สวรรค์..

เดินไม่กี่ก้าวฉันก็เข้ามายืนอยู่หน้าประตูสิ่งปลูกสร้างด้านหลังตึกที่มองยังไงก็เหมือนบ้านร้าง แต่ฉันคิดว่าตัวเองไม่ได้ตาฝาด ฉันเห็นคนเดินเข้ามาในนี้จริงๆ เขาสวมใส่เสื้อช็อปสีแดงเหมือนน้องชายพี่มุกเลย

เอาล่ะ! ไอ้เจ้าของเหลวที่มันอัดอั้นอยู่ในร่างกายเต็มทีเป็นตัวบังคับให้ฉันยกมือขึ้นมาเคาะประตู

ก๊อกๆๆ

"ขอโทษนะคะ มีคนอยู่ไหมคะ"

สามวินาทีผ่านไปฉันก็เคาะอีกสองครั้ง แต่ทุกอย่างยังคงเงียบ นี่ฉันเริ่มจะคิดแล้วนะว่าตัวเองเห็นผอสระอีน่ะ

แกร๊ก! แต่จู่ๆ ประตูก็ถูกดึงเปิดจากด้านใน พร้อมกับคนที่ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดเหมือนโกรธใครโผล่ใบหน้าออกมา

"หนูขอเข้าห้องน้ำหน่อยได้ไหมคะพี่"

ไม่รั้งรอเอ่ยขอเพราะฉี่ฉันจะราดเต็มที ร่างกายของฉันแสดงออกด้วยการซอยขายิกๆ งอตัวเล็กน้อย

เขาคนหน้าตึงขมวดคิ้วราวกับว่าครุ่นคิด แต่ก็ยอมหลีกทางให้ฉันทั้งยังชี้บอกทิศทางห้องน้ำ ฉันวิ่งปรู๊ดเข้ามาปลดเบาทันที พอได้ปลดปล่อยก็โล่งแบบเอ็นจอย เป่าลมออกจากปากพลางมองไปรอบๆ ห้องน้ำที่ดู..หรูหราหมาเห่า ผิดกับภายนอกที่มีต้นไม้รกครึ้มบนหลังคา

"มีอ่างอาบน้ำด้วยเนี่ยนะ"

ปลายนิ้วของฉันลูบไล้ไปบนขอบอ่างจากุชชี่ ไล้ไปเรื่อยตามผนังปูนเปลือยที่ถูกสรรค์สร้างออกมาอย่างสวยงาม มองก้อนกรวดที่ถูกโรยตกแต่งเอาไว้ตรงฐานอ่างอาบน้ำอย่างตื่นตาตื่นใจ มองบานกระจกที่ติดอยู่บนผนังพลางชื่นชมว่าตัวเองก็สวยดีเหมือนกัน

"ไปดีกว่า ที่นี่แปลกๆ"

เพิ่งมาคิดได้ตอนฉี่เสร็จว่าที่นี่แปลกมาก ที่เห็นอยู่ตอนนี้อาจจะเป็นภาพลวงตา คนเปิดประตูนั่นก็ด้วย

ทว่าคิดผิดถนัด!

เพราะก้าวขาเดินออกมา ก็พบเจอผู้ชายคนนั้นนั่งอยู่บนโซฟา ฉันชะงักเอียงคอมองเขาทั้งที่หัวใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ คือฉันยังไม่มั่นใจว่าถูกผีหลอกไหม ถึงจะไม่ค่อยกลัวผีแต่ก็ไม่ได้อยากเจอนะ แล้วดูเขาสิ ทำไมถึงได้จ้องฉันกลับมาแววตานิ่งงันแบบนั้น

เราจ้องกันอยู่สิบวินาที ระหว่างนี้ฉันก็กวาดสายตามองสำรวจใบหน้าขาวใสและ..หล่อเหลา

เอ๊ะ! ทำไมเขาถึงหน้าเหมือน..

"พี่..." ฉันยกนิ้วชี้หน้าเขา

ผู้ชายหล่อคนนั้นที่เจอหน้าอะพาร์ตเม้นต์ เจ้าของรถคันนั้น

"ไม่ใช่ผีแหะ"

เขาย่นคิ้วงุนงงและดูจะหงุดหงิดขึ้นมา ฉันมองไปรอบห้องอย่างรวดเร็ว มั่นใจแล้วว่าไม่ใช่ภาพลวงตาใดๆ ทุกอย่างคือของจริง รวมถึงเขาด้วย

"ขอบคุณนะคะที่ให้เข้าห้องน้ำ"

หมดธุระก็ไม่เห็นเหตุจำเป็นต้องอยู่ ฉันพนมมือไหว้แล้วเดินผ่านโซฟาที่เขานั่งอยู่ไปยังประตู

"ใครเข้ามาที่นี่ อย่าคิดว่าจะออกไปได้ง่ายๆ"

เฮือก! น้ำเสียงเย็นเยียบลอยตามหลังทำเอาเสียวสันหลังวาบ สองขาของฉันหยุดชะงักก่อนจะค่อยๆ เบี่ยงตัวกลับไปมองผู้ชายหน้าดุ

"ทำไมคะ ทำไมถึง.."

เขายังนั่งอยู่บนโซฟา มือหมุนรูบิคไปด้วยโดยไม่มองมันเพราะเขายังคงมองฉัน นัยน์ตาคมคู่นั้นดุจนน่ากลัวมากจริงๆ

"เธอไม่รู้หรือไงว่าที่นี่คือที่ไหน"

"ตะ ตึกวิศวะค่ะ"

"เรียนคณะอะไร"

"อักษรค่ะ เอ่อ.. พี่คิดเงินค่าเข้าห้องน้ำใช่ไหม.."

วูบหนึ่งฉันเห็นเขากระตุกยิ้มมุมปาก ดูดุและร้ายกาจผสมผสาน

“เธอพลาดแล้ว”

กริ๊ก! และเพียงสิ้นเสียงรูบิคถูกหมุนครั้งสุดท้าย ฉันก็สะดุ้งเฮือก จู่ๆ ก็ดันนึกขึ้นได้ว่าถิงถิงเคยบอกว่าที่ตึกวิศวกรรมศาสตร์มีสถานที่หนึ่งที่ไม่มีใครคิดย่างกรายเข้ามา

ฉันก็คิดเหมือนเขา ฉันพลาดแล้ว.. ที่นี่คือโซนวอ.