บทที่ 3 เกิดอะไรกับหัวใจ

ค่ำคืนวันอาทิตย์...

โดยปกติแล้วหลังจากตรวจความเรียบร้อยทั้งหมดของโฮมสเตย์เสร็จสิ้น ณริณทิพย์มักจะพาตัวเองไปนั่งเล่นริมระเบียงพร้อมกับช็อกโกแลตอุ่น ๆ สักแก้ว แล้วเปิดอีเมลเช็กเอกสารงานคั่งค้างต่าง ๆ ของโรงแรมที่เลขาส่งมา

ทว่าค่ำวันอาทิตย์คืนนี้มันกลับไม่เป็นอย่างนั้น

ริมระเบียงไม้เงียบสงบมีเพียงแสงสว่างสลัวจากตะเกียงเล็ก ๆ และเครื่องดื่มที่วางนิ่งจนเริ่มคลายความร้อน ริณไม่ได้เปิดหน้าจอแท็บเล็ตเพื่ออ่านตัวเลขผลกำไรอย่างที่ควรทำ แต่เธอกลับนั่งจ้องโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนตักมาเนิ่นนาน

ในหัวของเธอมีภาพใบหน้าขาวนวลและรอยยิ้มที่ร้านอาหารตอนเที่ยงวันนี้วนเวียนไม่จบสิ้น โดยเฉพาะกลิ่นหอมจาง ๆ ที่ยังติดอยู่ที่ปลายจมูก และสัมผัสแผ่วเบาที่ข้างหูยามอีกฝ่ายกระซิบฝากฝังเรื่อง บทนางเอกครั้งแรก

แน่นอนว่าณริณทิพย์ไม่ได้ซื่อเกินกว่าจะไม่รู้ว่าเจ้าตัวตั้งใจบอกเธออ้อม ๆ

“ทำไมต้องมาทำให้ฉันเอาแต่คิดเรื่องเธอด้วย!”

เจ้าของโฮมสเตย์บ่นอุบพร้อมกับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ คนที่ไม่เคยมีเรื่องอะไรมาทำให้กังวลใจได้เลยสักเรื่อง กลับต้องมาคิดวกวนกับเรื่องเดียวนี้อยู่หลายวันแล้ว

“ทำไมดาราไม่อยู่ส่วนดารา มายุ่งกับฉันทำไม”

ริณพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ และสุดท้ายเธอก็ไม่ได้เคลียร์เอกสารของโรงแรมอย่างที่ควรจะทำ แต่สิ่งที่เธอทำ คือการหยิบมือถือขึ้นมา พิมพ์ชื่อบัญชีอินสตาแกรมที่เธอจำได้แม่นยำลงไปในช่องค้นหา

ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสปุ่มติดตาม หน้าจอก็ปรากฏแถบสีชมพูรอบรูปโปรไฟล์ พร้อมข้อความแจ้งเตือนว่า Princess_P กำลังถ่ายทอดสด

ริณชะงักไปครู่ใหญ่ หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองรบ เธอสับสนระหว่างการปิดหน้าจอหนีไปนอน กับความต้องการจะรู้จักนักแสดงคนนั้นมากขึ้น

สุดท้าย...ณริณทิพย์ก็กดเข้าไป

ภาพในจอคือปริ๊นที่ล้างเครื่องสำอางออกจนหมดเหลือเพียงใบหน้าสดใสแต่ดูอิดโรย เธอกำลังส่งยิ้มให้แฟนคลับและบอกเล่าอัปเดตผลงานของตัวเอง

ริณที่เห็นภาพในหน้าจอแทบลืมหายใจไปชั่วขณะเมื่อเห็นปริ๊นในมุมที่เป็นธรรมชาติ เธอกลับคิดว่าใบหน้าของหญิงสาวที่ไม่ได้แต่งแต้มเครื่องสำอางแบบจัดเต็มอย่างเมื่อเที่ยงวันนี้ ดูดีกว่าเป็นไหน ๆ เป็นความธรรมชาติที่ดูมีเสน่ห์แบบไม่ต้องปรุงแต่ง

“ทุกคนคะ ปริ๊นจะมาบอกข่าวดีว่าเร็ว ๆ นี้ ปริ๊นกำลังจะมีละครเรื่องใหม่ ซึ่งได้รับบทนางเอกเรื่องแรกเลย ดีใจมากค่ะทุกคน หลังจากเป็นนางรองมาหลายเรื่อง เรื่องนี้ได้เป็นนางเอกแล้ว”

ทั้งน้ำเสียง แววตา และคำพูดของคนในจอที่เอ่ยออกมานั้น แทบปกปิดความสุขที่เอ่อล้นอยู่ในใจไม่มิด

“เป็นละครแนวรักโรแมนติกที่ปริ๊นรอคอยมาก ปริ๊นต้องรับบทเป็นเจ้าของโฮมสเตย์ด้วยนะคะ ซึ่งปริ๊นชอบบทนี้มาก ๆ แต่ว่า...”

