คนโสดไม่ดีตรงไหน

แสงแดดอ่อน ๆ ในช่วงเช้าให้ความรู้สึกอบอุ่นและสดชื่นขึ้นมาหน่อย หญิงสาวร่างเล็กเจ้าของใบหน้ารูปไข่ ดูมีเสน่ห์ทั้งสวยและน่ารักในเวลาเดียวกัน ดวงหน้าที่เคยยิ้มร่ามาตอนนี้กลับเหม่อลอยและหม่นหมอง นั่นเพราะเธอเพิ่งเลิกกับ ‘แฟน’ มาได้หนึ่งเดือนแล้ว

ทำเอาเธอกินไม่ได้นอนไม่หลับอยู่นาน หลังจากที่หมกอยู่แต่ในบ้านเธอก็ยอมลากเอาสังขารออกมา มือเรียวคว้าสายยางรดน้ำต้นไม้หน้าบ้านด้วยสภาพเซ็ง ๆ

แต่ทว่าความบังเอิญก็เข้ามาจ๊ะเอ๋ เมื่อรถยนต์คันโตมาจอดใกล้กับเธอ คนที่เปิดกระจกรถมามองจ้องมินตราแต่กลับไม่กล่าวคำทักทายใด ๆ ชวนให้เธออึดอัด จนกระทั่งเป็นฝ่ายเอ่ยปากทักเขาก่อน “อะ เอ่อ… ช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง สบายดีไหมคะ?”

“สบายสิ สบายมากด้วย เธอคิดว่าเลิกกับเธอแล้วฉันจะตายหรือไง?”

คนที่พูดจากวนบาทาได้ขนาดนี้จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก ‘เฮียสอง’ ฉายาหล่อ รวย จ๊วยเท่าแขน เป็นเจ้าของโรงงานเหล็กขนาดใหญ่ เจ้าของใบหน้าหล่อคมคายราวกับพระเอกหนัง แต่เชื่อเถอะว่าหล่อขนาดนี้ยังถูกแฟนเด็กอย่างเธอบอกเลิกเลย เหอะ!

ถ้าหล่อแล้วอาภัพขนาดนี้โยนความหล่อเข้าป่าไปเถอะ…

“มินไม่ได้คิดแบบนั้นซะหน่อย” ไม่คิดว่าเลิกกันแล้วเขาจะตายหรอก แต่ที่ถามก็เพราะ…

“เอ้าเหรอ? ผิดหวังนะเนี่ย นึกว่าเธอคิดแบบนั้นซะอีก”

มินตราถึงกับหน้าเศร้าคอตก เมื่อเขาพูดเหน็บแนมเธอแบบนั้น เธอรู้ดีว่าเขาคงโกรธเธอมากที่บอกเลิกเขาไป เธอรู้นิสัยเขาดีว่าเขานั้นเป็นคนอารมณ์ร้อนและปากคอเราะร้ายแค่ไหน เรื่องเจ้าคิดเจ้าแค้นก็คงที่หนึ่ง เพราะเขานั้นไม่เคยต้องมาเอาใจใคร และอีกอย่างเขาไม่เคยพ่ายแพ้ให้ใครไหน นอกจากเธอ…

“พี่สอง… เราคุยกันดี ๆ ได้ไหม” เลิกกันแล้วไม่จำเป็นต้องเกลียดกันขนาดนี้ก็ได้นี่

“แล้วฉันคุยกับเธอไม่ดีตรงไหน? ฉันก็เป็นของฉันแบบนี้มานาน เธอก็รู้นี่” เขากระตุกแว่นกันแดดด้วยท่าทีกวน ๆ เขาน่ะมันตัวตึงอยู่แล้ว ตั้งใจมาจอดรถหน้าบ้านขนาดนี้คงจะมาด้วยความยินดีอยู่หรอกมั้ง…

“ช่างเถอะค่ะ” มินตรากำลังจะเดินหนี เพราะเธอไม่กล้าสู้หน้าผัวเก่าที่เลิกกันมาได้เพียงหนึ่งเดือน เธอเพิ่งลุกออกจากบ้านมาได้ ใจยังไม่เข้มแข็งขนาดนั้นนี่

“จะไปไหน?” คนในรถร้องถามเสียงดังจนเธอสะดุ้งเล็กน้อย

“จะเข้าบ้านค่ะ”

“หมกอยู่แต่ในบ้าน ไม่มีการมีงานทำหรือไง อ๋อ~~ ลืมไป เลิกกับผัวเก่า งานก็ทำกับผัวเก่านี่เนอะ เลิกปุ๊บเขาก็ให้ออกปั๊บเลยใช่มะ?”

ชาติก่อนเขาอาจจะเกิดเป็นเสียมก็ได้นะ บางทีก็รู้สึกว่าตัวเองแซะเก่ง แต่แซะอีท่าไหนเล่าทำไมใจมันจี๊ด ๆ แปลกชอบกล

นั่นก็เพราะผัวเก่าก็เขานี่แหละ ไม่ชอบเลยไอ้คำว่าผัวเก่า ๆ เนี่ย

“ช่วงนี้มินยังหางานไม่ได้”

ก็แหงแหละ ใครจะกล้ารับเธอ… คนเขาจดจำเธอในคราบนักบัญชีของโรงงานเขานี่

“หวา~ น่าสงสารจัง ไปก่อนนะ ฉันกะจะไปใช้ชีวิตหนุ่มโสดซะหน่อย”

ก็เป็นคนโสดไง คนโสดแบบเขามันไม่ดีตรงไหนถามจริง?

