บทที่ 1 แค่ดาราคนหนึ่ง

“พี่ปริ๊นสวยมากกกกกก ให้ตายเถอะ คนอะไรสวยขนาดนี้เนี่ย”

เสียงของเด็กสาววัยสิบสี่ที่ดังขึ้นมาแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ทำให้สองเท้าของริณชะงักไปครู่หนึ่ง เธอหยุดนิ่งเพื่อหาต้นเสียง จึงได้รู้ว่าเป็นเสียงของ แยม หลานสาวของป้าผิน ป้าแม่ครัวประจำโฮมสเตย์

แยมอาศัยอยู่กับป้าผินมาตั้งแต่ที่โฮมสเตย์ของริณเปิดทำการ เธอกับป้าเป็นคนท้องถิ่นที่มาขอทำงานที่นี่ ป้าผินมีฝีมือในการทำอาหารพื้นถิ่นที่ขึ้นชื่อ เสน่ห์ปลายจวักมัดใจลูกค้าที่มาพักได้ทุกราย ส่วนแยมก็มีความสดใสเป็นอาวุธประจำกาย บางครั้งเธอยังทำหน้าที่เป็นไกด์ท้องถิ่นนำเที่ยวได้อีกด้วย หากลูกค้าท่านไหนต้องการ ทำให้ริณเอ็นดูป้าหลานคู่นี้มาก จึงให้ที่พักอาศัยที่โฮมสเตย์และทั้งสามคนก็สนิทกันมาก

“อู้งานเหรอแยม!!”

ริณเดินเงียบเชียบเข้าไปด้านหลัง เมื่อเสียงของเธอดังขึ้น ทำเอาแยมสะดุ้งโหยงจนเกือบตกเปลที่แขวนผูกไว้กับต้นไม้ใหญ่สองต้น

“โอ๊ยพี่ริณ!! มาไม่ให้สุ้มให้เสียงเลยนะคะ ถ้าแยมหัวใจวายจะทำไงเนี่ย”

ณริณทิพย์ในชุดเสื้อยืดและกางเกงขาสามส่วนคลี่ยิ้มมุมปากเบา ๆ แล้วก้มลงหยิบมือถือของแยมที่เผลอปล่อยหลุดจากมือร่วงลงพื้นขึ้นมาให้

“คนเราไม่ได้หัวใจวายกันง่าย ๆ นะแยม เอานี่ มือถือ”

ขณะส่งมือถือคืนเจ้าของ ริณก็เหลือบไปมองหน้าจอมือถือของแยมที่เปิดค้างไว้ ภาพในหน้าจอทำเอาสายตาของริณไม่สามารถละไปไหนได้เลย

ไม่รู้ว่านานแค่ไหนที่เธอเอาแต่จ้องภาพของหญิงสาวในหน้าจอเนิ่นนาน...นานจนแยมต้องเรียกสติกลับมา

“พี่ริณ พี่ริณ พี่ริณคะ!!”

“อ้อ จ้ะ ๆ ว่าไง”

ริณรีบละสายตาไปทางอื่นเมื่อรู้ตัวว่าเผลอจ้องมองหญิงสาวในมือถือนานเกินไป ทว่าท่าทีของเธอไม่ได้รอดพ้นสายตาของแยม หนำซ้ำเด็กสาวยังยิ้มกว้างมากกว่าเดิม

“ฮันแน่ ๆ ชอบล่ะสิ เอาไปดูให้เต็มตาสิพี่ริณ”

แยมหันหน้าจอมือถือมาอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้ณริณทิพย์กลับเบี่ยงสายตาไปทางอื่น

“แยมดูเถอะ พี่ไม่รู้จักดารา จะชอบได้ไง”

ริณปฏิเสธไปทั้งอย่างนั้น ถึงแม้หัวใจของเธอจะสั่นไหวอยู่เล็กน้อยกับภาพที่เห็นเมื่อครู่

ภาพของผู้หญิงผิวขาว ผมสีน้ำตาลดัดลอน ใส่ชุดเดรสสายเดี่ยวกำลังส่งยิ้มให้กล้องและกองทัพนักข่าวที่กำลังสัมภาษณ์เธอทำเอาติดตาณริณทิพย์ไม่น้อย

