บทที่ 2 ช่างบังเอิญ

“เราไหว้พระทำบุญกันเรียบร้อยแล้วนะคะ เที่ยงพอดีเลย เดี๋ยวริณพาไปกินอาหารอร่อย ๆ ค่ะ”

ณริณทิพย์เอ่ยกับลูกค้าที่มาพักโฮมสเตย์ของเธอเมื่อคืนซึ่งเป็นคู่รักคุณลุงและคุณป้าอายุหกสิบปีทั้งสองคน ทั้งคู่ดูใจดีและยังแข็งแรง อีกทั้งยังชมไม่ขาดปากว่าโฮมสเตย์ของริณหลับสบายและต้อนรับดีมาก

“ขอบคุณหนูริณนะที่อาสาเป็นไกด์นำเที่ยว นี่ถ้าให้ป้ากับลุงไปกันเอง น่าจะหลงกันแน่ ๆ”

ระหว่างที่ริณหมุนพวงมาลัยรถอย่างชำนาญ คุณลุงคุณป้าที่นั่งอยู่เบาะหลังก็เอ่ยขอบคุณอยู่อย่างนั้น

“ริณเต็มใจดูแลค่ะ ไปกินข้าวเที่ยงกันนะคะ ถึงร้านแล้ว”

ริณจอดรถเก๋งสีดำคู่ใจหน้าร้านอาหารพื้นเมืองชื่อดังที่ตั้งอยู่ริมน้ำน่าน ร้านนี้เป็นเรือนไม้โบราณที่บรรยากาศดีและขึ้นชื่อเรื่องรสชาติจัดจ้านแบบคนเมืองแท้ ๆ เธอเดินนำคุณลุงคุณป้าเข้าไปยังโต๊ะที่จองไว้บริเวณริมระเบียงที่ลมพัดเย็นสบาย

“ร้านนี้ลาบคั่วกับแกงส้มอร่อยมากค่ะคุณป้า รับรองว่าหายเหนื่อยแน่นอน”

ริณเอ่ยพร้อมรอยยิ้มจาง ๆ ขณะขยับเก้าอี้ให้แขกผู้ใหญ่นั่งอย่างสุภาพ

แต่ทว่า...ความสงบที่ริณตั้งใจมอบให้แขกกลับเริ่มสั่นคลอน เมื่อได้ยินเสียงฮือฮาดังมาจากทางหน้าร้าน ตามมาด้วยกลุ่มคนที่ก้าวเข้ามาใหม่จนทำให้พื้นที่ร้านดูแคบลงถนัดตา

“นั่นน้องปริ๊นหนิ ตัวจริงสวยมากเลย ไปดูกัน ๆ”

บทสนทนาของพนักงานในร้านสองคนที่ดังเข้าหู ทำให้ริณชะงักไปครู่หนึ่ง ปริ๊น...ชื่อนี้อีกแล้วเหรอ

“ขอโทษนะคะ ขอทางหน่อยค่ะ”

ใบปอ ผู้จัดการของปริ๊นเอ่ยพร้อมกับโค้งศีรษะเล็กน้อย เพื่อพานักแสดงที่เธอดูแลเดินเข้ามาในร้าน

ริณรู้สึกคุ้นหูกับคำกล่าวขอโทษนั้นเป็นอย่างมาก เธอค่อย ๆ หันไปมองตามเสียง และวินาทีนั้นเองสายตาของเธอก็สะดุดเข้ากับบุคคลหนึ่ง

ท่ามกลางกลุ่มคนที่ห้อมล้อม มีหญิงสาวคนหนึ่งโดดเด่นออกมาจนทุกสายตาในร้านไม่อาจละไปไหนได้

ปริ๊น ปราณปรีญา หญิงสาววัยยี่สิบเจ็ดปี นักแสดงที่กำลังโด่งดังในขณะนี้  เธออยู่ในชุดเดรสเข้ารูปสีนวลที่ดูหรูหราทว่าเรียบง่าย แต่ออร่าความเป็นดารานั้นเปล่งประกายเสียจนริณต้องกะพริบตาถี่ ๆ ใบหน้าสวยที่เธอเห็นผ่านหน้าจอโทรศัพท์ของแยมเมื่อคืน ตอนนี้อยู่ห่างออกไปไม่ถึงห้าเมตร

“อ้าว! คุณริณ”

คุณใบปอ ผู้จัดการส่วนตัวของปริ๊นร้องทักออกมาด้วยความแปลกใจเมื่อเหลือบมาเห็นเจ้าของโฮมสเตย์หน้านิ่งยืนอยู่ ปริ๊นที่กำลังยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อตรงไรผมเบา ๆ ชะงักไป เธอหันมามองตามสายตาของผู้จัดการ ก่อนจะสบเข้ากับดวงตาคมของริณที่จดจ้องเธออยู่ก่อนแล้ว