“ค่ะ”

พูดต่ออีกนิดไม่ได้หรือไงวะ? เขารออีกหน่อยมินตราก็ไม่พูดต่อซ้ำยังเดินหนีเข้าบ้านไป ทำให้เขาต้องจำใจขับรถออกไป พอไปถึงโรงงานก็จิตใจว้าวุ่นไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เขาไม่อยากมาโรงงานเลยสักนิด นั่นเพราะโต๊ะตรงหน้าไม่มีร่างเล็กที่เขาหลงใหลมาทำงานด้วยกัน

บรรยากาศภายในที่ทำงานของเขามันหม่นหมองชอบกล ไม่ได้การแล้ว คนแบบเฮียสองต้องมูฟออนให้ได้สิวะ นึกได้เขาก็กดเบอร์โทรหาเพื่อนสุดที่รักทันที กะว่าวันนี้จะนัดเพื่อนกินเหล้าย้อมใจละลายตับและทรัพย์สินสักหน่อย

 พอดีว่าเมียเก่าที่เคยช่วยใช้เงินทิ้งไปแล้วน่ะ…

“ไอ้หมอ เย็นนี้มึงว่างปะ?”

ช่วงนี้ชีวิตมันก็เหงา ๆ แหละ ไม่มีเมียก็ต้องรบกวนเพื่อน แต่ถ้าเมื่อไหร่มีเมียก็จะเลิกยุ่งกับเพื่อนเองแหละ ตอนนี้อาจจะบังเบียดนิดหนึ่งแล้วกัน

[ว่างนิดหน่อย] นิดหน่อยเท่ากับไม่ว่าง แต่ใครสน?

“นิดหน่อยแสดงว่าว่างเว้ย เจอกันร้านเดิม วันนี้หนุ่มโสดจะเฉิดฉาย”

ย้ำคำว่าโสดให้หนัก ๆ เป็นคนโสดมันดี! ดีจะตาย จะตายแล้วเหลือดี…

“เห้ย ๆ ใจเย็น ๆ เหล้านะเว้ยไม่ใช่น้ำเปล่า มึงกินงี้ตับแข็งตายพอดีไอ้สอง”

ตับมันแข็งน่ะยังพอไหว แต่ถ้าอย่างอื่นแข็งแล้วแม่_ยังโสดนี่สิ เฮ้อ~~~

“ช่างแม่ง” สองพูดด้วยเสียงเรียบเฉย ชีวิตเขาไร้เป้าหมายจัด ๆ วัน ๆ ไม่อยากจะทำอะไรนอกจากขับรถไปเจอหน้าเมียเก่า ไม่เห็นหน้าก็เห็นประตูบ้านเอา เขาคิดถึงบ้านต่างหาก บ้านหลังนั้นเคยซื้อแล้วอยู่กับเธอนะ

“เจริญ ตั้งแต่มึงไม่มีเมียนี่ดื่มเก่งเอาเรื่อง ไม่มีคนห้ามเหรอวะ?”

คำถามนี้มันจี้ใจดำเกินไปแล้ว… แต่จะโกหกก็ยังไง ๆ อยู่

“อืม” ยอมรับตรง ๆ ก็ได้…

“กูไม่เข้าใจว่าพวกมึงเลิกกันได้ยังไง มินก็ดูรักมึงดีนี่”

“ถ้ารักแล้วจะบอกเลิกกูทำสากอะไร”

นั่นสิ…ถ้าเธอรักเขาจะบอกเลิกเขาทำสากกะเบืออะไร เกิดมาเพิ่งเคยถูกบอกเลิกครั้งแรก และก็ไม่ใช่คนที่จะง้อใครด้วยนะขอบอก

กล้าขอเลิกก็กล้าเลิกละวะ… เขามันใจถึงอยู่แล้ว ก็เธอเป็นคนบอกเลิกเขาเองนี่ ยังไงคนที่ตามง้อต้องไม่ใช่เขาแน่นอน ต้องเป็นเธอมินตรา ต้องเป็นเธอที่คลานเข้ามาแล้วร้องขอโอกาสจากเขา

ถ้าไม่เช่นนั้นเขาจะรอ! เขาไม่ใช่คนใจดีอะไรทั้งนั้น และยิ่งไปกว่านั้นเขาย่อมไม่มีวันที่จะอ่อนข้อให้ใครหน้าไหน แต่สำหรับเธอแล้วเขาว่างพอ รอได้ไม่เป็นไร…

“มีอะไรก็ไม่คุยดี ๆ มึงนี่ก็อีโก้สูงเป็นเปรตเลย ลองคุยกันดี ๆ ดิ”

หมอธีธัชถอนหายใจแรง ๆ เพราะรู้นิสัยเพื่อนตัวเองดี ปากดีแต่ใจเด็ดให้ได้เถอะขอร้อง สภาพเหมือนหมายังสถาปนาตัวเองเป็นคนใจเด็ด? พูดกับหมาเถอะแบบนี้

“ไม่ เมียเก่าก็คือเมียเก่า”

แต่เป็นเมียเก่าคนโปรดน่ะนะ…