หญิงสาวในหน้าจอก้มหน้าลงเล็กน้อย ราวกับกำลังไตร่ตรองเรื่องที่อยู่ในใจ และเธอก็ตัดสินใจบอกกล่าวความหนักอึ้งในใจออกมา

“ตอนนี้ติดปัญหาเรื่องสถานที่ถ่ายทำอยู่ค่ะ และการเลือกโลเคชันครั้งนี้ปริ๊นมีส่วนร่วมด้วยนะคะ เพราะต้องรับบทเป็นเจ้าของโฮมสเตย์ ต้องรู้จักสถานที่นั้นดีมาก ๆ ปริ๊นเลยร่วมเลือกสถานที่ถ่ายทำกับทางทีมงานด้วย แต่ตอนนี้ทางเจ้าของสถานที่ที่ปริ๊นเลือกไว้ เค้ายังไม่ตกลงเรื่องนี้เลยค่ะ ก็เลยกำลังลุ้นอยู่ว่าจะยังไงต่อดี”

 ขณะที่ปริ๊นพูดคุยกับแฟนคลับของเธอ ณริณทิพย์ก็นั่งฟังด้วยหัวใจที่พองโตแทรกกับความอึดอัด

“ถึงว่าคะยั้นคะยอนัก คุณดาราเธอเลือกที่นี่เองเลยเหรอ”

ริณคิดวกไปวนมาพร้อมกับความรู้สึกผิดที่เริ่มคืบคลานเข้ามารบกวนใจมากขึ้น

“ถ้าฉันไม่ตกลงจริง ๆ ละครเรื่องนี้จะถ่ายไม่ได้เลยรึไง...บ้าน่า ก็แค่โฮมสเตย์ หาที่ไหนก็ได้”

หญิงสาววัยสามสิบเจ็ดยังคงพูดกับตัวเองอยู่อย่างนั้น และจากท่านั่งที่เพียงแค่นั่งเฉย ๆ ตอนนี้เธอหยิบแก้วช็อกโกแลตร้อน (ที่ไม่ร้อนแล้ว) มาถือไว้ในมือ พร้อมกับเดินวนไปวนมาตรงบริเวณระเบียงของโฮมสเตย์ และเอาแต่คิดเรื่องของปริ๊นไม่หยุด

“ทำไมเธอถึงเลือกที่นี่ล่ะคุณดารา”

“จะรับบทเจ้าของโฮมสเตย์มันก็ไม่ต้องจริงจังขนาดนั้นมั้ง”

“อืม...ถ้าฉันไม่ยอมจริง ๆ เธอจะเสียโอกาสในการรับบทนางเอกเรื่องแรกไปมั้ยนะ”

“คงไม่หรอกน่า ละครเรื่องนึงจะไม่ได้ถ่ายทำเพราะหาโลเคชันไม่ได้เนี่ยนะ”

ณริณทิพย์ยังคงคิดวกวนซ้ำไปซ้ำมา จนกระทั่งเสียงของปริ๊นในหน้าจอดังขึ้นอีกหน เรียกสติของเธอให้กลับมาอีกครั้ง เจ้าของโฮมสเตย์จึงกลับไปหย่อนตัวลงบนเก้าอี้ไม้ตัวเดิม แล้วกลับไปจดจ่อกับคนในหน้าจอ

และสิ่งที่เห็นคือการที่ปริ๊นนิ่งงันไปครู่หนึ่ง หญิงสาวนิ่งเงียบไปราวกับใครกดปุ่มหยุด ณริณทิพย์จึงกวาดสายตาอ่านคอมเมนต์มากมายจากแฟนคลับที่พิมพ์ส่งเข้ามาผ่านหน้าไลฟ์

ท่ามกลางคอมเมนต์ส่งกำลังใจมากมาย สายตาของริณกลับสะดุดเข้ากับข้อความลบ ๆ ที่ไหลผ่านหน้าจออย่างรวดเร็ว

‘เป็นมือที่สามเขายังจะมีหน้ามาเล่นบทใส ๆ เป็นเจ้าของโฮมสเตย์อีกเหรอ’

‘ข่าวฉาวเก่ายังไม่เคลียร์เลย อยากไปถ่ายไกล ๆ เพราะจะหนีความจริงล่ะสิ’

‘หน้าตาแบบนี้เหรอจะมาทำงานบ้านงานเรือน สร้างภาพทั้งนั้น’

‘ใครเลือกบทนางเอกให้ บ้งมาก’

‘รอบนี้ไม่ได้เกิดแน่’

