ห่วง

เขาลืมตัวรีบแสดงออกชัดเจน ท่าทีจริงจังและคำพูดของเขาทำให้หญิงสาวยกยิ้ม แม้จะเป็นรอยยิ้มน้อย ๆ แต่เธอก็ยิ้มให้เขา ดวงตากลมเริ่มสั่นไหวเพราะความร้อนที่เริ่มก่อขึ้นที่ขอบตา

“ขอบคุณนะคะ ขอบคุณมากจริง ๆ”

ถ้าไม่มีเขาเธออาจจะนอนตายคาบ้านแล้ว…

“เปลี่ยนจากคำขอบคุณเป็นอย่างอื่นไม่ได้หรือไง”

อย่างดีกันนะคะเฮียงี้ ไม่ก็เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม? อันนี้ต่างหากที่อยากได้ยิน โถ่! ชายหนุ่มได้แต่คิดในใจ อยากได้ยินประโยคแบบนั้นมากกว่าคำขอบคุณหลายล้านเท่า แต่สาวเจ้ากลับยังซื่ออยู่เลย

“มินไม่มีอะไรจะให้เฮียนอกจากคำขอบคุณ ขอบคุณที่ช่วยมินนะคะ บุญคุณนี้มินจะไม่มีวันลืม”

เคเค๊! ฉันซึ้งใจจนน้ำตาจะไหลแล้วมินตรา!

“หิวไหม?” เขารีบขยับเข้าใกล้และถามเธอ ขืนพูดเรื่องบุญคุณอะไรนั่นต่อมินตราก็คงขอบคุณเขาไม่เลิกแล้ว

“ไม่ค่ะ” หญิงสาวส่ายหน้าปฏิเสธเธอตะเกียกตะกายลุกนั่งโดยมีเขาช่วยประคองไว้อย่างคนใส่ใจ

“ไม่หิวก็ต้องกิน หมอบอกเธอขาดสารอาหารด้วย เดี๋ยวฉันออกไปซื้อให้” เขาไม่ได้เอ่ยเสียงดุดันอย่างเมื่อก่อนแล้ว ทว่ากลับอ่อนโยนและฟังดูเป็นห่วงเป็นใยคนตัวเล็กเสียมากกว่า

“ไม่เป็นไรจริง ๆ ค่ะ มินกินข้าวโรงบาลได้ค่ะเฮีย”

“อะไรของเธอมินตรา ข้าวโรงพยาบาลมีแค่ข้าวต้มจืด ๆ เธอเพิ่งหายป่วยต้องกินของดี ๆ บำรุงนะ”

ทำไมเธอถึงเอาแต่ปฏิเสธเขากันนะ ไม่เข้าใจเลยจริง ๆ อันนั้นก็ไม่เอาอันนี้ก็ไม่ยอม

“แต่...” แต่เธอไม่มีเงินนี่ จะกินได้อย่างไร

ชายหนุ่มมองคนที่เอาแต่ดื้อรั้น เธอส่ายหน้าเขาเองก็ส่ายหน้าเช่นเดียวกัน ไม่มีใครยอมใคร จนกระทั่งเธองงกับการกระทำของเขาจึงหยุดก่อน

“ฉันซื้อเอง เต็มใจซื้อ ไม่ต้องมาตอบแทนบุญคุณอะไรด้วย”

 ชายหนุ่มเอ่ยด้วยโทนเสียงปกติ ไม่ตะคอกหรือเสียงดังใส่คนตัวเล็กอีก เพราะตอนนี้สภาพเจ้าหล่อนก็น่าสงสารมากพอแล้ว เห็นแล้วยิ่งอดสงสารไม่ได้

“ขอบคุณนะคะ นี่ห้องพิเศษเหรอคะเฮีย?” มินตรายกมือไหว้ก่อนจะเอ่ยถามพลางสำรวจไปทั่วห้อง ห้องนี้ออกจะดูดีเกินไปแล้ว คงราคาเอาเรื่องอย่างแน่นอน

“ก็ใช่ไง ทำไม?”

“คืนละเท่าไหร่คะ?”

