ปีนบ้าน

หญิงสาวเดินฝ่าความมืดกลับมาบ้าน ตลอดการเดินกลับมาเธอไม่รู้สึกกลัวเลยสักนิด แต่มากกว่านั้นคือเธอรู้สึกโดดเดี่ยวเสียมากกว่า

มันทั้งเหนื่อย ท้อ และไร้จุดหมายแบบสุด ๆ …

กลับมาบ้านมินตราก็เพลียจัดมากแล้ว กว่าจะอาบน้ำเสร็จกว่าจะได้นอนพักก็ดึกดื่นค่อนคืน เปลือกตาปิดลงเพราะอาการเหนื่อยล้าขั้นสุด หญิงสาวกำลังจะนอนหลับไป แต่จู่ ๆ ก็นึกขึ้นมาได้ว่าตัวเธอนั้นลืมกินยาซะงั้น

“เฮ้อ~~”

มินตราจึงต้องจำใจลุกมาอีกหน เธอเดินไปหยิบยาที่อยู่บนหลังตู้เย็น ยาเม็ดเล็ก ๆ ที่เธอนั้นจำเป็นต้องกินมาก ๆ เพราะอดีตแฟนแบบเขายังวนเวียนมาหา และยังทำเรื่องอย่างว่าด้วยหลายต่อหลายครั้ง

กึก กึก กึก เสียงตะกุกตะกักดังขึ้นด้านหลัง กลิ่นที่คุ้นเคยลอยเตะจมูก สัมผัสตรงรอบเอวทำให้มินตราลอบถอนหายใจอีกหน

“พี่มีธุระอะไรไหมคะ วันนี้มันดึกมากแล้วนะ” มินตราเอ่ยด้วยเสียงเบาหวิว เธอเหนื่อยเหลือเกิน ไม่มีแม้กระทั่งแรงที่จะโต้ตอบกับเขา

ไม่คิดจะโวยวายหน่อยเหรอที่ฉันพาคนนั้นคนนี้มา ใจตายด้านไปหรือยัง?

“เอากุญแจมาคืน เพราะฉันขี้เกียจถือ และก็คงจะไม่มาบ้านนี้อีก”

เจ้าของเสียงทุ้มเอ่ยพร้อมกับโอบรั้งเอวคอดกิ่วเข้ามากอดจากด้านหลัง ให้ตายเถอะ… เขายังเข้าบ้านมากอดเธอแบบนี้อยู่เลย นี่คนเลิกกันแล้วเขาทำแบบนี้ได้ด้วยหรือ?

“ไม่มาแล้ว…” มินตราพึมพำประโยคนั้นด้วยเสียงอันเบาหวิว ก้อนเนื้อในอกด้านซ้ายเจ็บแปลบขึ้นมาจนอยากจะร้องไห้ แต่ทว่ากลับทำแบบนั้นไม่ได้

เขาคงกลัวแฟนใหม่จะรู้สึกไม่ดีที่มาบ้านเมียเก่า…

“อือ” พอเธอไม่ตอบเขาก็เริ่มหาวิธี ในหัวเริ่มคิดแผนการให้มินตรานั้นแสดงออกและสนใจในตัวเขา ยิ่งเธอนิ่งมากเท่าไหร่เขายิ่งร้อนใจ และเริ่มอยู่ไม่สุข

“งั้นเดี๋ยวค่าเช่าถ้ามินหาได้มินจะโอนให้นะคะ”

มินตรา! เธอนี่มัน…. ยังจะซื่อไปถึงไหนกัน?