ริณรู้สึกเหมือนก้อนเนื้อในอกซ้ายสั่นไหวอย่างรุนแรง ตัวจริงของปริ๊นดูเปราะบางและตัวเล็กกว่าที่เห็นในจอมาก และที่สำคัญ... ดวงตาคู่นั้นดูอ่อนล้าแฝงไปด้วยความกังวลจนริณสัมผัสได้

“ใครเหรอคะพี่ปอ”

ปริ๊นเอ่ยถามเสียงเบา พลางกวาดสายตามองผู้หญิงร่างสูงในชุดเสื้อยืดสีพื้นธรรมดาที่ดูขัดกับสถานที่หรูหราที่เธอเพิ่งจากมา แต่กลับดูเข้ากับบรรยากาศน่านอย่างประหลาด

“นี่คุณริณ เจ้าของโฮมสเตย์ที่พี่มาติดต่อเมื่อวันก่อนไง”

ปริ๊นพยักหน้ารับ แล้วเบี่ยงสายตามามองคนที่เพิ่งเจอกัน

“สวัสดีค่ะคุณริณ” คนเด็กกว่าทักทายอย่างเป็นกันเอง โดยไม่สนใจว่ารอบข้างจะมีใครมองรึเปล่า “คนนี้นี่เอง ที่ไม่ยอมให้เช่าสถานที่”

ปริ๊นคลี่ยิ้มมุมปากพร้อมกับขยับเข้ามาหาณริณทิพย์มากขึ้น ท่ามกลางสายตาของกล้องมือถือจากแฟนคลับหลายกล้องที่ยกขึ้นมาถ่ายรูปและวิดีโอเพื่อบันทึกทุก ๆ การกระทำของเธอ

“คุณจะทำอะไร” ทว่าเมื่ออีกฝ่ายขยับเข้าใกล้ ริณกลับถอยห่าง “ฉัน...ขอตัวก่อน”

ณริณทิพย์เอ่ยแค่นั้นแล้วกลับไปทำหน้าที่ของตัวเอง เธอนั่งลงที่โต๊ะที่จองไว้ ส่วนใบปอก็พานักแสดงที่อยู่ในการดูแลของเธอเดินไปยังโต๊ะวีไอพีของร้าน

ทว่าในวินาทีก่อนที่ปริ๊นจะหันหลังจากไป เธอกลับเดินเข้ามาหาริณอีกครั้ง แล้วกระซิบข้างหูอีกฝ่ายเบา ๆ

“ละครเรื่องใหม่ที่กำลังจะถ่าย ปริ๊นเพิ่งจะได้รับบทนางเอกครั้งแรกเลยค่ะ ช่วยพิจารณาเรื่องเช่าสถานที่อีกทีนะคะ...คุณริณ”

นางเอกเบอร์ต้นระดับประเทศหันหลังเดินจากไปเมื่อเอ่ยจบ ทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่ริณไม่แน่ใจนักว่ามันมาจากเส้นผมหรือเรือนร่างของอีกฝ่าย

สิ่งเดียวที่เธอรู้คือ กลิ่นหอมนั้น กำลังทำให้หัวใจเธอสั่นไหว...

เมื่อเหตุการณ์ในร้านสงบ ริณก็ทำหน้าที่ดูแลลูกค้าของเธอเป็นอย่างดี ทั้งแนะนำอาหาร อธิบายถึงอาหารพื้นบ้านแต่ละอย่าง แม้ว่าภายในใจจะไม่ได้จดจ่ออยู่กับโต๊ะของตัวเองแม้แต่น้อย

บ่อยครั้งที่ณริณทิพย์เผลอมองไปยังโซนวีไอพีของร้านที่ไม่ได้ปิดกั้นมากนัก เพียงแค่เป็นมุมส่วนตัวและมีแค่โต๊ะเดียว จึงทำให้สามารถมองเห็นลูกค้าที่ใช้บริการมุมนั้นได้

และทุกครั้งที่ริณหันไป เธอก็มักจะเจอเข้ากับดวงตาคมคู่สวยของนักแสดงสาวที่มองเธออยู่ก่อนแล้ว

และเธอก็แสร้งทำเมินไม่เห็นทุกครั้งไป...