รอยยิ้มนั้น...ดูสดใสดีจังเลย

ริณสาวเท้าหนีออกมาจากจุดนั้นโดยไม่หันกลับไปมองเสียงล้อเลียนของแยมที่ดังไล่หลัง เธอเลือกเดินลัดเลาะไปตามทางเดินหินศิลาแลงที่ทอดยาวผ่านซุ้มเฟื่องฟ้าสีสดใสเพื่อไปตรวจเช็กความเรียบร้อยของห้องพักทั้งสี่ห้องก่อนที่ลูกค้าที่จองไว้จะเดินทางมาถึงในช่วงบ่ายวันเสาร์

บรรยากาศของ 48 Hour Escape ในเวลานี้เงียบสงบจนได้ยินเสียงใบไม้ไหวตามแรงลม ต้นจามจุรีใหญ่ยังคงแผ่กิ่งก้านเป็นร่มเงาให้แก่บ้านพักไม้สักที่ริณออกแบบให้กลมกลืนกับธรรมชาติมากที่สุด

ห้องพักแต่ละห้องถูกจัดวางอย่างเป็นส่วนตัวห่างกันพอสมควร มีระเบียงกว้างยื่นออกไปรับลมภูเขา กลิ่นอายของไม้เก่าหอมอ่อน ๆ ผสมกับกลิ่นฝนที่ยังคงตกค้างบนยอดหญ้าสร้างความรู้สึกผ่อนคลายให้แก่ผู้มาเยือนเสมอ

ริณเดินเข้าไปตรวจสอบห้องพักหมายเลขหนึ่ง เธอขยับปลอกหมอนให้ตึงเป๊ะ จัดวางแจกันดอกไม้ป่าที่เก็บมาสด ๆ ไว้บนโต๊ะข้างหัวเตียงอย่างประณีต ทุกอย่างต้องสมบูรณ์แบบ เพราะสำหรับเธอ โฮมสเตย์แห่งนี้ไม่ใช่แค่ธุรกิจ แต่มันคือการพิสูจน์คุณค่าของความใส่ใจที่เธอไม่มีโอกาสได้ทำอย่างเต็มที่ในโลกของโรงแรมห้าดาว

แต่ถึงแม้มือจะหยิบจับสิ่งของไปตามสัญชาตญาณ แต่ในหัวกลับมีภาพหนึ่งซ้อนทับขึ้นมาตลอดเวลา

ใบหน้าขาวนวลราวกับแสงจันทร์ และรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะสว่างไสวเสียจนแสงไฟจากกล้องนักข่าวดูมัวหมองไปเลย...รอยยิ้มนั้นมันติดอยู่ในหัวของริณในแบบที่ไม่สามารถสลัดออกไปได้เลย

“ก็แค่ดาราคนหนึ่ง...อย่าสนใจเลย”

ริณพึมพำกับตัวเองเบา ๆ แต่พอนึกถึงสายตาของผู้หญิงในรูปที่ดูเหมือนกำลังอ้อนวอนขอพื้นที่หายใจท่ามกลางฝูงชน ริณก็เผลอถอนหายใจออกมาโดยไม่รู้ตัว เธอรีบสลัดความคิดทิ้งแล้วเดินไปยังห้องถัดไป พยายามจดจ่ออยู่กับฝุ่นละอองเล็ก ๆ บนขอบหน้าต่างเพื่อให้ใจกลับมานิ่งสงบเหมือนเดิม

จนกระทั่งแสงอาทิตย์เริ่มทอแสงสีส้มอมม่วงฉาบไปทั่วขุนเขาจังหวัดน่าน บรรยากาศยามเย็นที่นี่หนาวเย็นลงอย่างรวดเร็ว ริณเปลี่ยนจากงานตรวจเช็กห้องพักมาสู่กิจวัตรสุดท้ายของวัน นั่นคือการเข้าครัวไปช่วยป้าผินเตรียมมื้อเย็น

