บทที่ 4 เงื่อนไข

“ฉันแค่เห็นใจเพื่อนมนุษย์ด้วยกันหรอกนะ”

เจ้าของโฮมสเตย์เอ่ยกับตัวเองเบา ๆ แล้วเดินกลับเข้าไปในห้องพัก เปิดลิ้นชักหยิบนามบัตรของคุณใบปอขึ้นมามองดูอย่างพิจารณาอย่างถี่ถ้วนเป็นครั้งสุดท้าย

“เอาเถอะ ละครเรื่องนึงคงไม่ได้ใช้เวลาเยอะนัก”

คำกล่าวนั้นตามมาพร้อมการถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ในวัยสามสิบเจ็ดของริณ เธอไม่เคยรู้สึกว่าการตัดสินใจเรื่องไหนยากเย็นเท่าครั้งนี้เลย

นามบัตรใบนั้นมีพร้อมทั้งเบอร์ติดต่อกลับ ช่องทางโซเชียลทุกช่องทาง และอีเมล ริณจึงตัดสินใจติดต่อกลับไปผ่านอีเมล

เธอเดินไปนั่งลงบนเตียง หยิบแท็บเล็ตคู่ใจขึ้นมาแตะหน้าจอสองสามครั้ง แล้วเริ่มพิมพ์ข้อความ...

เรียนคุณใบปอ

เรื่อง การติดต่อเช่าสถานที่ 48 Hour Escape เพื่อถ่ายทำละคร

ดิฉัน ณริณทิพย์ จิรเดชารัตน์ ในนามของเจ้าของสถานที่ อนุญาตให้ใช้สถานที่ถ่ายทำได้ โดยค่าเช่าจะยึดตามจำนวนเงินที่เสนอมาครั้งแรก

แต่มีเงื่อนไขที่ต้องทำการตกลงกันดังนี้...

ข้อที่1. ระหว่างการถ่ายทำ ดิฉันสามารถสังเกตการณ์ได้ตลอดเวลา เพื่อให้มั่นใจได้ว่าทางทีมงานจะให้เกียรติสถานที่ที่ดิฉันหวงแหน

ข้อที่ 2. ไม่อนุญาตให้ใส่เครดิตชื่อสถานที่ถ่ายทำโลเคชันจริง เพื่อไม่เป็นการนำมาซึ่งความวุ่นวายหลังจากนี้

หวังว่าจะได้รับความร่วมมือเป็นอย่างดีค่ะ

ณริณทิพย์

หลังจากการกดส่งอีเมลนั้นออกไป ริณทิ้งตัวลงนอนบนเตียงไม้แกะสลัก หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอมาตลอด กลับสั่นรัวอย่างควบคุมไม่ได้

เธอจ้องมองเพดานไม้สลับกับแสงจันทร์ที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา

‘ทำถูกแล้วใช่มั้ยริณ’ เจ้าของโฮมสเตย์ถามตัวเองในใจ

ความสงบที่เธออุตส่าห์สร้างขึ้นมาเพื่อเป็นเกราะความปลอดภัยให้กับตัวเอง วันนี้เธอกลับเป็นฝ่ายจะยอมเปิดให้คนอื่นเข้ามาได้โดยง่าย

‘เอาหน่า ก็คงไม่นานหรอก’

‘แค่เปิดให้เข้าสถานที่ ไม่ได้เปิดใจสักหน่อย จะคิดมากทำไมเนี่ย’

ริณถอนหายใจยาวพลางลูบหน้าตัวเองแรงๆ หนึ่งที กลิ่นหอมจางๆ จากปลายนิ้วที่ดูเหมือนจะยังหลงเหลือสัมผัสของดาราสาวคนนั้นทำให้เธอต้องรีบข่มตาหลับ เพื่อหนีจากความรู้สึกที่เธอเองก็ยังหาคำนิยามไม่ได้

เช้าวันต่อมา...