จนกระทั่งความวุ่นวายเล็ก ๆ ในโซนวีไอพีเริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง เมื่อปริ๊นและผู้จัดการทานมื้อเที่ยงเรียบร้อย ริณที่พยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุดด้วยการแนะนำของหวานประจำร้านให้คุณป้าคุณลุง กลับรู้สึกได้ถึงเงาที่ทาบทับลงมาที่โต๊ะของเธออีกครั้ง

จากที่จดจ่ออยู่กับถ้วยแบ่งตรงหน้า ทว่ากลิ่นหอมที่ยังแตะจมูกกลับลอยมาใกล้ให้ได้กลิ่นชัดอีกครั้ง

“อาหารอร่อยมั้ยคะคุณลุงคุณป้า ร้านนี้เป็นร้านเด็ดที่นี่เลยนะคะ คุณริณนี่...เลือกร้านเก่งจังค่ะ”

เสียงหวานใสของปริ๊นเอ่ยทักทายแขกผู้สูงวัยอย่างมีกาลเทศะ พร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจที่ทำเอาคุณลุงและคุณป้าถึงกับวางช้อนแล้วยิ้มตอบด้วยความเอ็นดู แม้จะไม่รู้ว่าเธอเป็นใครก็ตาม

“อร่อยมากเลยจ้ะ ว่าแต่ หนูเป็นใครเหรอจ๊ะ สวยจังเลย ผิวก็ขาวผ่อง พูดเพราะเสียงใสอีกต่างหาก”

คุณป้าเอ่ยชมพลางเอื้อมมือไปแตะหลังมือดาราสาวเบา ๆ

“ขอบคุณคำชมค่ะคุณป้า หนูเป็นนักแสดงค่ะ พอดีมาถ่ายงานแถวนี้เลยแวะมากินข้าวร้านนี้ค่ะ บังเอิญจังเลยนะคะ...ที่เราได้เจอกัน”

ประโยคหลังปริ๊นไม่ได้สบสายตากับคนอาวุโส เธอกลับเบี่ยงหน้าไปมองริณที่นั่งตัวแข็งราวกับหิน

“คุณป้าคะ ลองทานขนมหวานร้านนี้หน่อยนะคะ อร่อยมากค่ะ ริณตั้งใจสั่งมาให้”

บทสนทนาของนักแสดงสาวถูกขัดจังหวะ ทำเอาความเงียบปกคลุมบรรยากาศในทันที ทว่าเพียงครู่เดียวเสียงใสของปริ๊นก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“ทานของหวานให้อร่อยนะคะ หนูไม่รบกวนแล้วค่ะ ต้องไปแล้ว”

คำว่า ‘ต้องไปแล้ว’ ผู้พูดเน้นเสียงย้ำชัดราวกับตั้งใจเอ่ยกับคนที่นั่งเป็นหินอยู่มากกว่า

“โชคดีนะลูก ไว้ป้าจะไปติดตามผลงานหนูนะ”

“ขอบคุณมากเลยค่ะ...หนูก็หวังว่าจะได้มีผลงานใหม่เร็ว ๆ นี้ค่ะ”

และเป็นอีกครั้งที่ปริ๊นเน้นย้ำประโยคหลัง ก่อนจะเดินจากไปพร้อมทิ้งกลิ่นหอมจาง ๆ ลอยไว้กลางอากาศ

‘จะได้มีผลงานใหม่เร็ว ๆ นี้’ ประโยคนี้ก้องอยู่ในหูของริณซ้ำไปซ้ำมา

“จะมาพูดแบบนั้นกดดันกันทำไม โฮมสเตย์มีเยอะแยะ เช่าที่นี่ไม่ได้ก็ไปเช่าที่อื่น ไม่เห็นยาก”

ณริณทิพย์พึมพำกับตัวเองระหว่างขับรถกลับโฮมสเตย์ หลังจากไปส่งคุณลุงคุณป้าที่สนามบินเรียบร้อยแล้ว การขับรถคนเดียวทำให้คนหลังพวงมาลัยได้อยู่กับตัวเองและคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยมากขึ้น

แน่นอนว่าเรื่องเดียวที่สร้างความวุ่นวายอยู่ในหัวของเธอ คือเรื่องของนักแสดงสาวคนนั้น

“จะมาอยากถ่ายอะไรที่โฮมสเตย์ของฉันนักหนา”

“น่านมีโฮมสเตย์ตั้งเยอะแยะ”

“ที่ดัง ๆ สวย ๆ รีวิวเพียบ ทำไมไม่ไป”

“แถมยังมาพูดจากดดันกันอีก”

“ไม่น่ารักเลย”

กว่าที่ริณจะขับรถถึงโฮมสเตย์ คงมีคำบ่นอีกมากมายตามมา