กลิ่นหอมของแกงแคและพริกแกงที่ป้าผินกำลังโขลกดังโป๊ก ๆ อยู่ในครัวไม้หลังใหญ่ทำให้ริณรู้สึกอุ่นใจเสมอ แยมกำลังนั่งอยู่บนม้านั่งไม้เตี้ย ๆ ข้างกะละมังน้ำใบโต มีผักกาดขาวและกวางตุ้งกองพะเนินรอการชำระล้าง ริณเดินเข้าไปคว้าผ้ากันเปื้อนมาสวมแล้วนั่งลงข้าง ๆ แยมโดยไม่พูดอะไร

“คิดว่าวันนี้พี่ริณจะไม่มาช่วยซะแล้ว แยมล้างผักจนมือเปื่อยหมดแล้วเนี่ย”

เด็กสาวแสร้งบ่นพึมพำแต่ใบหน้ายังเปื้อนยิ้ม

“รีบทำงานเถอะ แขกจะมาแล้ว บ่นเก่งจริง ๆ”

ริณเอ่ยดุไม่จริงจังนัก มือเรียวสวยเริ่มหยิบผักมาเด็ดทีละใบอย่างแคล่วคล่อง

ความเงียบปกคลุมอยู่ครู่หนึ่ง มีเพียงเสียงน้ำไหลและเสียงตะหลิวกระทบกระทะของป้าผิน ริณเม้มริมฝีปากแน่นเหมือนกำลังชั่งใจอะไรบางอย่าง เธอชำเลืองมองแยมที่กำลังฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะกระแอมออกมาเบา ๆ หนึ่งที

“แยม...”

“คะ?” แยมหันมามองอย่างสงสัย

“ที่แยมดูเมื่อกลางวันน่ะ...” ริณเว้นจังหวะ พลางก้มหน้าก้มตาล้างผักกาดขาวใบนั้นอย่างตั้งอกตั้งใจราวกับมันเป็นสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต “ผู้หญิงในรูปคนนั้น เค้า เอ่อ...เป็นใครเหรอ”

แยมชะงักไปสามวินาที ก่อนจะเบิกตากว้างแล้วขยับเข้าไปใกล้ริณจนไหล่แทบเกยกัน แววตาของเด็กสาวเป็นประกายระยิบระยับเหมือนเจอเรื่องสนุกที่สุดในรอบปี

“โถ่พี่ริณ แยมก็คิดว่าพี่จะไม่ถามซะแล้ว สวยใช่มั้ยล๊า แยมนะ เป็นแฟนคลับตัวยงพี่เค้าเลย เธอชื่อ พี่ปริ๊นค่ะ ปริ๊นที่มาจากปริ๊นเซส ที่แปลว่าเจ้าหญิงค่ะ”

เพียงได้ยินคำว่า ปริ๊น หัวใจของณริณทิพย์ก็วูบไหวอีกครั้ง แต่เสียงในหัวอีกด้านก็ดังขึ้นมาว่า โลกไม่ได้กลมขนาดนั้น คนเราชื่อซ้ำกันก็คงไม่แปลก

“ตอนนี้พี่ปริ๊นดังมาก ๆ เลยค่ะ เธอเป็นนางเอกเบอร์ต้นของประเทศไทยตอนนี้เลยนะคะ! ใครไม่รู้จักพี่ปริ๊นคือเชยสะบัดเลยล่ะ”

ริณฟังด้วยท่าทีสงบนิ่ง ดูเหมือนไม่ได้สนใจการบอกเล่าด้วยท่าทีตื่นเต้นของแยมเลยแม้แต่น้อย

“เหรอ...ก็ น่ารักดี”

“แค่น่ารักเหรอคะ? นั่นน่ะนางฟ้าเดินดินชัด ๆ!” แยมเริ่มเปิดโหมดป้ายยาเต็มสูบ

“พี่ปริ๊นเป็นคนเก่งมากนะคะ เล่นละครเรื่องไหนก็เรตติ้งถล่มทลาย เธอสวยแบบไม่ต้องพยายามเลยค่ะ ผิวขาวออร่าแบบที่พี่เห็นในจอนั่นแหละ แล้วนิสัยก็น่ารักมาก เป็นกันเองกับแฟนคลับสุด ๆ แต่ช่วงนี้...”