คนในหน้าจอยังคงชะงัก ปริ๊นเองก็กำลังไล่อ่านคอมเมนต์เช่นเดียวกัน ดวงตาคู่สวยที่เคยสดใสสั่นระริกเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะถูกซ่อนไว้ด้วยรอยยิ้มที่ริณมองออกว่ามันคือหน้ากากที่เจ้าตัวต้องสวมไว้เพื่อความเข้มแข็ง

เธอเห็นปริ๊นแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นคอมเมนต์เหล่านั้นแล้วชวนคุยเรื่องอื่นต่อ แต่มือเรียวสวยที่ถือมือถืออยู่นั้นกลับเริ่มสั่นน้อย ๆ

“ทำไมไม่แก้ตัวอะไรไปบ้าง แยมเคยบอกว่าข่าวพวกนั้นไม่จริงหนิ นั่งเงียบอยู่ได้”

ริณเอ่ยออกมาทั้งที่สายตายังคงจับจ้องใบหน้าของปริ๊น

แม้จะเป็นการสบสายตาผ่านหน้าจอ แต่คนอายุมากกว่ากลับมองลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย เธอเห็นทุกอย่างที่อีกฝ่ายพยายามปกปิดไว้

เห็นความเศร้า ความเสียใจ ความกดดัน ทุกอย่างที่ปริ๊นต้องแบกรับ ณริณทิพย์รับรู้ได้ทั้งหมด เพราะเธอเองก็เคยต้องเจอความรู้สึกเหล่านั้น...

คำว่า ดารา ที่มาพร้อมกับภาพลักษณ์ของผู้หญิงคนนี้ถูกลบทิ้งไปโดยอัตโนมัติ ตอนนี้ริณมองเห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังถูกโลกภายนอกรุมทำร้ายด้วยถ้อยคำใจร้าย ทั้งที่เธอเพียงแค่ต้องการพื้นที่สงบ ๆ เพื่อตั้งใจทำงานที่เธอรักเท่านั้น

ก่อนจะปิดไลฟ์ ปริ๊นเซสถอนหายใจยาวพลางเงยหน้ามองเพดานในห้องนอน หลังจากไม่ได้กลับบ้านมาแล้วหลายวัน แล้วพูดลอย ๆ ออกมาด้วยน้ำเสียงที่เศร้าเกินกว่าจะบรรยาย

“ปริ๊นไม่รู้เลยว่า ความฝันของปริ๊น อาชีพนักแสดงที่ปริ๊นรัก มันจะไปได้ไกลแค่ไหน ตอนนี้ถ้าขออะไรได้สักอย่าง ปริ๊นอยากได้แค่โอกาสที่จะได้พิสูจน์ตัวเองแค่นั้นก็พอค่ะ”

คนในหน้าจอส่งยิ้มให้แฟนคลับเธออีกครั้ง ยอดคนดูตอนนี้สามพันห้าร้อยคน ทว่ามีหนึ่งคนในจำนวนหลายพันที่กำลังสบสายตากับเธอแทบไม่กะพริบตา

“ขอบคุณแฟนคลับทุกคนที่เข้ามาดูไลฟ์คืนนี้นะคะ ปริ๊นต้องไปนอนแล้ว พรุ่งนี้มีงานอีก ทุกคนอย่านอนดึกกันนะคะ รักษาสุขภาพด้วย บ๊ายบาย”

หน้าจอดับมืดลง ทิ้งไว้เพียงความเงียบชั่วขณะ

ท่ามกลางเสียงจิ้งหรีดเรไรที่กำลังขับกล่อมสถานที่แห่งนี้ ณริณทิพย์เงยหน้ามองท้องฟ้าเหนือโฮมสเตย์ของเธอ...

คืนนี้ดวงดาวพราวระยิบระยับเต็มท้องฟ้า ความเงียบที่มาพร้อมกับลมเย็น ๆ ช่วยพัดพาความเหนื่อยล้าให้จางลงไปได้เป็นอย่างดี

และแน่นอนว่าที่นี่ปลอดภัย...

ไม่มีคำพูดจากคนใจร้าย

ไม่มีการกระทำบั่นทอนจิตใจ

ไม่ต้องแบกอะไรไว้ทั้งนั้นหากมาที่นี่

ทั้งหมดคือคอนเซปต์ของ 48 Hour Escape พื้นที่ของการหลีกหนีเรื่องราวอันหนักอึ้ง

อันที่จริง ณริณทิพย์ตั้งใจสร้างที่นี่ให้ตัวเองมากกว่า การเปิดรับลูกค้าแค่สี่สิบแปดชั่วโมงเป็นเพียงกิจกรรมแก้เบื่อซะด้วยซ้ำ

แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้ เธออยากจะเปิดพื้นที่แห่งนี้โอบล้อมหัวใจที่เหนื่อยล้าของใครบางคนเข้าซะแล้ว...