ห้างสรรพสินค้าชื่อดังกลางเมืองหลวง

บรรยากาศหลังเวทีอีเวนต์เปิดตัวสินค้าเต็มไปด้วยความวุ่นวาย เสียงไดร์เป่าผม เสียงตะโกนของเจ้าหน้าที่สตาฟ และแรงกดดันจากเวลาที่เข้มงวดเข้ามาทุกที

ปริ๊นนั่งนิ่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ ใบหน้าที่ถูกแต่งแต้มอย่างประณีตดูสวยไร้ที่ติ แต่แววตาที่สะท้อนออกมากลับดูเหนื่อยล้าอย่างปิดไม่มิด

“ปริ๊น! พี่มีข่าวดีมาบอก” ใบปอวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในห้องแต่งตัวส่วนตัว พร้อมกับชูแท็บเล็ตในมือราวกับได้ถ้วยรางวัล

“คุณริณ...เจ้าของโฮมสเตย์คนนั้น เค้ายอมให้เราใช้สถานที่แล้ว”

ดวงตาของปริ๊นที่เคยหม่นหมองกลับลุกวาวขึ้นมาทันที “จริงเหรอคะพี่ปอ คุณเค้าตกลงจริงๆ เหรอ”

ผู้จัดการสาวยิ้มกว้างกว่าเดิม “จริงแท้แน่นอน”

ใบปอเลื่อนเก้าอี้มานั่งข้าง ๆ ปริ๊น ระหว่างที่ช่างหน้าช่างผมกำลังรุมกันแต่งองค์ทรงเครื่องให้ดาราสาว คุณผู้จัดการก็อัปเดตเกี่ยวกับอีเมลที่ได้รับเมื่อคืนไปพร้อมกัน

“คุณริณเพิ่งส่งอีเมลมาให้พี่เมื่อคืนนี่เองปริ๊น แต่เค้ามีเงื่อนไขนะ”

ใบปอลดเสียงลงมาหน่อยแล้วกระซิบกระซาบ

“เค้าขอสังเกตการณ์ตอนถ่ายทำด้วย แล้วก็ไม่อนุญาตให้ใส่ชื่อสถานที่ถ่ายทำ ไม่เอาเครดิตอะไรเลย คุณริณเค้าคงหวงโฮมสเตย์แห่งนั้นมาก ไม่รู้ทำไมจู่ ๆ ถึงยอมให้เราเข้าไปถ่ายทำ ทั้งที่ตอนแรกพี่หว่านล้อมแทบตาย เธอก็ยืนยันหนักแน่นว่าไม่ให้ถ่าย” ใบปอพูดพลางไล่อ่านรายละเอียดในอีเมลอีกครั้ง

ปริ๊นจึงฉวยโอกาสเอาแท็บเล็ตไปอ่านด้วยตัวเอง สายตาของเธอไล่ตามทุกตัวอักษรที่เป็นทางการและเด็ดขาดของริณ รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปาก

ณริณทิพย์... แม้แต่ภาษาในอีเมลยังดูนิ่งขรึมเหมือนเจ้าตัวไม่มีผิด

“พี่ปอคะ...” ปริ๊นเอ่ยขึ้นขณะที่ช่างผมกำลังสเปรย์ผมให้เธอ “หลังจากจบงานอีเวนต์วันนี้ ปริ๊นมีคิวว่างกี่วันนะคะ?”

แววตาของดาราสาวฉายแววเปล่งประกายราวกับกำลังมีแผนการบางอย่าง

“ว่างยาวห้าวันเลยจ้ะ ก่อนจะเริ่มถ่ายโฆษณาตัวใหม่ ทำไมเหรอ? จะไปพักผ่อนที่ไหน พี่จะได้จองตั๋วให้”

ปริ๊นมองภาพตัวเองในกระจก นึกถึงคอมเมนต์ใจร้ายที่เธอเพิ่งเจอมาเมื่อคืน นึกถึงโลกที่คนพยายามตัดสินเธอทั้งที่ไม่เคยรู้จักตัวตนจริงๆ และนึกถึงท้องฟ้าของโฮมสเตย์แห่งนั้น ที่เธอเคยเห็นเพียงแค่ในรูป

