จำทางกลับบ้านผิด

ตาที่จ้องหน้าจอเพื่อหางานจนเหนื่อยล้า หญิงสาวใช้มือสองข้างปิดตาก่อนจะเอนตัวพิงพนักเก้าอี้

“เฮ้อ~~” หลังจากที่กลับมาจากร้านอาหาร ก่อนหน้าที่ไปเจอเข้ากับผัวเก่าอย่างเฮียสอง มินตราก็กลับมาหางานออนไลน์ต่อ แต่นั่งอยู่นานก็หาไม่ได้ เธอเลยเลือกที่จะลุกไปต้มบะหมี่กิน กินเสร็จก็เตรียมอาบน้ำต่อ

 เงินก็หมดงานก็ยังไม่ได้ ดีที่บ้านเป็นบ้านผัวเก่าซื้อให้ ไม่อย่างนั้นเธอคงสภาพไม่ต่างจากขอทาน เธอไม่มีญาติที่ไหน พ่อกับแม่ก็เสียไปตั้งแต่ยังเล็ก เติบโตมาได้เพราะคุณย่า แต่น่าเสียดายที่ท่านก็มาจากเธอไปในตอนที่เธอเพิ่งจะอายุได้สิบเก้า

วันงานศพของยายมีผู้ใหญ่ใจดียื่นมือเข้าช่วยเหลือ ผู้ใหญ่ใจดีที่ว่านั้นเป็นเจ้าของโรงงานเหล็ก เป็นหนุ่มหล่อที่ประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยังน้อย เธอเจอเขาครั้งแรกก็ตกหลุมรักเขาจนหมดใจเลยแหละ

แต่น่าเสียดายที่ทางรักนั้นต้องจบลง…

มินตราอาบน้ำเสร็จก็เดินกลับมาพร้อมผ้าเช็ดตัวพันกายหมิ่นเหม่ เพราะเธอมั่นใจว่าล็อคบ้านเรียบร้อย ม่านก็ปิดหมด เป็นส่วนตัวขนาดนี้แก้ผ้าเดินยังได้เลย แต่ทว่า!

“เอ๊ะ ว๊าย!! เฮียเข้ามาได้ยังไง! ?” หญิงสาวตกใจสะดุ้งโหยง เธอร้องลั่นเมื่อพบกับชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ ท่าทางเมาหนักนั่งอยู่บนปลายเตียง

“ก็มีกุญแจ ก็เข้ามาได้สิ” คนตัวโตตอบกลับเสียงแข็ง ใบหน้าหล่อนั้นจ้องเขม็งมาที่เธอ แก้มสองข้างของชายหนุ่มนั้นแดงปลั่งราวกับลูกเชอรี่ เพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่เขานั้นดื่มไป

“ตะ แต่เข้ามาแบบนี้มินตกใจนะคะ” หญิงสาวเอ่ยตะกุกตะกัก แม้จะโล่งใจที่เป็นเขา แต่ถ้ามาแบบนี้เธออาจจะช็อคได้เลยลง

“ตกใจทำไม ผัวตัวเองไม่ใช่หรือไง? ฉันแค่จำทางกลับบ้านผิด”

ประโยคท้ายนั้นอยู่ดี ๆ เขาก็เกิดนึกได้ เหมือนข้ออ้างที่ไม่ปะติดปะต่อกันเลยสักนิด

“พี่เมามากแล้วใช่ไหม?” มินตราเข้ามาประคองใบหน้าเขาไว้อย่างอ่อนโยน แต่ทว่าถูกปัดออกในเวลาต่อมา ทำเอาเธอหน้าเสียไปชั่วครู่

“อย่ามาจับ เธอมีสิทธิ์อะไรมาแตะต้องฉัน” คนเมาตรงหน้าทำเสียงเข้ม พร้อมกับจดจ้องมายังสาวน้อยตรงหน้า ทำเอาเธอเกิดกลัวขึ้นมาจริง ๆ แต่เพราะเธอยังเป็นห่วงเขา จึงรีบระล่ำระลักตอบพร้อมกับถามด้วยความห่วงใยโดยไม่เสแสร้ง