“ห้าพัน”

มินตราเกือบเป็นลมอีกหน เมื่อฟังราคาห้องที่เขาบอก เธอลมแทบจับแน่ะ!

“มินนอนมากี่คืนแล้วคะ?” มินตราถามเขาทั้งน้ำตาเริ่มคลอ ขอร้องว่าอย่าหลายวันเลย

“สามคืน เธอจะถามทำไมเยอะแยะ นอนพักได้แล้ว”

“มินหายแล้วค่ะ! หายแล้ว อยากออกจากโรงพยาบาลวันนี้เลย!”

พอได้ยินราคาเท่านั้นแหละ! มินตราดีดตัวลุกทันที เธอหายเป็นปลิดทิ้งเมื่อได้ยินว่าตนนั้นนอนมาสามคืน! เธออยากจะร้องไห้ให้รู้แล้วรู้รอด

“มิน! นอนลงเดี๋ยวนี้ ลุกมาแบบนี้ได้ไง” ชายหนุ่มเอ่ยอย่างคนตกใจ ก็มินตราเล่นดีดตัวกะทันหันนี่ โชคดีที่เขาจับสายน้ำเกลือให้เข้าที่ เธอกำลังทำให้เขาเป็นห่วงมากนะรู้ไหม

“มะ มินอยากออกแล้ว อยากกลับบ้าน” หญิงสาวที่ถูกกดให้นอนลงบนเตียงเช่นเดิมเริ่มดื้ออีกครั้ง เขาล่ะปวดหัวกับเธอจริง ๆ เลย

“อย่าทำให้ฉันเป็นห่วง อยู่ดูอาการอีกสักหน่อย เอาให้มั่นใจก่อนสิ หรือเธอกลัว? เอาน่า ฉันอยู่กับเธอตลอดอยู่แล้ว”

แม้จะปวดหัวกับท่าทีดื้อรั้นของเจ้าหล่อนมากแค่ไหน แต่เขากลับไม่กล้าดุเธอ เพราะตอนนี้เธอไม่สบาย เขาไม่อยากให้มินตราอาการแย่ไปกว่านี้นี่นา

เขาเป็นห่วงเธอมากนะรู้ไหม คนใจร้อนแบบเขายอมใจเย็นแค่กับเธอคนเดียวรู้หรือเปล่า...

“มินไม่ได้กลัว แต่มิน...มินไม่มีเงินจ่าย”

“ฮะ!?”

หัวจะปวด… กลัวได้จ่ายค่าโรงพยาบาลขนาดนั้นเชียว? เขายอมเธอแล้วจริง ๆ มินตรา...

“พอเลย ๆ ฉันจ่ายเอง” คนตัวโตรีบยกมือปัด ๆ เขาไม่อยากให้เธอพูดเรื่องเงินอีกแล้ว อยากให้เธอพักผ่อนให้เต็มที่ก็พอ

“มินเกรงใจเฮีย เฮียช่วยมินมาเยอะแล้ว”

คนตัวเล็กเอ่ยทั้งน้ำตาคลอ เธอเกรงใจเขามากจริง ๆ ทุกครั้งเวลาที่เธอตกต่ำ หรือเวลาที่เธอเกือบจะเอาชีวิตไม่รอดก็ยังเป็นเขา เป็นเขาที่ยื่นมือมาทุกครั้ง

“ยัยบื้อเอ้ย ห้ามงอแงเข้าใจไหม ฉันไม่ชอบน้ำตาของเธอ”

แม้ปากจะพูดแบบนั้นแต่ทว่ามือหนาของเขากลับปฏิบัติกับเธออย่างอ่อนโยน ราวกับต้องการทะนุถนอมเธอไม่ให้บอบช้ำอีก สัมผัสบางเบาทว่ากลับอบอุ่นบนเรือนผมทำให้เธออยากร้องไห้ออกมาเต็มอก

“เธอแค่ทำตามที่ฉันบอก พักผ่อนดี ๆ”

“ฮึก~ ขอบคุณมากจริง ๆ”

“ไม่ต้องขอบคุณ ฉันคิดบัญชีย้อนหลัง”

“-_-”

.