“ปริ๊นจะไปโฮมสเตย์ของคุณริณค่ะ” หญิงสาวตอบด้วยเสียงมุ่งมั่นก่อนจะเอ่ยต่อ

“พี่ปอคะ ไหน ๆ ปริ๊นก็ต้องรับบทเป็นเจ้าของโฮมสเตย์ และเป็นบทนางเอกครั้งแรก ปริ๊นอยากทำให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ พอจะเป็นไปได้มั้ยคะถ้าปริ๊นจะขอไปเรียนรู้งานกับคุณริณ”

คำขอนั้นทำเอาผู้จัดการส่วนตัวถึงกับถอนหายใจ

“ไอได้น่ะมันก็ได้ แต่พี่ว่าไม่จำเป็นหรอกปริ๊น เรื่องการจะเล่นให้สมบทบาท เราให้ครูสอนการแสดงสอนก็ได้หนิ”

“โถ่พี่ปอ แบบนั้นมันจะสมจริงเท่ากับการไปเรียนรู้งานจริงได้ไงคะ พี่ปอช่วยจัดการให้ปริ๊นหน่อยสิคะ นะคะ น้า ๆ ๆ ปริ๊นอยากไปจริง ๆ ค่ะ”

“จะไหวเหรอปริ๊น คุณริณดูท่าทางดุจะตายไป”

เมื่อนึกถึงใบหน้าของเจ้าของโฮมสเตย์ ปริ๊นยังคงจดจำความราบเรียบบนใบหน้าอีกฝ่ายได้เป็นอย่างดี

เธอจำได้แม้กระทั่งแพขนตาเรียงสวยของคนอายุมากกว่า ริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีพีช รวมถึงกลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ทุกอย่างที่เป็นรายละเอียดของณริณทิพย์ ปริ๊นบันทึกเอาไว้ในโสตประสาทเรียบร้อยแล้ว

“เราไม่ควรตัดสินใครโดยที่ยังไม่รู้จักเค้านะคะพี่ปอ บางทีคุณริณเค้าอาจจะไม่ได้ดุก็ได้ค่ะ”

ประโยคหลังปริ๊นพูดเบาจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ “ให้ปริ๊นไปนะคะ”

ท้ายที่สุดเมื่อทนเห็นสีหน้าอ้อนวอนของคนตรงหน้าไม่ได้ พี่ใบปอจึงต้องทำหน้าที่ผู้จัดการที่ดี

“ก็ได้ ๆ เดี๋ยวพี่ลองเช็กกับทาง พี่เก๋ โปรดิวเซอร์ ดูก่อนละกันว่าเขาติดอะไรไหม ถ้าทางกองถ่ายโอเค พี่ก็ต้องโทรไปรบกวนคุณริณอีกรอบ มาลุ้นกันอีกทีละกันว่าเค้าจะอนุญาตมั้ย”

ดาราสาวนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนใบหน้าจะโปรยด้วยรอยยิ้มและแววตาเปล่งประกาย

“งั้นเอาแบบนี้ค่ะ...พี่ปอไปคุยกับโปรดิวเซอร์ให้หน่อยนะคะ ส่วนคุณริณ เดี๋ยวปริ๊นจัดการเอง”

“หมายความว่าไง คิดจะทำอะไรอีกเนี่ย”

“โอ๊ย ไม่ต้องทำหน้ากังวลขนาดนั้นค่ะ ปริ๊นไม่ทำอะไรเสียหายหรอก ก็แค่อยากคุยกับคุณริณด้วยตัวเองน่ะค่ะ”

“แน่ใจเหรอว่าโทรไปเองแล้วเค้าจะยอมน่ะ พี่เป็นผู้ใหญ่ พี่คุยให้ดีกว่า”

“เชื่อมือปริ๊นสิคะพี่ปอ...”

