หวงเมียเก่า

ท่ามกลางแสงสีเสียงเพลงที่ดูครึกครื้น ซะที่ไหนเล่า!? เขากระดกเหล้าหมดไปหลายขวดแล้ว แต่ยังไม่เห็นว่ามันจะสนุกเลยสักนิด

“แม่งโคตรไม่หนุกเลยว่ะ นักร้องส้นตีนนั่นมันร้องท่อนหนึ่งว่าเมียเก่า”

เขาท่าจะประสาทแล้วจริง ๆ เกลียดคำว่าเมียเก่าที่ตามหลอกหลอนจนด่าสาดเสียเทเสีย ทำเอาหมอธีธัชสุดหล่อที่นั่งอยู่ด้วยส่ายหน้าอย่างคนเอือมระอาเต็มอก สภาพงี้เขาเห็นแล้วไม่ชินตาเลยสักนิด

ผู้ชายตัวโต ๆ มาดแมนแบบชายแท้หกสิบงี้มานั่งทำหน้าตาหงอย ๆ เหงา ๆ เศร้าเป็นไก่ป่วย หน้าซีดเป็นบ๊วยเค็มไร้อารมณ์แบบนี้มันไม่ใช่เลยสักนิด

“กูว่ามึงเมาแล้วว่ะ กลับไหม? เดี๋ยวกูไปส่ง”

“ไม่กลับ กูยังไม่อยากกลับ”

กลับไปก็คิดถึงน่ะสิ… ใครจะบ้ากลับ อยู่บ้านคนเดียวมันเหงาจะตาย ถ้ามีสาวตัวเล็ก ๆ ขาว ๆ คนเดิมวิ่งไปวิ่งมาในบ้านก็ดีดิ

“เฮ้ย นั่น…เมียเก่ามึง”

ประโยคนั้นทำเอาคนแบบเฮียสองหูผึ่งและตื่นเต้น นั่นเพราะคำว่าเมียเก่าที่ดังเข้าโสตประสาท ต่อให้เมาจนเอาหน้าไปจิ้มพื้นเขาก็จะลุกขึ้นมาอย่างไม่ต้องสงสัย

“ฮะ” เขามองตามตาแข็ง ๆ พอมองไปฝั่งที่เพื่อนชี้ก็เจอเธอเข้า มินตรามากับเพื่อนของเธอซึ่งเขาพอจะรู้จัก มินตราเคยเล่าให้ฟังและพามาบ้านสองสามครั้ง แต่เจ้าหล่อนนั้นมีท่าทีเกร็ง ๆ กลัว ๆ เขาทุกครั้งที่มา อาจจะเพราะหน้าไม่รับแขกของเขาด้วยแหละมั้ง…

จังหวะนั้นเองมินตราก็เจอะเข้ากับชายหนุ่มรูปหล่อคนที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี สายตาที่ส่งมายังเธอนั้นราวกับมีคลื่นความร้อนส่งผ่าน ทำให้เธอรู้สึกหวาดหวั่นชอบกล

คล้ายกับตอนที่ถูกผัวจับได้ว่าแอบออกมานอกบ้าน แต่เธอไม่ได้อยากออกมาเลยสักนิด ที่มาเพราะโบตั๋นเพื่อนสนิทของเธอรบเร้าจะพาเธอออกมาเอาบรรยากาศใหม่ ๆ ให้ได้

“โบตั๋น ฉันว่าบรรยากาศไม่ค่อยดีเท่าไหร่ กลับดีไหม?”

บรรยากาศแปลกใหม่มาก แปลกใหม่จนขนลุก…

“กลับได้ไง เพิ่งมาเลยนะ แกจะมุดอยู่แต่ในห้องไม่ได้นะมิน ต้องออกมาใช้ชีวิตบ้างสิ” โบตั๋นสาวสวยตัวแม่ไม่ยอมง่าย รบเร้าเพื่อนสนิทให้อยู่ต่อ นี่เพิ่งก้าวเท้าเข้าร้านมาเองนะ?

“ไม่มีเงิน” มินตราพูดตรง ๆ เธอไม่มีเงินแบบไม่มีจริง ๆ เธออายุยี่สิบสามงานก็หายรายได้ก็ไม่มี เมื่อก่อนยอมรับได้เต็มปากว่าอยู่สุขสบายได้เพราะเขาจริง ๆ

“เดี๋ยวฉันเลี้ยงเอง”

“ไม่เอา เกรงใจแก”

“เกรงใจอะไร อะ ๆ ฉันว่าวันนี้เราต้องไม่ได้จ่ายเองแน่นอน เชื่อฉัน” โบตั๋นยิ้มร่า สายตาแม่เสือสาวอย่างเธอดูไม่พลาดแน่นอน ไม่นานนักก็มีเป้าหมายใหม่เดินเข้ามาพอดี

“ทำไมล่ะ?”

“นั่นไง”

“คนสวยมากันแค่สองคนเหรอครับ?”

“มาปุ๊บก็เสน่ห์แรงเชียวนะ” โบตั๋นกระซิบแซวเพื่อนสาว เพราะสังเกตจากสายตาก็รู้ว่าหนุ่มคนนี้หมายตาใครอยู่ แต่ไม่รู้เลยว่ามีสายตาอีกคู่ที่หมายมาเช่นกัน แถมกำลังตาร้อนผ่าวอีกต่างหาก

“ใช่ค่ะ เรามากันสองคน” เป็นโบตั๋นที่ออกปากแทน

“ไปดื่มด้วยกันไหมครับ ที่โต๊ะยังมีที่ว่างอีกเยอะเลย” หนุ่มคนนั้นเล็งมาที่มินตราจริง ๆ มองผิวเนื้อขาวนวลของเธออย่างหื่นกระหายแบบไม่ปิดบังเลยสักนิด แม้มินตราจะใส่เพียงเสื้อสายเดี่ยวสีดำกับกางเกงยีนต์ขายาวตัวใหญ่ก็ตาม

มินตราเป็นคนตัวเล็กก็จริง แต่ส่วนที่ผู้หญิงมีนั้นเธอกลับไม่ได้น้อยหน้าเลยสักนิด สัดส่วนที่เหมาะเจาะสมส่วนนั้นทำเอาน่าดึงดูดมากจริง ๆ

“คนสวยชื่ออะไรเหรอครับ?”