“มินขอโทษค่ะ พี่กินน้ำไหม? เดี๋ยวมินไปเอามาให้”

“อือ”

พอเขาพยักหน้ามินตราก็ใจชื้นขึ้นมาทันที เธอรีบไปหาน้ำมาให้เขา หญิงสาวหาได้น้ำเปล่าที่เหลือครึ่งขวดมา เพราะเงินเธอหมดยังไม่ได้ซื้อมาเพิ่ม เธอยื่นให้เขาทั้งหมดที่เธอมี

“พี่ดื่มสักหน่อยนะ”

พรึ่บ!! แต่ทว่า...เขากลับปัดมันทิ้ง!

“พี่สอง!”

“อะไร? แค่นี้เธอจะทำไม?”

มินตรายืนตัวสั่น มือเธอบีบเข้าหากันแน่น ไม่สามารถบอกได้ว่าความรู้สึกเธอตอนนี้โกรธคนตรงหน้าหรือโกรธตัวเองกันแน่

“ถ้าพี่เมามากก็กลับไปเถอะ อย่ามาก่อกวนกันเลย นี่มันดึกมากแล้วนะคะ”

หญิงสาวกดเสียงต่ำ ร่างที่สวมเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวปิดบังผิวขาวละเอียดของสาวเจ้าไม่ได้เลยสักนิด ทำเอาคนเมาอดใจเหลือบมองไม่ได้ เขามองตั้งแต่เท้าจรดใบหน้าสวย ก่อนจะเอ่ยถามด้วยโทนเสียงยียวนกวนบาทา

“เธอไล่ฉันกลับงั้นเหรอ บ้านนี้ฉันไม่มีสิทธิ์อยู่เลยงั้นสิ?”

“ไม่ใช่อยู่ไม่ได้นะคะ แต่ตอนนี้เราสองคน…” เธอเว้นประโยคท้ายไว้ ยิ่งทำให้คนตัวโตน้อยเนื้อต่ำใจซ้ำยังโมโหอีกด้วย

“เลิกกัน เลิกกัน ย้ำอยู่ได้น่ารำคาญ!”

เพราะเขาเป็นคนอารมณ์ร้อนจัดแบบนี้แหละถึงไม่มีใครทนได้ ตอนเธอเป็นเมียเขาล่ะ? เธออยู่กับเขาได้อย่างไร ไม่ใช่ว่าเขาเป็นคนไม่ดี แต่เพราะเฮียสองเป็นคนขี้หงุดหงิดและอารมณ์ร้อน ตัวใหญ่เสียงดัง ทำเอาเธอผวาไปหลายหน

“กลับไปเถอะค่ะ” เธอไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรต่อ ถึงพูดไปตอนนี้คนตรงหน้าก็ไม่อาจรับรู้และเข้าใจได้ร้อยเปอร์เซ็น หากยังอยู่ต่อรั้งแต่จะทะเลาะกันไม่จบไม่สิ้นเสียที

“ไม่ไป” คนตัวโตกลับตีหน้ามึน เขาเอ่ยเสียงดังพร้อมกับจ้องหน้ามินตรา สายตาแข็งกระด้างทว่ากลับเต็มเปี่ยมไปด้วยประกายวาบไหว

“แต่มินง่วงแล้วนะคะ”

เธอพยายามเอ่ยเสียงอ่อนเพราะไม่อยากให้บานปลายไปมากกว่านี้ ไม่อยากทะเลาะ ไม่อยากทำให้ความสัมพันธ์ของเธอและเขาย่ำแย่ไปมากกว่านี้อีกแล้ว แต่เขาน่ะสิ กลับไม่จบง่ายซะงั้น…

“แล้วยังไงต่อ งั้นถ้าเธออยากไปนอนก็จ่ายค่าเช่ามา”

“ค่าเช่ามินยังไม่มีจริง ๆ” เงินหลักพันยังมีไม่ถึงเลย

“งั้นก็จ่ายอย่างอื่นมาแทนสิ”

