนูหรอก”

“ฮึก คู่ควรเหรอ? ใครกำหนดคะ แค่เรารักกันแค่นั้นก็พอแล้วไม่ใช่หรือไง...”

“แต่มันไม่ง่ายแบบนั้นหรอกนะครับ”

“ช่างเถอะ ภาจะหาทางต่อต้านพ่อให้ถึงที่สุด ไม่ว่ายังไง ภาจะไม่แต่งงานกับผู้ชายคนนั้นเด็ดขาด…” เธอพูดคำยืนยันน้ำเสียงแข็งด้วยความมุ่งมั่น และคิดจะต่อต้านพ่อของเธอจริง ๆ อย่างที่พูด

ในตอนนั้นเธอไม่คิดปล่อยกอดจากร่างของการันต์ หนำซ้ำยังกอดเขาไว้แน่นจนทำให้อีกคนรู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นคนใจเสาะ ทั้งที่มีร่างกายเป็นชายแต่ใจกลับยอมแพ้ง่าย ๆ ต่างจากพิภาที่ร่างกายเป็นผู้หญิง แต่จิตใจเข้มแข็งไม่รู้จักการยอมแพ้ แม้จะรู้ว่าเรื่องที่ต้องการเป็นความยากที่แทบจะดูไร้หนทางเป็นจริง แต่เธอก็ตั้งใจที่จะสู้หัวชนฝา

“...” เฮ้อ ผมก็อยากจะทำแบบนั้นเหมือนกัน แต่แค่คิดว่าจะทำคุณหนูเดือดร้อน ผมก็ปอดแหกขึ้นมา

ตลอดทั้งคืนเธอนอนหลับอยู่ในอ้อมกอดของการันต์ด้วยความเคยชิน ซึ่งเป็นความเคยชินที่เธอรู้สึกดีกับมันทุกครั้ง ยิ่งตอนที่รู้สึกตัวว่าอีกคนพลิกตัวมากอดกลับเธอ มันเป็นอะไรที่ทำใจดวงน้อยสั่นไหวไม่หยุดไม่ว่าวินาทีนั้นจะเป็นช่วงที่กึ่งหลับกึ่งตื่น

ซึ่งครั้งนี้ไม่ใช่การละเมอหันไปกอดแต่อย่างใด แต่มันเป็นความตั้งใจของการันต์ ที่อยากจะกอดปลอบคนที่ส่งเสียงสะอื้นไม่หยุด แม้ว่าตอนนั้นจะเป็นเวลาที่ดึกพอควร

สิ่งที่เกิดขึ้นทำคนทั้งคู่ปวดใจไม่ต่างกัน แต่เพราะความแตกต่างที่มากจนเกินพอดีของพวกเขา ทำให้มีเส้นบาง ๆ กั้นอยู่ เส้นที่ว่ามันอันตรายจนทำใจแกร่งไม่กล้าก้าวขาข้ามไป ทว่ากลับเป็นสาวสวยที่เสาะหาทุกวิถีทาง เพื่อจะข้ามไปหาชายคนที่เธอรักแทน...

เริ่มช่วงเช้าของวัน พิภาประท้วงด้วยการอดข้าวเช้า ซึ่งไม่มีใครสังเกตเห็นสิ่งที่เธอทำอยู่เลย นั่นก็อาจจะเพราะว่าปกติเธอไม่ทานข้าวเช้าอยู่แล้ว เธอขังตัวเองอยู่แต่ในห้อง ซึ่งก็ไม่มีใครรู้ได้อีก เพราะปกติถ้าเธอไม่นั่งเล่นมือถืออยู่ที่ห้องนั่งเล่น เธอก็มักจะเก็บตัวอยู่แต่ภายในห้อง ทุกอย่างที่เธอทำมันเลยดูเป็นเรื่องปกติไปหมด

ซึ่งก่อนที่จะทำการประท้วงนี้ เธอได้ส่งจดหมายหาพ่อของเธอไปแล้วตั้งแต่ตอนตื่นนอน ถึงเรื่องที่เธออยากจะพูดคุยปรึกษาและคัดค้าน ทว่าจนถึงเวลานี้ท่านก็ยังไม่เปิดอ่านข้อความที่เธอส่งไป

“เฮ้อ ไปหาที่บริษัทเลยดีไหมนะ หรือรอพ่อกลับมาคุยเย็นนี้ดี”

ก๊อก ๆ!