เจ้าของใบหน้าสวยคลี่ยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย ทำเอาผู้จัดการส่วนตัวที่เห็นท่าทีนั้นแอบหวาดหวั่น

“งั้นก็ตามใจ แต่อย่าซนนะปริ๊น ช่วงนี้เธอก็รู้ว่ามีคนจ้องเล่นงานอยู่ ไหนจะข่าวเฟคนิวที่มีให้อ่านทุกวัน”

คนอายุน้อยกว่าพยักหน้าเข้าใจแต่โดยดี เธอรู้ดีว่าการขยับตัวจะทำอะไรช่วงนี้อาจจะไม่สะดวกนัก แทบจะมีกล้องวงจรปิดคอยสอดส่องอยู่ตลอดเวลาก็ว่าได้

แต่เพราะแบบนี้แหละ เธอถึงต้องหลีกหนีความวุ่นวายและหามุมสงบให้กับตัวเอง โดยที่ไม่เสียงานด้วย

“ปริ๊นจะระวังค่ะพี่ปอ ถ้าโปรดิวเซอร์เค้าไม่ติดอะไร พี่ปอช่วยแจ้งปริ๊นด้วยนะคะ”

“อืมได้ แล้วนี่ถ้าคุณริณเค้าโอเค จะไปยังไงล่ะ ให้พี่ไปส่งมั้ย”

“ไม่ค่ะ” ปราณปรีญาตอบในทันที “ปริ๊นจะขับรถไปเอง จะทำทุกอย่างด้วยตัวเอง ปริ๊นจะไปอยู่กับคุณริณแบบคนธรรมดาทั่วไปนี่แหละค่ะ ช่วงเวลาห้าวันที่นั่นจะไม่มีคำว่าดารา ไม่มีนักแสดงเบอร์ต้น จะมีก็แต่...”

“แต่อะไร?”

ใบปอถามกลับในทันที ยิ่งเมื่อเห็นใบหน้าของปริ๊นดูมีความสุขในแบบที่เธอไม่เคยเห็น ผู้จัดการสาวก็ยิ่งไม่วางใจ

“จะมีก็แต่...น้องปริ๊นของพี่ริณ เท่านั้นค่ะ”

เจ้าของประโยคยิ้มกว้าง พร้อมดวงตาคู่สวยที่ส่องประกาย แน่นอนว่าการไปโฮมสเตย์ของณริณทิพย์ครั้งนี้ ปริ๊นมีแผนการบางอย่าง

แต่เป็นแผนลับที่เธอไม่สามารถบอกใครได้ แม้แต่ผู้จัดการส่วนตัว บุคคลที่ต้องรับรู้ทุกความเป็นไปของเธอ

“พูดอะไรแบบนั้นปริ๊น จะทำอะไรอย่าลืมนะว่าตัวเองเป็นใคร” ใบปอไม่ลืมที่จะเตือนสติบุคคลที่อยู่ในการดูแลของเธอ

“ไม่ลืมหรอกค่ะพี่ปอ ปริ๊นจะท่องจำให้ขึ้นใจเลย” นักแสดงสาวส่งยิ้มหวาน ๆ ให้ผู้จัดการของเธอ ก่อนจะลุกไปเตรียมตัวเรื่องเสื้อผ้าสำหรับงานอีเวนต์ที่จะเกิดขึ้นอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า

ทว่ารอยยิ้มที่ทิ้งไว้นั้น กลับสร้างความกังวลใจและความเคลือบแคลงใจแก่ผู้จัดการสาวเป็นอย่างมาก

‘คิดจะทำอะไรของเธอเนี่ยปริ๊น หวังว่าคงไม่มีข่าวไม่ดีหลุดมาอีกนะ’

ใบปอยกมือกุมขมับก่อนจะลุกเดินตามดาราสาวออกไป เพราะถึงเวลาที่งานอีเวนต์เริ่มแล้ว