ดวงตาคู่คมเปล่งประกาย รอยยิ้มร้ายผุดขึ้นบนมุมปากดูเจ้าเล่ห์นัก ทำไมมินตราจะไม่รู้ว่าอย่างอื่นของเขานั้นหมายถึงสิ่งใด เลิกกันเดือนหนึ่งก็จริง แต่สองสามวันก่อนเขากับเธอยังทำเรื่องนั้นอยู่เลย

“เฮีย~ มินว่าเฮียเมามากแล้ว”

“ใช่เมามาก แล้วก็อยากเอาเธอมาก ๆ ด้วย ตอนนี้ เดี๋ยวนี้ด้วย

ร่างเล็กถูกกระชากเข้าหาร่างใหญ่โต ก่อนที่เขาจะจับเธอกดลงบนเตียงนอนกว้าง ตามด้วยร่างหนาขึ้นคร่อมทับ ต่อให้เธอจะดิ้นรนหนีแค่ไหนก็ไม่สามารถทำสำเร็จได้สักครั้ง…

.

.

.

เช้าวันถัดมา เพียงขยับเปลือกตาตื่นมาก็ไม่เจอเขาแล้ว เขาคงกลับไปตั้งแต่เช้ามืดแบบทุกครั้งเขาก็เเป็นแบบนี้ตลอด… “ไปแล้วสินะ”

“เฮ้อ~~” มินตราหยัดกายลุกอย่างยากลำบาก ร่องรอยความป่าเถื่อนของเขายังคงชัดเจนทุกการเคลื่อนไหวของเจ้าหล่อน ยิ่งตอนที่เขาเมาก็มักจะขาดสติยั้งคิด ทำรุนแรงกับเธอจนบางครั้งเธอนอนจมเตียงลุกไม่ไหว

แต่วันนี้เธอต้องฝืนลุกไปอาบน้ำ วันนี้เธอต้องลากเอาสังขารเดินสมัครงานต่อ ชีวิตคนไร้ที่พึ่งเป็นแบบนี้นี่เอง เธอเริ่มรู้ซึ้งแต่ทว่ากลับสู้ไม่ถอย

ช่วงเวลาเที่ยงวันมินตราก็เดินมาถึงร้านอาหารตามสั่งหน้าปากซอยเช่นเดิม แต่ที่ไม่เหมือนเดิมคือเธอมากินคนเดียว

“ป้าคะ เอากะเพราหมูจานหนึ่งค่ะ”

“เอ้า มา ๆ ป้ามีเรื่องจะถามพอดี”

“ถามอะไรเหรอจ๊ะป้า?” คิ้วเรียวขมวดมุ่นด้วยความสงสัย

“เอ็งเลิกกับเฮียสองจริงจังเหรอ?”

คำถามนั้นเธอไม่อยากจะตอบเลยสักนิด เธอไม่อยากตอบเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเธอและเขาเลย แต่ก็คงเลี่ยงไม่ได้จริง ๆ นั่นแหละ

“กะ ก็…จริงจ้ะ”

“วาสนาเอ็งนี่ไม่ถึงเขาจริง ๆ นี่ ๆ มะกี้นะ เฮียสองมีสาวใหม่นั่งรถผ่านไปด้วย”

“…” ไม่มีวาสนาจริงแหละ

“เอ้า ๆ จะไปไหน เอ็งไม่กินแล้วเรอะ”

“ไม่กินแล้ว ป้าเก็บไว้ขายให้คนอื่นเถอะ” เธอคงนั่งกินต่อได้อยู่หรอก เลิกกับเขาก็โดนคนเหยียบย่ำดูถูกมาตลอด ชีวิตโคตรบัดซบเลย แต่ทว่าเดินเหม่อออกมาได้สักพักก็ถูกรถที่ขับมาเบียดทำเอาเธอตกใจสะดุ้ง ก่อนที่เจ้าของรถจะเปิดกระจกและตะโกนร้องลั่น!

“เดินไม่รู้จักมองรถมองถนนหรือไง?”