“ไม่ต้องโอน วันนั้นฉันเก็บแล้ว”

เขาไม่พอใจมาก ปล่อยอ้อมแขนจากตัวเธอก่อนที่จะเดินออกจากบ้านไปด้วยท่าทีตึงตัง มินตรามองตามแผ่นหลังกว้างนั้นด้วยใจสั่นไหว

“…”

“ขะ ขับรถกลับบ้านดี ๆ นะคะ” เธอไม่รู้ควรบอกเขาอย่างไรแล้วจริง ๆ…

ผ่านไปหนึ่งอาทิตย์…

“มิน มิน”

 เสียงตะโกนเรียกชื่อมินตราอยู่หน้าบ้าน โบตั๋นมาหาเพื่อนเพราะเพื่อนขาดการติดต่อไป  แต่เรียกเท่าไหร่มินตราก็ไม่ออกมาสักที โทรก็ไม่รับ บ้านก็ล็อค โบตั๋นไม่รู้จะทำอย่างไรแล้วจริง ๆ

จังหวะเดียวกันก็มีรถของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นอดีตคนรักของมินตราขับช้า ๆ ผ่านมา โบตั๋นจึงรีบร้องเรียกทันที “เฮียสอง ๆ”

“มีอะไร?” ชายหนุ่มสวมแว่นดำเอ่ยด้วยเสียงราบเรียบ ใบหน้าไม่มีแม้แต่รอยยิ้ม เขาไม่ได้ติดต่อกับเมียเก่าตลอดอาทิตย์เพราะไปทำงานต่างจังหวัด เขาต้องอดทนมากแค่ไหนรู้ไหม? พอมาถึงก็กะจะเข้าไปหาสักหน่อย แต่ดันเจอเพื่อนของมินตราก่อน

เก๊กไว้ก่อนกลัวเสียฟอร์ม …

“เอ่อ…คือ พอจะเจอมินบ้างไหมคะ? สองสามวันนี้ติดต่อไม่ได้เลย โบตั๋นเป็นห่วงน่ะค่ะ”

“ไม่รู้ ไม่ได้สนใจขนาดนั้น”

โกหกน่า… ไม่สนใจเท่ากับคิดถึงจนตาลายเลยล่ะ

“งั้นพอจะมีกุญแจเปิดบ้านไหมคะ เผื่อมินอยู่ข้างใน”

“ไม่อยู่หรอกมั้ง ไม่ลองไปดูที่ร้าน___เห็นทำงานที่นั่น”

พูดจบเขาก็ขับรถออกมา พอเข้ามาที่โรงงานก็ทำงานได้นิดเดียว เอาจริงก็ไม่ได้เจอมินตราเป็นอาทิตย์เพราะติดงานต่างจังหวัด คิดถึงก็คิดถึงแต่ทำทรงไปงั้น

พอมาถึงที่ทำงานแทนที่จะมีสมาธิกับงาน แต่เปล่าเลย…หายใจเข้าออกยังคิดถึงแต่หน้าเมียเก่า ในที่สุดก็ทนไม่ไหว

“อย่างน้อยก็ทนมาได้ครบอาทิตย์แล้วล่ะวะ”

เขารีบขับรถกลับมาแอบดูบ้านที่เธออยู่ ตอนนี้เป็นช่วงเย็น โบตั๋นกลับไปแล้ว  ตัวบ้านไม่เปิดไฟเลย เขาเลยขับออกไปดูที่ทำงานของเธอเพราะคิดว่าเธอคงอยู่ที่นั่น แต่พอไปถึงที่ร้านก็บอกว่าเธอไม่มาทำงานสามวันแล้ว ทำเอาชายหนุ่มเริ่มแปลกใจ

สองรีบกลับมาที่บ้านทันที เขาไม่มีกุญแจเพราะแอ็คทำทรงเอาไปคืนเมียเก่าหวังให้เธอเอ่ยปากง้อสักหน่อย ตอนนี้ทางเดียวที่จะเข้าบ้านได้ก็คงมีแต่…

“เอาไงวะ กุญแจก็ไม่มี ปีนแม่ง!”