“คุณหนูครับ ลงไปทานข้าวเที่ยงเถอะครับ” เสียงของการันต์ดังเรียกอยู่ที่หน้าประตูห้องนอน

“ไม่กินค่ะ” เธอตะโกนตอบขณะที่ยังนั่งอยู่บนเตียง

“แต่นี่มันเที่ยงแล้วนะครับ”

“จะเที่ยงหรือจะเย็นก็ไม่กินค่ะ”

“คุณหนูครับ…”

“ไม่ต้องมาเรียกค่ะ หนูอยากอยู่คนเดียว”

ด้านหน้าประตูห้องเวลานั้นไม่ได้มีแค่การันต์ที่ยืนอยู่ ป้าปิ่นผู้ที่เป็นแม่นมของพิภาก็ขึ้นมาตามเธอไปกินข้าวเที่ยงด้วยเช่นกัน แต่เมื่อได้ยินแบบนั้นแล้วเธอก็รู้ได้ว่ามีบางอย่างที่ผิดปกติไป

“เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอตารันต์ ทำไมคุณหนูถึงได้เป็นแบบนี้”

“คง...เป็นเรื่องคู่หมั้นของคุณหนูที่นายท่านแนะนำให้รู้จักเมื่อวานนี้มั้งครับ ตั้งแต่กลับบ้านมาเธอก็ไม่พูดไม่จาเลย แถมเมื่อคืนยังร้องไห้ยกใหญ่ด้วย”

“คู่หมั้น?”

“…ครับ”

“เฮ้อ นายท่านนะนายท่าน จะหลับหูหลับตาไปถึงเมื่อไหร่ มองไม่เห็นหรือไงว่าลูกสาวตัวเองรักใคร...” ผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นแม่นม หัวเสียกับนายท่านของเธอที่ไม่เคยเข้าใจลูกสาวเลย เอาแต่ความคิดของตัวเองเป็นใหญ่

ซึ่งไม่ใช่แค่เพียงแม่นมของพิภาที่รู้ เรียกว่าคนทั้งบ้านต่างก็รับรู้กับสิ่งที่เกิดขึ้นนี้ เพราะมันไม่ใช่เวลาเพียงแค่ช่วงสั้น ๆ ที่เด็กสองคนช่วยเหลือดูแลกัน แต่มันเป็นระยะเวลาที่ยาวนานถึงสิบปี นานพอที่จะก่อเกิดความรักที่แน่นแฟ้นขึ้นในใจของคนทั้งสอง

ตลอดทั้งวันจนถึงช่วงเย็นพิภายังคงเอาแต่หมกตัวอยู่ในห้อง เธอล็อคกลอนทุกกลอนที่มี และยืนยันที่จะไม่ให้พี่เลี้ยงหรือใครเข้ามาหาเธอด้านใน แม้เวลานั้นตัวเองจะหิวแค่ไหน ก็ยืนยันที่จะอดอาหารประท้วงพ่อ

“หึย! ยังไม่อ่านข้อความอีก พ่อปาโทรศัพท์เข้าป่าไปแล้วหรือไงนะ!”