.

.

“ขอบคุณที่มาส่งมินนะคะ แล้วก็ขอบคุณมาก ๆ ที่ช่วยมินเรื่องค่าใช้จ่าย” มินตรายกมือขึ้นไหว้ขอบคุณเฮียสอง หลังจากที่เธอเพิ่งออกจากโรงพยาบาลมา โดยมีเขาเป็นคนคอยดูแลทุกเรื่องและทุกอย่าง

“ใจจะไม่ชวนเข้าบ้านเลยว่างั้น?” ชายหนุ่มเอ่ยกวน ๆ

“อะ เอ่อ... ไว้วันหลังได้ไหมคะ วันนี้มินว่าไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่ มินไม่ได้อยู่บ้านหลายวันยังไม่ได้ทำความสะอาดเลย”

 เธอโกหกเขา จริง ๆ แล้วเธออายต่างหาก เธอไม่จ่ายค่าไฟจนโดนตัดไฟ เขาเป็นคนขี้ร้อน หากไม่มีเครื่องใช้ไฟฟ้าอำนวยความสะดวกก็กลัวเขานั้นจะอยู่ไม่ได้

ไม่นานกระเป๋าที่เจ้าหล่อนถืออยู่ก็สั่น ในโทรศัพท์มีคนโทรตามตลอด ตั้งแต่อยู่โรงพยาบาลแล้ว หรือมีใครรอเธออยู่งั้นหรือ?

“อะไร? ไม่อยากให้ฉันเข้าบ้านเพราะมีคนมาหารึไง”

“ค่ะ” หญิงสาวฝืนตอบเขาไปแบบนั้น ในใจก็กล่าวคำขอโทษเขาซ้ำไปซ้ำมา

“เออ! งั้นไม่เข้าก็ได้วะ” คนอุตส่าห์เป็นห่วง! เขาโมโหขั้นหนัก ขับรถกลับบ้านไปทันที

มินตราได้แต่บีบมือแน่น เธอทั้งกลัวและคิดมากจนสั่นไปหมด แต่เธอก็ไม่อยากให้คนที่เธอรักต้องมาช่วยเธอซ้ำ ๆ แบบนี้ หญิงสาวกำลังจะหันหลังเดินเข้าบ้าน จู่ ๆ ก็มีกลุ่มมอไซด์คันสีดำขับมาจอด!

“ฮึก!!” มินตราเห็นแล้วก็ถึงกับผวาหนัก เธอก้าวเท้ารีบวิ่งเข้าบ้าน เธอกำลังจะปิดประตูแต่ทว่ากลับไม่ทันเสียแล้ว! ชายฉกรรจ์สองคนเข้ามาถึงตัวเธอแล้ว!

“เฮ้ยน้อง หนีมาหลายวันแล้วนะเราอ่ะ เมื่อไหร่จะจ่าย!”

นี่แหละคือสิ่งที่เธอกลัวเขามาเห็นเข้า!

“อึก!หนูยังไม่มีจริง ๆ ค่ะพี่ หนูเพิ่งออกจากโรงบาล ยังไม่ได้ไปทำงานเลย หนูขอเวลาอีกนิดได้ไหมคะ ฮึก!” มินตรายกมือไหว้ทั้งน้ำตา แก๊งทวงหนี้มาถึงบ้าน แถมแต่ละคนยังน่ากลัวจนเธอตัวสั่นเป็นลูกนกเปียกฝน

“ไม่ได้เว้ย! จ่ายดอกมาด้วย”

“หนูไม่มีจริง ๆ พี่ ฮึก!”

ชายร่างใหญ่ใบหน้าทมึนนั้นเริ่มสำรวจลูกหนี้สาวตรงหน้า สายตาที่มองล้วนแต่จ้องจะแทะโลมเรือนร่างงดงาม

“เฮ้ยไม่มีก็ต้องหามาจ่าย! แต่เอ๋~ หรือจะจ่ายอย่างอื่นแทนไหมล่ะ ขาวดีนี่ พี่ชอบ”