ชายหนุ่มตัดสินใจปีนเข้าไปในบ้าน ไม่มีไฟเลย เขาเดินไปเปิดก็ไม่ติด จนต้องเปิดแฟลชจากโทรศัพท์แทน ความรู้สึกแปลก ไปเริ่มเกิดขึ้น บรรยากาศที่เขาไม่คุ้นเคยทำให้หัวคิ้วเริ่มขมวดเข้าหากัน

เขาเดินเข้ามาในห้องนอนที่มืดสนิท ก่อนจะมองเห็นร่างที่นอนขดตัวอยู่บนเตียง เธออยู่ในบ้านนี่ แต่ทำไมถึงปล่อยให้บ้านอุดอู้แบบนี้

“มินตรา” เขาเอ่ยชื่อเธอพร้อมกับขยับเข้าใกล้ น้ำหนักตัวที่กดลงบนเตียงนอนทำให้คนที่หลับอยู่คล้ายกลับรู้สึกตัวตื่น คนตัวเล็กส่งเสียงอู้อี้เล็กน้อย

“ฮื่อ~”

เขาขยับเข้าใกล้เธอมากขึ้น ก่อนที่มือหนาจะเอื้อมไปสัมผัสใบหน้าของสาวเจ้าด้วยความคิดถึง ทว่า! “มิน!”

เขาร้องเรียกชื่อเธอดังลั่น เมื่อสัมผัสได้ว่าตัวเธอนั้นมีแต่เหงื่อท่วม! ในห้องร้อนแทบเป็นเตาอบ แต่เธอนอนห่มผ้า!

“เธอไม่สบายนี่! มิน!” เขาเรียกเธอเสียงดัง แต่มินตราก็ยังไม่ได้สติ

ไม่ได้การแล้ว! เขารีบอุ้มเธอขึ้นรถไปหาหมอในทันที เขากังวลจนแทบสติแตก ระหว่างทางก็จับมือคนตัวเล็กที่นอนไร้สติอยู่ข้างเขา ตัวเธอสั่นเทาทว่าเหงื่อท่วมกรอบหน้า เสียงครางอื้ออึงยิ่งบีบให้ใจเขาเต้นแรงมากทวีคูณ!

“จะถึงแล้ว! มิน!” เขาเอ่ยเรียกชื่อมินตราอยู่ตลอด

เธอไม่ได้สติเพราะพิษไข้ ตอนนั้นเขาเหยียบคันเร่งสุดชีวิต ในที่สุดก็พามินตรามาถึงโรงพยาบาลได้สำเร็จ พอได้รับการดูแลรักษาจากหมอก็ทำให้เขาโล่งใจมาได้บ้าง

เธอไข้สูงเกือบช็อค โชคดีที่มาหาหมอทัน ไม่อย่างนั้นคง…

“ยัยดื้อ” ชายหนุ่มบ่นเสียงเบา แววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างไม่ปิดบังจดจ้องมาที่เธอ ร่างที่นอนหลับสนิทใบหน้าขาวซีดไม่เจริญตาเลยสักนิด

เขาชอบมินตราตอนร่าเริงสดใสมากกว่า ตอนที่เธอนอนจมเตียงร่างกายถูกเจาะและมีสายน้ำเกลือระโยงระยางแบบนี้มันทำให้เขาอยากร้องไห้มากกว่า

“ป่วยจนเกือบช็อคก็ไม่ยอมโทรหา มีเบอร์ไว้ประดับเครื่องหรือไง เกิดเป็นอะไรมาเฮียจะทำยังไง จะไม่อกแตกตายเลยเรอะ?”

ปากเขาบ่นก็จริง แต่มือกับกุมมือหญิงสาวไว้ไม่ยอมปล่อยเขากลัวว่าเธอจะไม่ฟื้นขึ้นมา กลัวว่าเธอจะเป็นอะไรไป ชายอกสามศอกแบบเขากลัวจนน้ำตาคลอเบ้า

“อื้อ~”

“ฟื้นแล้ว ๆ หมอ หมอครับ”

“เป็นยังไงบ้าง! ทำไมป่วยขนาดนี้ไม่โทรหาฉันล่ะ”

“มะ มินไม่ได้อยู่บ้านเหรอ? ที่นี่ที่ไหนคะ” หญิงสาวใบหน้าซีดขาวขยับปากถามเขาอย่างยากลำบาก

“ก็โรงพยาบาลไง เธอไข้สูงเกือบช็อคอยู่ในบ้านนั้นนะ ถ้าฉันไม่ปีนเข้าไปป่านนี้เธอเหลือแค่ชื่อแล้ว”

“เฮียสองปีนบ้านเข้าไปหามินเหรอคะ?”

“ก็เออน่ะสิ”