เธอหัวเสียที่เห็นว่าข้อความของเธอยังไม่ถูกเปิดอ่าน ทั้งที่ส่งไปตั้งแต่เช้า แต่จนถึงเย็นแล้วก็ไม่มีการตอบกลับ ซึ่งเธอก็คิดว่าเขาคงยุ่งอยู่กับงานตามเดิม งานที่มักจะสำคัญกว่าและมาก่อนเธอเสมอ

“เฮ้อ...ไม่เกินคืนนี้ฉันต้องบุกเข้าครัวไปหาอะไรกินแน่”

“ไม่ได้ ยังไงก็จะไม่ยอมแพ้เด็ดขาด ประท้วงแล้วก็ต้องเอาให้ถึงที่สุด”

โครก~

“โอ๊ย! หิวจัง งืออ”

แม้ท้องของเธอมันจะร้องงอแงและส่งสัญญาณบอกว่าหิวแค่ไหน แต่เธอคิดว่าวิธีนี้คงจะใช้ได้ผลแน่ อย่างน้อยก็อาจจะทำให้พ่อของเธอเป็นห่วง หรือเป็นกังวลหากเห็นว่าเธอยอมทำร้ายตัวเองเพื่อคัดค้านความตั้งใจของเขา

“อดทนหน่อยนะ เพื่อคนที่ฉันรัก เพื่อความรักของฉันกับพี่รันต์…สู้เว้ย!”

ชั้นล่างของบ้าน ช่วงกลางดึก...

สุดท้ายฉันก็ทนไม่ได้ หิวจนตาลายไปหมด เกือบจะเป็นลมอยู่แล้ว การอดข้าวคงไม่ใช่วิธีประท้วงที่ฉันควรทำ ค่อยคิดหาวิธีใหม่ก็แล้วกัน…

“มีอะไรกินบ้างนะ”

“แม่นมทำอะไรให้กินไหมคะ?”

“อุ๊ย! แม่นม”

“คิดว่าคุณหนูจะไม่ลงมาซะแล้ว”

“...” อุตส่าห์ระวังไม่ให้ใครจับได้แล้วเชียว

หลังจากที่พิภาถูกแม่นมของเธอจับได้ว่าเธอแอบลงมาหาอะไรกินในกลางดึก เธอก็ระบายความอึดอัดนั้นให้ผู้ใหญ่ที่เลี้ยงดูเธอมาฟัง เพื่อขอคำปรึกษาที่ดี หรือไม่ก็กำลังใจจากคนที่เข้าใจเธอเสมอ

“ทำตามหัวใจตัวเองถูกต้องแล้วค่ะ ถึงจะต้องต่อสู้ แต่มันก็คุ้มค่าไม่ใช่เหรอคะ…”

“ใช่ค่ะ ภาก็คิดแบบนั้น” เธอพูดเห็นด้วยในตอนที่เคี้ยวอาหารอยู่เต็มปาก ทันทีที่อาหารถึงกระเพาะก็เหมือนจะทำเธอมีแรงขึ้นมา

“แม่นมจะช่วยพูดกับนายท่านให้อีกคนนะคะ”

“จริงนะคะแม่นม งืออ หนูรักแม่นมที่สุด…”

เธอโผเข้ากอดหญิงสูงวัยใจดีที่เอ่ยปากว่าจะช่วย แม้จะไม่ใช่แม่ผู้ให้กำเนิดแต่เธอก็ได้รับการเลี้ยงดูไม่ต่างจากลูกแท้ ๆ ตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมา และแม่นมของเธอก็เป็นคนที่ใจดีเข้าใจเธอมากกว่าพ่อผู้ให้กำเนิดซะอีก

“คุณหนูขึ้นไปนอนพักเถอะนะคะ เดี๋ยวแม่นมเก็บความลับให้ จะไม่บอกใครว่าคุณหนูลงมาทานข้าวตอนกลางดึก…”

“ขอบคุณนะคะ”

เธอดื่มน้ำล้างปากก่อนจะวิ่งออกจากห้องครัวอย่างสบายใจ ทว่าจุดหมายของเธอไม่ใช่ห้องนอนที่อยู่ด้านบนชั้นสอง แต่เป็นห้องนอนหลังตึกใหญ่ ที่เป็นพื้นที่ของลูกน้องหรือคนงานในบ้าน…

----------------------- ✿ ✿ ✿ ◡̈ ✿ ✿ ✿ -----------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

♡Thank you for support • I Love You 3000♡

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม ✿◡̈✿ และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะคะ ✿◡̈✿