“มะ มินตราค่ะ” มินตรารีบสะกิดแขนโบตั๋น เธอเริ่มไม่อยากอยู่ร้านนี้ต่อแล้วจริง ๆ ไม่คิดว่าจะโชคดีเจอะเขาเข้านี่

จังหวะนั้นเองเป็นเฮียสองที่ลุกพรวดจากที่นั่ง ทำเอาคุณหมอที่นั่งข้างรีบร้องถามทันที

“อะไรวะ! มึงจะไปไหน?”

“ไปฉี่”

“ห้องน้ำอยู่ทางนู้น”

“กูจะเดินอ้อม กูชอบเดิน”

ตอนนี้สีหน้าและแววตาที่ดูอึมครึมและจริงจังของเขานั้นทำเอาขนลุกแปลก ๆ ชายหนุ่มเดินไปยังฝั่งที่มินตรายืนอยู่ การมาเยือนของเขาทั้งแปลกและชวนอึดอัดแบบสุด ๆ ยืนจ้องสักพักจนมินตรากลัวถอยหลัง โบตั๋นก็กลัวเหมือนกันเลยถอยหลังคู่

“ผมอยากจะขอแลกไลน์มินตราไว้หน่อยได้ไหมครับ เผื่อเราได้คุยกัน”

ไอ้หน้าจืดนี่ยังไม่รู้ชะตากรรมสินะ… เจ้าของใบหน้าดุดันจ้องหน้าแบบหาเรื่องสุด ๆ ร่างที่สูงถึงหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตรนั้นไม่เป็นจุดสนใจของมันบ้างหรือไง

ออกไปกูลากมึงไปต่อยนะ ตอนนี้ต่อยทางสายตาไปก่อน

เขายืนดูว่ามินตราจะให้ไหม สรุปมินตราส่ายหน้าและรีบเดินออกจากร้านไปโดยไม่ทักทายหรือพูดจาอะไรกับเขา พอเธอออกไปแล้วเขาก็ชี้นิ้วมาที่ปากตัวเอง ก่อนจะขยับปากแต่ไม่ออกเสียง

“อย่า ยุ่ง กับ คน ของ กู ค__ ” นิ้วที่ผสานงานกันไม่เป็นท่านักยกขึ้นมาเพียงแค่นิ้วกลางนิ้วเดียว เจริญจริง ๆ …เสร็จแล้วก็เดินกลับมาหน้าตาเฉย ทำเอาคุณหมออย่างธีธัชถึงกับนั่งไม่ติด เริ่มรู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่ไม่ควรนัก

“ไอ้เหี้ย! มึงไปทำงี้เดี๋ยวได้แดกตีนหรอก”

“มาดิ กูอยากแตกพอดี อยากนอนโรงบาล” ไม่ได้หมายถึงปากแตกหรือคิ้วแตกอะไรทำนองนี้หรอกน่า หมายถึงอย่างอื่นมากกว่า…

“ไอ้นี่เมาแล้วพูดงี้นะมึง ปากไม่มงคลมาก มิน่าล่ะใครก็อยู่กับมึงไม่ได้”

คำพูดของเพื่อนสนิททำเอาเขาบีบแก้วแน่นขึ้น ก่อนจะยกเหล้าแก้วนั้นกระดกจนหมดรวดเดียว บาดคอฉิบหาย! กินมาหลายขวดแล้วมากลืนยากแก้วนี้เนี่ยนะ! เหล้าปลอมแน่ ๆ

“กูไม่อยู่ด้วยต่างหาก” เขาน่ะอีโก้สูงกว่าเปรตแน่นอน ไม่มีทางยอมรับอะไรแบบนี้อยู่แล้ว

“กล้าพูดเนอะ” หากธีธัชส่ายหน้าส่ายคอมมากกว่านี้ล่ะก็คงคอหลุดเป็นแน่

“ก็เออดิ” รายนี้ดื้อดึงแบบสุด ๆ ไม่ยอมรับว่าเธอนั้นไม่อยากอยู่กับเขาเพราะอะไรกัน!

“แต่เมื่อกี้มึงหวงเมียเก่าปะ?”

“…” ประโยคนั้นทำเอาชายหนุ่มมองขวับ เจ้าของคำถามนั้นก็มองเขาเเช่นกัน มันตั้งใจจะจับพิรุธเขาแหง แต่เขาไม่มีพิรุธอะไรนี่

“ถ้าเป็นผัวเก่าแล้วเหมือนหมาบ้าหวงเขาขนาดนี้ ไมไม่กลับไปวะ?”คำพูดดังเข้าโสตประสาทคนที่กระดกเหล้าอยู่ สองเพียงแค่หลุบตาต่ำ ก่อนจะตอบด้วยโทนเสียงจริงจัง 

“รอให้มาง้อกูก่อน” ง้อแบบลึก ๆ ...

“นั่นไง ก็เพราะมึงเป็นแบบนี้แหละ ทำทรงจัด”

“ก็บอกเลิกกูเอง กูไม่มีวันง้อหรอกจะบอกให้ ยัยนั่นต่างหากที่ต้องเป็นคนคลานมาขอกู”