แยมลดเสียงลงจนเกือบกระซิบ

“พี่ปริ๊นโดนข่าวหนักมากค่ะ ทั้งเรื่องโดนโยงไปเป็นมือที่สาม ซึ่งไม่จริงเลยสักนิด แล้วก็โดนผู้จัดการคนเก่าโกงเงินอีก แยมล่ะสงสารพี่ปริ๊นมาก ในทีวีดูยิ้มเก่งแบบนั้น แต่แยมว่าข้างในเธอคงเหนื่อยน่าดูเลยค่ะ”

ริณหยุดมือที่กำลังล้างผัก หัวใจกระตุกวูบเมื่อได้ยินคำว่าเหนื่อย...คำเดียวกับที่เธอเคยใช้บอกพ่อก่อนจะตัดสินใจมาเปิดโฮมสเตย์ที่นี่

“อ่า ก็น่าเห็นใจนะ” ริณกลับไปสนใจเรื่องการล้างผักต่อ

“น่าเห็นใจมากเลยค่ะ แยมนะ ได้แต่ภาวนาให้พี่ปริ๊นเจอคนดี ๆ จะได้มีคนมาดูแล เคยดูในไอจีของพี่เค้า ทั้งขับรถไปทำงานเอง ทำกับข้าวไปกินที่กอง ผู้หญิงอะไรดูแลตัวเองเก่งเป็นบ้า คงมีมาตรฐานในการเลือกแฟนสูงแน่ ๆ ค่ะ”

ริณหัวเราะเบา ๆ เมื่อเด็กสาวอย่างแยมเอ่ยถึงกิจวัตรประจำวันของศิลปินที่ชอบได้เป็นฉาก ๆ

“รู้เรื่องเค้าขนาดนั้นเลยเหรอแยม”

“เอ้า ก็แยมติดตามเค้าทุกช่องทางนี่คะ ทำไมแยมจะไม่รู้ล่ะ อีกอย่างพี่ปริ๊นก็ชอบมาไลฟ์คุยกับแฟนคลับด้วย พี่เค้าน่ารักมากจริง ๆ”

แยมเงียบไปครู่หนึ่งพร้อมกับละมือที่กำลังล้างผัก เธอเช็ดมือกับผ้าเช็ดมือที่วางอยู่ข้าง ๆ แล้วหยิบมือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกง จิ้ม ๆ หน้าจอไม่กี่ครั้งก็ยื่นหน้าจอไปทางริณ

“นี่ค่ะ ช่องทางติดตามพี่ปริ๊น”

ริณเหลือบสายตามามองเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยจดจ่ออยู่แค่ภาพโปรไฟล์ของหญิงสาวที่เห็นเพียงใบหน้าคมคายเด่นชัด

ไม่ว่าจะภาพยิ้มหรือไม่ยิ้ม ผู้หญิงคนนี้ก็ยังดูมีเสน่ห์ในทุกมิติ สมแล้วที่มาทำอาชีพนักแสดง

“อย่าลืมไปฟอลนะพี่ริณ”

แยมเอ่ยพร้อมกับเก็บมือถือกลับคืนเพียงเสี้ยววินาที แต่ในวินาทีสั้น ๆ นั่นแหละที่ณริณทิพย์จดจำชื่อแอคเคาน์ของคนในจอไว้ได้อย่างแม่นยำ

“พี่ไม่ได้ชอบดารา จะไปฟอลทำไมล่ะ”

ริณส่ายหัวน้อย ๆ ก่อนจะก้มลงล้างผักต่ออย่างเงียบ ๆ ในใจเริ่มสับสนระหว่างความรักสงบที่เธออุตส่าห์สร้างมา กับความรู้สึกบางอย่างที่หาคำตอบไม่ได้...

ค่ำคืนนั้น ริณเข้านอนเร็วกว่าปกติ แต่เธอกลับนอนไม่หลับ ชื่อของคนในหน้าจอยังคงวนเวียนอยู่ข้างหู คล้ายกับทำนองเพลงที่สลัดไม่พ้น

ปริ๊น...ปริ๊นเซส ที่หมายถึงเจ้าหญิงงั้นเหรอ

คนอะไรชื่อเจ้าหญิง

สวยเหมือนเจ้าหญิง

หรือนิสัยเหมือนเจ้าหญิง

หรือเป็นเจ้าหญิงจริง ๆ กันนะ...